PIZZIP

Change1

2009-01-15T10:23:00.000-08:00

ประกาศๆ

เนื่องด้วยวันนี้เป็นวันครู กระผม จึงใคร่ขอประกาศการย้ายบลอคของกระผมไปเป็นที่ http://pizzip.wordpress.com เป็นการถาวร( เกี่ยวกันไ หม) หากชาติหน้าฉันใดมีโอกาส กระผมจะกลับมาใช้บริการจากทางเวปนี้อีก

ขอบคุณเวลาสิบเดือนกว่าๆที่เราได้อยู่ด้วยกัน

PIZZIP

The last day

2008-12-31T00:59:00.000-08:00

ช่วงหลังๆไม่ได้มีโอกาสได้ดูแลเวปให้ดีเท่าที่ควรเลย ไม่มีข่าวสารใหม่ๆมานำเสนอเพราะติดสอบ สองอาทิตย์แหนะ มันดูร้างๆชอบกล

ด้วยเหตุนี้ วันนี้ซึ่งเ ป็นวันสุดท้ายของปี ๒๕๕๑ ก็ขอตั้งสัตยาบันไว้ว่า ปีหน้าฟ้าใหม่จะปรับปรุงเวปบลอคให้ดีขึ้นละกันนะครับ หวังว่ามันคงไ ม่โดนทิ้งบ่อยๆแบบนี้อีก

แล้วเจอกันนะครับ ไม่แน่ใจว่าจะยังเป็นที่เดิมอยู่หรือเปล่า

สุดท้ายนี้ก็ขอให้ทุกๆคนมีความสุขในวันใหม่ ปีใหม่ ขอให้สุขมากๆ ทุกข์น้อยๆ มีเงินมีทองใช้ ใครมีเหลือเอามาแบ่งกันมั่ง

ใครฝันอะไร ศรัทธาสิ่งไหน ก็หวังว่ามันคงจะเป็นจริงในเร็ววัน

ขอความสงบสุขจงมีแด่ประเทศไทย

ขอให้สิ่งดีๆจงมีแด่ผู้อ่านทุกท่าน

Music's demand???

2008-11-30T02:12:00.000-08:00

ตั้งแต่จำความได้ก็รู้สึกว่าตัวผมเองฟังเพลงมาตลอด ฟังทุกแนว เพราะพ่อกับแม่ปิดกรอกหูตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่เพลงของพี่เบิร์ด ยัน เพลงเชียร์ธรรมศาสตร์

พอโตขึ้นก็มีวิวัฒนาการเลือกฟังเพลงเองได้(น่าภูมิใจซะจริงๆ) จำได้ว่าช่วงนั้นมีวิทยุเป็นของตัวเองด้วย เป็นวิทยุสีเหลืองสด(มาก) ต้องมือนิ่งๆถึงจะได้ฟังเพลงคลื่นที่ต้องการ

เมื่อตอนนั้นจำได้ว่า่ค่ายเพลงใหญ่ๆมีแค่แกรมมี่ กับอาร์เอส แล้วก็มีค่ายดนตรีเล็กๆแต่ผลงานไม่เล็กที่ชื่อว่า เบเกอรี่มิวสิค

จากวันนั้น
.
.
.
.
.
.
ถึงวันนี้ ประมาณสิบปี(กว่าๆ) ที่ได้มีโอกาสเลือกฟังเพลงเอง

จากที่เคยชื่นชอบนักร้องบอยเเบนด์ เกิลล์กรุ๊ป ที่ปัจจุบันถ้าออกมาอย่างนั้นอีกคงไม่คิดจะฟังถ้ามันไม่โดนจริงๆ เพราะปัจจุบัน แนวนี้ออกเเนวขายหน้าตาและทรงผมเกาหลีให้สาวๆกรี๊ดไปวันๆ
บางวงแต่งตัวเซ็กซี่เหมือนเชิญชวนให้ซื้อวีซีดีคาราโอเกะมากกว่าซีดีของวงนั้น

ปัจจุบันนักร้องบางคนหน้าตาดี กว่าเสียงมากกกกก เลยได้ออกเทป

ผมล่ะอดสงสารวงดนตรีหรือนักร้องเสียงดีๆไม่ได้ เพราะส่วนใหญ่ในปัจจุบันศิลปินพวกนี้จะได้รับโอกาสทีหลังพวกหน้าตาดีเสมอ

บางค่ายถึงกับเปลี่ยนแปลงคลื่นวิทยุของตัวเองให้เป็นคลื่น(ดีเจ)ชายล้วน ด้วยเหตุผลที่ว่าผู้หญิงฟังวิทยุมากกว่าผู้ชาย นั่นทำให้ผมหมดกำลังใจฟังคลื่นนั้นไปเลยทีเดียว

สังคมเปลี่ยนไป

เวลาเปลี่ยน

คนเปลี่ยน

ความคิดเปลี่ยน

ไม่มีสิ่งใดจีรังยั่งยืน

นี่แหละหนาที่นักปราชญ์ชาวต่างชาติบัญญติเหตุการณ์เช่นนี้ว่า

"Animal will do"

วลีนี้มันแปลว่า

สัตว์
จะ

ทำ

ลอย...ลอยกระทง

2008-11-11T07:09:00.000-08:00

วันพรุ่งนี้(12 พ.ย. 51) เป็นวันลอยกระทง หลายๆคนคงกำลังหาที่ลอยอยู่ แต่ถ้ายังหาไม่ได้ ผมมีที่แนะนำครับ

ที่นั่นก็ไม่ใช่ที่ไหน มันคือที่นี่นี่เอง(จะพูดให้งงทำไม)

ที่ๆผมจะแนะนำก็คือ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิตครับ

มีกิจกรรมเยอะเเยะมากมาย วันนี้ผมเอาภาพบรรยากาศคร่าวๆมาฝากละกันนะครับ

ใครที่มีความใฝ่ฝันอยากจะลอยสี่ปีไม่ซ้ำที่ ผมก็ขอให้ลอยที่จุฬา เกษตร ธรรมศาสตร์ และรามคำแหงเลยเป็นไง ๕๕๕

Obama around the world

2008-11-05T06:00:00.000-08:00

ในที่สุดก็สิ้นสุดการรอคอยเสียที เพราะตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 44 ของสหรัฐอเมริกาก็ตกเป็นของ

นาย บารัค โอบามา

เป็นไปตามคาด ถือเป็นคนผิวสีคนแรกที่สามารถผงาดขึ้นมาครองตำแหน่งประธานาธิบดีของสหรัฐฯ ด้วยคะแนนที่ค่อนข้างท่วมท้น ทำให้เกิดกระแสโอบามาฟีเวอร์ขึ้นมา

ไม่เพียงแต่ในอเมริกา แต่ยังรวมไปถึงประเทศอย่างในแอฟริกาอย่างเคนย่า

ที่ชาวเคนยาชื่นชอบนายโอบามาเป็นพิเศษก็ไม่น่าแปลกใจอะไร ก็เพราะเขามีเชื้อสายเคนย่านั่นเอง

และกระแสนี้ยังลามมาถึง ประเทศญี่ปุ่น ด้วยครับ

แน่นอนชาวญี่ปุ่นขึ้นชื่อเรื่องชาตินิยม แต่ทำไมถึงนิยมชมชอบนาย บารัค โอบามา ซะเหลือเกิน

คำตอบก็คือว่า ในญี่ปุ่นมีเมืองเล็กๆชื่อว่าโอบามาด้วยน่ะสิ

ชาวเมืองโอบามาก็เลยเกาะกระเเสการเมืองสหรัฐฯ เพื่อเป็นการโปรโมตเมืองซะเลย
แถมยังมีแผนว่า หลังจากการเลือกตั้งก็จะเชิญนายโอบามามาที่เมืองโอบามาซะด้วย

เกาะ(ไม่ติด)การเลือกตั้งสหรัฐฯ 51

2008-11-03T08:05:00.000-08:00

พรุ่งนี้จะเป็นวันชี้ชะตาแล้วนะครับว่าใครจะได้เป็นประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนใหม่ หลังจากมีการหาเสียงกันมาอย่างต่อเนื่องเป็นปีเลยทีเดียว

จากโพลสำรวจล่าสุดคะเเนนของนาย บารัค โอบามา นำ นายจอหน์ แมคเคน แทบทุกโพล

จะว่าไปมันน่าจะเป็นการเลือกตั้งครั้งประวัติศาสตร์เลยก็ว่าได้ เพราะมันเป็นการเดิมพันของทั้งชาวอเมริกันและชาวโลกอีกนับล้านที่ได้รับผลกระทบจากวิกฤตแฮมเบอร์เกอร์ในครั้งนี้

ยิ่งไปกว่านั้นถ้านายบารัค โอบามา ชนะ เขาก็จะได้เป็นประธานาธิบดีผิวสีของสหรัฐคนแรกเลย

ซึ่งการเหยียดผิวเป็นปัญหาใหญ่ในสังคมสหรัฐฯ ดังนั้นการเลือกตั้งครั้งนี้จะเป็นการพิสูจน์ว่าคนขาวจะใจกว้างพอไหม

ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไรก็ขอให้เศรษฐกิจของโลกดีขึ้นละกันนะครับ แม้ว่าโดยส่วนตัวผมไม่ชอบระบบทุนนิยม แต่ก็ต้องยอมรับว่าบางครั้งมันก็จำเป็นต่อการดำรงชีวิต และถ้าเศรษฐกิจยังแย่แบบนี้มีหวังเรียนจบไปก็ตกงานอยู่ดี ไม่ต้องสืบ ก๊ากๆๆๆ

มาเปลี่ยนกรุงเทพกันเถอะ

2008-11-02T08:57:00.000-08:00

การเลือกตั้งผู้ว่ากทม.พึ่งผ่านมาไม่นานนี้ แล้วเราก็ได้ผูเบริการครเดินเข้ามาสานงานต่อ ก็ขอเป็นกำลังใจให้ละกันนะครับ แม้ว่าผมอยากได้ผู้ว่าที่เก่งกาจในด้านของมวยไทยมากกว่าก็ตามที อิอิ

แต่เราก็น่าจะรู้ดีนะครับว่าถึงแม้กรุงเทพจะเป็นเมืองเล็กๆ แต่จะให้เดินก็คงไม่รอบ เพราะอย่างนี้มั้งถึงอย่างมีบางจุดยังไม่ได้รับการแก้ไข

ตอนนี้มีโครงการดีๆที่ทางกทม. ร่วมกับสถานีโทรทัศน์ไทย PBS เขาร่วมกัน

ขั้นตอนเขาก็คือ ให้เราส่งรูปภาพสถานที่ๆมันทรุดโทรม และต้องการให้กทม.แก้ไขโดยด่วน ไปที่เวปไซต์ www.changebangkok.com แล้วเขาก็จะคัดเลือกสิบภาพ สิบสถานที่ๆควรได้รับการฟื้นฟู และพัฒนา รูปภาพเหล่านั้นก็จะนำไปโชว์ในเทศกาลออกแบบบางกอก08

ภาพถ่ายที่ได้รับการโหวตและคัดเลือกโดยคณะกรรมการ 10 ภาพจะได้รับรางวัลเป็นเงินสด 7,000 บาท และเป็นโจทย์ในการประกวดการออกแบบปรับปรุงสถานที่นั้นในลำดับต่อไป

เอาเป็นว่าเราเห็นสิ่งใดในกทม.ไม่ค่อยดีก็ถ่ายรูปแล้วเอาไปประกวดก็แล้วกันนะครับ ช่วยเป็นหูเป็นตาให้เจ้าหน้าที่เขานิดนึง อย่ามัวแต่บ่น ๕๕๕

ปล.ลิงค์รายละเอียดครับ คลิ๊กเลย

ชอบ "หน่อไม้"

2008-10-22T06:56:00.000-07:00

ก่อนอื่นเลยเรามาทำความรู้จักกับหนังสือ "หน่อไม้" กันก่อนเลย

หน่อไม้

เป็นผลงานของนักเขียน 3 คนของค่าย A Book

ประกอบด้วย นิ้วกลม,ทรงกลดบางยี่ขัน,ทรงศีล ทิวสมบุญ และผู้ร่วมทางอีก 44 คน

หนังสือเล่มนี้เล่าถึงการเดินทางของ 3 นักเขียน และ 44 นักอ่าน

จากกรุงเทพถึงเชียงใหม่
จากเชียงใหม่ถึงเชียงดาว
จุดประสงค์เพื่อ.............ปลูกป่า

ขอยอมรับโดยดีว่าตอนเริ่มอ่านหนังสือเล่มนี้ก็นึกว่าเป็นบันทึกการเดินทางเฉยๆ อ่านไปเเรกๆ เริ่มรู้สึกไม่อยากอ่านต่อ เพราะเป็นข้อมูลที่พอรู้มาบ้าง เป็นทริปที่ผมเองก็เกือบจะเขียนใบสมัครไป แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะเขียน เลยอดไป 555

แต่พอพวกเขาเริ่มเขียนถึงสถานีต้นทาง "หัวลำโพง" เรื่องก็เริ่มมีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ มีหลายอารมณ์มาก ทั้งลุ้นระทึก,เฮฮาสนุกสนาน จนไปถึงขั้นเศร้าเคล้าน้ำตา กับความผูกพันของทุกคน

เป็นหนังสือ 414 หน้าไร้คำนำที่ควรติดตามอย่างยิ่ง

ลองอ่านดูแล้วคุณจะรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปเป็นคนหนึ่งในทริปนี้กันเลยทีเดียว

นั่นเป็นเรื่องของหน่อไม้ดีๆที่อ่านแล้วอาจปลุกไฟของบางคนขึ้นมาได้ (เชื่อผมเถอะผมโดนมาแล้ว)
.
.
.
.

แต่มีอีกมุมนึงของสังคม ผมก็เจอสิ่งแปลกๆที่ได้แต่คิดในใจว่า "มันมีด้วยหรอ?"
วันนี้ผมเจอเรื่องผิดปกติเกี่ยวกับ

.
.
.
"น้ำปลา"

ปกติเราก็จะคุ้นกับคำว่า "น้ำปลา100%"กันใช่ไหมครับ

แต่ร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าปากซอยบ้านผมพบ น้ำปลาไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ แถวยังมีน้ำตาลทรายเป็นส่วนผสมอีก ยิ่งไปกว่านั้น มันคือยี่ห้อ "หน่อไม้" ซึ่งไม่น่าเกี่ยวกับน้ำปลาเลยซักนิด

บ้านใครน้ำปลาแปลกกว่าแถวบ้านผมช่วยบอกทีครับ เจ้านายยยยยย

ป.ล. ขอโทษที่รูปไม่ชัด มือถือผมทำได้แค่นี้ 555

ฝนตก โลกหนาว ไม่มีใครให้กอด

2008-10-21T06:26:00.000-07:00

แน่นอนครับทุกคนก็รู้กันอยู่ว่าช่วงนี้ฝนตกบ่อยมากมาย บางบ้านฝนตกจนหลังคารั่ว จนบ้านอาจมีน้ำเจิ่งนองได้ อันนี้ก็ควรระมัดระวังให้ดีๆนะครับ

ฝนตกอย่างนี้มันก็ทำให้อากาศเย็นสบาย ไอ้ึคนที่อยู่ห้องแอร์ก็อาจจะหนาวเลยทีเดียว

หลายคนคงชอบ เพราะอย่างน้อยๆยังมีเรื่องให้พอชื่นใจมามั่ง หลังจากติดตามข่าวทางทีวีแล้วรู้สึกหงุดหงิด

แต่ข้อเสียของมันก็มีครับ มันทำให้คนที่กำลังจะกลับบ้านหงุดหงิดขึ้นมาได้ เพราะฝนตกทีไรเป็นอันต้องรถติดทุกที ไม่รู้ว่าใครบัญญัติกฎข้อนี้ไว้แต่ติดทุกครั้งจริงๆแหละน่า ไม่ว่ารถคุณจะถูกจะแพง ก็โดนด้วยกันทั้งนั้น

อีกพวกนึงที่โดนผลกระทบจากฝนตกก็คือพวก"คนโสด"

ถามว่าทำไม

ก็เพราะหลังฝนตก อากาศจะเย็นขึ้นจนอาจมีอาการหนาวได้ แต่ไม่มีใครให้กอด ซึ่งเป็นเรื่องน่าเศร้าเสียจริงเชียว

ถามว่ามีวิธีแก้ไหม

มีสิ

ง่ายๆเลย หาแฟนไงครับ

555

แต่มันจะมีประโยชน์อะไรถ้ามีแฟนแล้วไม่ได้อยู่ด้วยกัน

เอาเป็นว่าก็แก้ปัญหาโดยการไปกอดแฟนในฝันละกัน

อิอิ

ทรมาน

2008-10-11T03:13:00.000-07:00

ในชีวิตนี้ตั้งแต่ผมเริ่มรู้เล่ห์กลบางอย่างในสังคม ผมก็เริ่มอยากจะสร้างแผนการ แผนที่จะทำให้ชีวิตผมเเละคนรอบข้างปลอดภัย ไร้กังวล

แต่หลายครั้งหลายคราผมมิอาจทำตามแผนที่วางไว้ได้

ด้วยหลายเหตุผล

คนมากขึ้น=ตัวละครเยอะขึ้น=ไม่เป็นไปตามแผน=เศร้า=ทรมาน

นั่นเป็นอสมการที่ผมไม่เคยจะแก้ได้

หรือว่าแผนผมมันไม่ยืดหยุนพอ

หรือชีวิตต้องการความยืดหยุ่นทางจิตใจมากว่านี้

หรือว่าผมยังรู้อะไรไม่พอ

หรือว่าชีวิตนี้ผมคงต้องทำใจให้ชินกับคำว่า...ทรมาน

ใครรู้ช่วยบอกที

เบื่อ-ไม่เบื่อ

2008-10-10T01:23:00.000-07:00

ในที่สุดก็ถึงเวลาพักผ่อนอย่างเต็มตีน เอ๊ย เต็มที่สักทีนะ หลังจากผ่านพ้นเทอมที่แสนหฤโหด มีแต่วิชาปราบเซียน ณ ตอนนี้ปิดเทอมมาได้ซักพักแล้ว อยู่บ้านได้ไม่เกินวันนึงเลยต้องออกไปหาอะไรที่ในบ้านไม่มีเพื่อขจัดปัญหา "เบื่อ"

วันนี้ตัดสินใจไปเซ็นทรัลปิ่นเกล้าเพื่อซ่อมแว่นที่มันทุลักทุเล จะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่ นั่งรถพัดลมสาย 28 ที่ตอนนี้มันราคา 10 บาทแล้ว ได้ข่าวว่าที่ราคารถขึ้นเพราะราคาน้ำมันแพง แต่ตอนนี้ราคาน้ำมันลดลงแล้วนี่ แต่ทำไมยังไม่คิดจะลดราคาลงซักทีครับ เจ้านาย!!!

แล้วเหตุมันก็เกิดตรงที่ตั๋วรถเมล์ของผมมันเป็นเลข "000111" โอ้วจอร์จ มันช่างสมดุลนี่กระไร หรือเดี๋ยวนี้เขาผลิตตั๋วเป็นเลขฐานสองกันหมดแล้วนี่

ตอนแรกว่าจะไปนั่งกินกาแฟ+อ่านหนังสือที่ร้านกาแฟชื่อดัง"ดาวแมลง" (นามสมมติ) แต่กลัวไม่มีเงินจ่ายค่ากาแฟเลยไปซื้อหนังดีวีดีมา 2 เรื่อง "Gosford Park" กับ "The Talented Mr.Ripley" ที่เลือก2เรื่องนี้เพราะไม่ค่อยคุ้น เลยซื้อมาดู(ถ้าเรื่องไหนคุ้นแสดงว่าเคยดูแล้ว 555)

การได้ออกมาลืมตาดูโลกแถวนี้มันทำให้เห็นความแตกต่างที่ไม่ค่อยจะแตกต่างเท่าไหร่ อย่างน้อยๆก็รู้ว่า ชีวิตของคนเรามันก็เป็นแบบเดิม แต่แค่วันเวลาผ่านไปอายุมากขึ้น คนเราก็เหมาว่าเราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่ในความเป็นจริงเราๆท่านๆบางคนอาจจะเป็นแค่ เด็กที่แก่ขึ้นเท่านั้น ไม่เชื่อก็ลองสังเกตุดูสิครับ ทุกๆอย่างรอบตัวคุณอาจจะเปลี่ยนไป แต่ในความคิดลึกๆก็ยังรู้สึกแบบเดิม เกลียดอะไรก็ยังเกลียดเหมือนเดิม ชอบอะไรก็ชอบเหมือนเดิม แม้จะมีบางช่วงบางตอนของชีวิตรู้สึกเบื่อ อยากจะแอนตี้มันแต่ในที่สุดก็หนีไม่พ้นอยู่ดี

ทุกๆคนยังเหมือนเดิมเสมอ แต่เพียงแค่ประสบการณ์มากขึ้น จะดีจะเลวก็อยู่ที่คุณตัดสินน่ะแหละ

ขอให้สนุกกับชีวิตปิดเทอมนะครับ

หลับไม่ลง

2008-09-15T20:34:00.001-07:00

คุณเคยไหมเวลาเพลียๆ เหนื่อยๆ กลับมาที่บ้าน แล้วว่าจะพักสายตาสักนิดนึงแต่ดันหลับโซโล่ยาวเป็นชั่วโมงซะงั้น แต่พอถึงเวลานอนจริงๆกลับนอนไม่หลับ เหตุการณ์นี้คงเกิดขึ้นกับหลายๆคนใช่ไหมครับ

ผมเองก็เป็น พอถึงเวลานอนดันหลับไม่ลง ยิ่งช่วงไหนเครียดๆ จะเป็นหนักถ้าขั้นเบาะๆ ตีสองก็อาจจะหลับ แต่เคยหนักจนถึงขั้นหลับตอนประมาณตีห้ากว่าๆนี่สิ ไม่รู้ว่าเซลล์ในร่างกายจะคึกอะไรนักหนา คึกไม่เป็นเวล่ำเวลา แล้วก็ต้องมาลำบากง่วงตอนเช้าหนะ เเย่จริงเชียว

เคยฝึกตัวเองให้หลับตอนสี่ทุ่ม ปิดไฟ ปิดคอม ปิดทุกอย่างที่มันจะมีเสียงรบกวนเรา กว่าจะหลับก็ปาไปตั้งตีหนึ่งกว่าๆ

บางวันอยากนอนเร็วจัดนั่งสมาธิตอนกลางคืนก็ไม่ค่อยช่วยผมสักเท่าไหร่ เคยถึงกับคิดทฤษฏีถ้าเหนื่อยเราจะง่วงใช่ไหม งั้นลองวิดพื้นก่อนนอนเป็นไง ผลก็คือ ตาค้างกว่าเก่าอีก 555

จากการค้นหาวิธีแก้ทั่วไปทางเวปไซต์ เขาว่ากันว่านอนไม่หลับไม่ใช่โรคแต่เป็นภาวะหลับไม่พอ(มันงงขึ้นไหมนั่น 555) ความต้องการการนอนไม่เท่ากันในแต่ละคนขึ้นกับอายุ ทารกต้องการนอนวันละ 16 ชั่วโมง วัยรุ่นต้องการวันละ 9 ชั่วโมง ผู้ใหญ่ต้องการวันละ 7-8 ชั่วโมง แต่คนบางคนก็อาจจะต้องการนอนน้อยเหลือเพียงวันละ 5 ชั่วโมง หากนอนไม่พอร่างกายต้องการการนอนเพิ่มในวันรุ่งขึ้น (อย่างนี้ก็เเสดงว่าผมต้องการนอนวันละ 16 ชั่วโมงล่ะสิ 555)

แล้วสาเหตุก็มีมากมายหลายสิ่ง เพียงคุณคลิ๊กที่นี่ หรือที่นี่ ไปอ่านกันเองแล้วกัน 555

วิธีแก้เขาว่ากันว่าให้หยุดกินอาหารที่มีคาเฟอีน เช่น ชา กาแฟ(ทำไมเรากินแล้วหลับหว่า)
รวมไปถึงช็อคโกแลต(ว้าว ของโปรดเลยนะนั่น) และเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ เพราะเหล้าอาจช่วงทำให้หลับง่าย แต่ก็ทำให้ตื่นบ่อยทำให้การหลับครั้งนั้นๆ มีคุณภาพไม่ดี ที่สำคัญออกกำลังกายเยอะๆน่าจะช่วยได้ ไม่ก็อาบน้ำอุ่นก่อนนอน

ไม่ว่ายังไงการนอนก็เป็นการพักผ่อนที่ดีที่สุด ขอให้หลับสบาย หลับง่ายๆทุกคนนะ แต่อย่าลืมตื่นมาสร้างสรรค์สิ่งดีๆละกัน

มาปลูกต้นไม้กันเถอะ...(1)

2008-09-13T22:18:00.000-07:00

ต้องขอโทษที่หายไปนาน ไม่ได้มาอัพเลยน่ะ อาจเป็นเพราะใช้ชีวิตอยู่หน้าคอมน้อยลง แต่ใช้ชีวิตมากขึ้น รู้สึกได้เลยว่าถ้าชีวิตมีความสุขก็ไม่ค่อยอยากจะมานั่งเล่นคอมเอาซะเลย ซึ่งนั่นมันเป็นสิ่งที่ควรจะเป็น ถ้าคุณยังไม่มีกิตกรรมอะไรที่ทำแล้วมีความสุขผมขอเสนอสักหนึ่งกิจกรรมดีๆ ที่ทำแล้วมีประโยชน์ต่อโลกด้วยละกันนะครับ กิจกรรมนั้นคือ "ปลูกต้นไม้"

อุปกรณ์หลักของกิจกรรมนี้คือ เมล็ดพืช ซึ่งต้นที่ผมกำลังจะปลูกนี่ไม่รู้ว่ามันคือต้นอะไรเหมือนกันนะครับ เพราะว่าได้มาจากงาน A book fair เมื่อ2-3 เดือนก่อน

ฝากล่องใส่ซีดีเห็นมันอยู่ว่างๆ วันนี้ก็จะโมดิฟายมันให้เป็นกระถางต้นไม้ซะเลย

นี่คือโฉมหน้าของเมล็ดหลังแกะซองแล้ว

ขั้นแรก ก็เอมาแช่น้ำก่อนเลยครับ เหตุที่ต้องแช่ก็เพราะให้เมล็ดมันมีความชุ่มชื้น ยิ่งชุ่มชื้นมากก็ยิ่งงอกเร็วครับ แถมเป็นการแยกด้วยว่าเมล็ดไหนจะใช้ได้ หรือเมล็ดไหนมันจะปลูกไม่ได้

ถ้าเป็นเมล็ดที่ดีแช่สักพักก็จะจมอย่างที่เห็นครับ ส่วนอันที่ลอยนั่นก็จะไม่งอกครับ

กระถางใส่ดินที่เตรียมไว้

ที่เห็นเมล็ดพืชอยู่บนไอ้ขาวๆนั่นคือกระดาาทิชชู่ครับ หลังจากแช่น้ำ 8 ชั่วโมง ผมเอามันไปปลูกในกระดาษทิชชู่ก่อนครับ รอสัก 3 วัน ต้นก็งอกครับ

หลังจากมันงอกได้ซักพักก็เอาลงดินครับแล้วรอวันมันโตเต็มที่ รดน้ำทุกวันมันก็น่าจะโตแหละ(มั้ง)

ถ้าวันไหนมันโตเต็มที่ก็จะมาบอกละกันนะว่ามันคือต้นอะไร แต่ถ้าให้เดาก็คนเป็นไม้ดอกแหละ เอาเป็นว่าใครผ่านไปผ่านมาก็ลองทายผลละกันนะว่ามันคือต้นอะไร

สุดท้ายนี้ก็อยากให้เราหันมาทำกิจกรรมอะไรเพื่อโลกบ้างนะครับ นั่งอยู่หน้าคอมอย่างเดียวไม่ดีแน่ เห็นไหมบอกแล้ว

"PIZZIP (สนับสนุนให้ทุกคนรักธรรมชาติ)"

555

Enjoy your life

2008-08-19T08:06:00.000-07:00

ผมเชื่อว่าทุกๆคนคงมีโลกส่วนตัว โลกที่ต่างกันไปขึ้นอยู่ว่าใครจะคิดอะไร ทำอะไร

หลายคนใช้เวลาว่างๆนอนอยู่บนเตียงอันเเสนนุ่ม บ้างก็ไปวิ่งไล่ลูกกลมๆกลางสนามบอลกับเพื่อนๆ บ้างก็นั่งจดจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อ่านเรื่องราวต่างๆตามอินเทอร์เน็ต และอาจเป็นไปได้ที่บางคนไปเดินแรดตามห้างตากแอร์

ผมคิดว่าไลฟ์ลไตล์ของแต่ละคนมันบ่งบอกความเป็นตัวตนของเขา...เช่นเดียวกับผม

มันมีความเป็นไปได้ที่คนที่ทำกิจกรรมร่วมกันจะมีลักษณะนิสัยคล้ายๆกัน ใช่ครับ คล้ายกัน แต่ไม่เหมือนแน่นอน เพราะคนเราก็มีสิ่งที่คิดอยู่ในใจไม่เหมือนกัน

บางอย่างอาจจะสวยสำหรับบางคน แต่บางคนอาจจะบอกว่าทุเรศก็เป็นไปได้

แต่ละคนมีโลกของตัวเอง กฎ และความคิดของเขาเอง

บางคนอาจมีความสุขที่ได้อยู่ร่วมกับคนอื่น ให้คนอื่นเขาจูงจมูก บางคนก็มีความสุขที่ได้จูงจมูกคนอื่น ขอเพียงให้จูงใจคนอื่นได้ก็มีความสุขแล้ว

บนโลกนี้จิตใจของคนเรายากแท้หยั่งถึงนัก ดังนั้นเราควรจะเข้าถึงใจเราให้รู้ซึ้งก่อนดีกว่า ว่าใจจริงของเราต้องการอะไร...แล้วก็ทำให้สุดๆไปเลย

Enjoy your life,good luck.

ของแพง(มาก)

2008-08-11T05:58:00.000-07:00

เฮ้อ เดินไปเดินมาตามห้างสรรพสินค้าคงเป็นกิจกรรมยามว่างของใครหลายๆคน ซึ่งนั่นก็อาจจะรวมถึงตัวผมเอง

ในความเป็นจริง การเดินเที่ยวในห้างมันไม่ใช่สิ่งที่ผมโปรดปรานซักเท่าไหร่ เพราะหันไปหันมาก็มีแต่ของราคาแพง แต่จะให้ไปเดินก็ทำได้อย่างไม่ขัดเขิน ถามว่าทำไมถึงต้องเขิน อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันครับ แต่เคยไหมล่ะครับที่เดินผ่านของราคาเหยียบหมื่นแล้วต้องเดินหลีกออกมาไกลๆ กลัวว่าจะไปเดินไปชนจนของเขาตกมาเสีย

เมื่อก่อนผมเป็นอย่างนั้นครับ

แต่เดี๋ยวนี้เริ่มคิดได้ว่าของราคาแพงขนาดนั้นมันต้องมีคุณภาพสมราคา(บ้าง)สิ ถ้าหล่นครั้งเดียวแล้วเสียไปเลยอย่างนี้ก็คงไม่มีใครซื้อนะ (ยกเว้นพวกแก้วแหวนเงินทอง ซึ่งปกติเขาจะไม่โชว์อย่างประเจิดประเจ้อคล้ายกลับเป็นการยั่วยวนประมาณว่า"ผลักกูสิๆ" อย่างนั้นหรอก เหตุเพราะคนขายคงกลัว"หาย"มากกว่า"หัก"น่ะ)เพราะงั้นลองทำตกทดลองคุณภาพสักอันคงไม่เป็นไร(มั้ง)

แต่เอาเข้าจริงในห้างสรรพสินค้ากลับมีสิ่งของที่รายได้ระดับนักศึกษาธรรมดาๆเพียงไม่กี่คนที่จะพอมีกำลังซื้อได้(ถ้าไม่ได้เกิดเป็นลูกคนรวย) จริงอยู่ที่ว่าบางคนก็สามารถกระเสือกกระสนหาลำไพ่พิเศษจนตัวเองมีกำลังซื้อมาได้ หรือวิธีต่างๆนานาทั้งถูกกฎหมายแล้วไม่ถูกเพื่อจะได้มีหน้ามีตาทางสังคมกับเขาบ้าง หรือไม่ก็หนักหน่อย ขอเงินพ่อแม่(ที่ไม่ค่อยจะมี)เอามาหาความสุขใส่ตัวจนเรียกได้ว่าฟุ้มเฟ้อ

เข้าใจว่าสินค้าที่ขึ้นชื่อว่าสินค้าแบรนด์เนมมันเป็นการการันตีคุณภาพสินค้าไปในตัว แต่มันจะเกินไปไหมถ้าเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนึงขายตายท้องตลาดประมาณ 199 แต่แค่ติดตราจระเข้ไป 1 ตัวก็อัพราคาขายเป็นพันห้าซะงั้น หรือแม้กระทั่งเสื้อยืดสีแดงธรรมดาๆ ขายตามตลาดตัวละ120 แต่แค่มีแถบขาวๆซัก 3 ขีดก็อัพราคาเป็นแปดร้อยเลยทีเดียว

สิ่งเหล่านี้ล้วนเกิดขึ้นจริงครับ และกำลังเกิดอยู่ในปัจจุบัน มันเกิดมาพร้อมกับเเนวความเชื่อที่ว่าของแพงย่อมดีกว่าเสมอ ทำให้คนเรากระเสือกกระสนไขว่คว้าหาของแพงใส่ตัว แล้วก็ก้าวเข้าสู้ยุคของทุนนิยมโดยไม่รู้ตัว

เป็นยุคที่คนที่มีตังค์ก็มีอย่างเหลือเฟือ ส่วนคนที่ไม่มีก็ไม่มีจริงๆ หาเช้ากินค่ำ หรือบางวันแทบหาไม่ได้เลย

ตอนนี้ประเทศของเราอยู่ในภาวะเงินเฟ้อถึง 6.9% ซึ่งถือว่าสูงมาเลยทีเดียวเมื่อเทียบกับรายได้ปกติของประชาชนคนไทยทั่วไป แล้วถ้าเราหลายๆคนที่อยุ่ในระดับกลางๆ ยังมีรสนิยมใช้ของแพงเกินระวังจะเป็นโรคทรัพย์จางภายหลังนะคุณ แล้วจะหาว่าไม่เตือน

ครุ่นคิด...คลายเครียด

2008-08-07T10:24:00.000-07:00

เหนื่อยกับเรื่องวุ่นๆมาทั้งวัน เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจ บางทีก็แอบคิดว่าถ้าเจอแบบนี้ทุกวันก็คงจะรับมือไม่ไหวเหมือนกัน หลายคน หลายเรื่อง หลายสิ่ง แต่กลับมาที่หอก็ต้องหาอะไรผ่อนคลาย ให้มันลืมบ้าง อยากจะปิดประตูห้องปุ๊บเรื่องราววุ่นวายข้างนอกก็ไม่เข้ามาในหัวปั๊บเลย

ในเมื่อสิ่งนั้นมันเป็นแค่ฝัน แต่มันทำจริงไม่ได้ก็ต้องปล่อยมันไป ลองเข้าห้องน้ำไปแช่น้ำอุ่นนานๆ ปล่อยความเครียดให้มันระเหยไปตายไอน้ำ แล้วเราก็จะรู้สึกผ่อนคลายขึ้น

นอนพักเอาเเรง
.
.
.
ถ้าพร้อมแล้วก็ลุกไปสู้กับมันใหม่
ไม่แน่นะ ความวุ่นวายที่เคยเป็นอาจจะหายไปแล้วก็เป็นได้
สาธุ

เสียชาติเกิด(เป็นคนกรุงฯ)

2008-08-02T02:44:00.000-07:00

ใครว่าการใช้ชีวิตในเมืองหลวงจะสะดวกสบายไปซะทุกอย่าง

ผมขอค้านกับความเชื่อนี้ครับ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องของการเดินทาง รถติดดูเหมือนจะเป็นสัญลักษณ์ของเมืองหลวงแห่งนี้ของประเทศไทยไปซะแล้วครับ ยิ่งช่วงนี้การเมืองบนท้องถนนก็วุ่นวายดี ก็มีส่วนทำให้รถติดมากขึ้นนิดนึงมั้ง

ที่ผมไม่ค่อยแน่ใจก็เพราะว่า รถมันก็ติดอยู่เป็นปกติอยู่แล้วเพราะตำรวจจราจรไทยก็เอาแต่นั่งนับตังค์โกงกินชาวบ้านไปวันๆ ไม่ค่อยช่วยแก้ปัญหาจราจรสักเท่าไหร่ ถึงจะมีผู้ว่าฯกทม.ชั้นดีแค่ไหน แต่ถ้าตำรวจจราจรยังไม่เปลี่ยนพฤติกรรมก็คงไม่ช่วยอะไรมากหรอก

ผมแอบโชคดีตรงที่ว่าช่วงนี้อาศัยอยู่แถวปทุมธานีซะเป็นส่วนใหญ่ เลยไม่ค่อยได้มาพบเจอกับสภาพการจราจรที่ย่ำแย่บ่อยๆ แต่ก็พอรู้ข่าวมาว่าในปัจจุบันนี้คนกรุงเทพจะได้ใช้รถเมล์ฟรี เพราะนโยบายของรัฐบาล ทำให้ช่วง 6 เดือนนี้คนกรุงเทพดูเหมือนจะโชคดีขึ้นมาบ้าง แต่ในความคิดผมๆว่าเป็นแค่นโยบายซื้อใจ(สร้างภาพ)คนไทยมากกว่า เพราะรู้สึกรัฐบาลจะโดนโจมตีมากเป็นพิเศษ ก็ต้องดูต่อไปว่าจะเป็นไงต่อไป

ในวันๆนึงผมก็แค่อยากจะตื่นมาแล้วใช้เวลากับคนที่ผมอยากจะใช้ชีวิตด้วย ไม่ว่าจะเป็นพ่อ แม่ พี่ เพื่อน หรือแฟนก็ตาม ผมไม่ชอบเดินทางไปไหนไกลๆถ้าไม่จำเป็น อยากจะอยู่กับที่ซะมากกว่า เพราะผมคิดว่ามันไม่สำคัญหรอกว่าคุณจะทำอะไร แต่มันสำคัญที่ว่าทำกับใครมากกว่า

จะว่าไปชีวิตในกทม.มันจะไม่ค่อยเข้ากับผมซักเท่าไหร่ สังคมที่เร่งรีบมันเร่งเร้าให้คนใจร้อนมากเกินไป ซึ่งจะรีบกันไปทำไมก็ไม่รู้เนอะ ผมช่างเสียชาติเกิดเป็นคนกรุงฯซะจริงเลย

อ่าน...ไม่อ่าน

2008-07-19T03:06:00.000-07:00

คุณเคยประสบปัญหากับการอ่านหนังสือไหมครับ อ่านไปอ่านมาแล้วรู้สึกไม่อยากอ่านต่อ ท้อเเท้ หมดกำลังใจ อยากทำอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่อ่านมัน อยากจะดูหนัง ฟังเพลง มากกว่าจะมานั่งจดๆจ้องๆ กับตัวหนังสือที่อ่านไปก็ไม่ค่อยเข้าใจ 555

ตอนนี้ผมอยู่ในอารมณ์นั้นเลยแหละ ใครรู้วิธีดีๆก็ช่วยมาแนะนำหน่อยละกันนะ ไม่งั้นตกแหงๆ จะสอบอยู่แล้ว มีเวลาอ่านอีก 2 วันเอง ฮือๆๆๆ

ด้วยห่วงใย...ไม่ใช่ห่วงยาง

2008-07-17T01:04:00.001-07:00

ว้าว ใกล้สอบเเล้วนะเพื่อนๆ ช่วงนี้หลายคนแอบเครียดกันไปตามๆกัน ทั้งการบ้าน ควิซ แล้วก็อีกหลายๆอย่างในชีวิต แต่ไม่ว่ายังไงก็อย่าไปเครียดจนลืมดูแลสุขภาพตัวเองล่ะ เพราะถ้าเราไม่สบายทีนึงกว่าจะหายก็อาต้องทนทรมานนานหลายวัน

อาการที่ช่วงนี้เห็นบ่อยจากตัวเองและคนใกล้ๆตัวคือ ไอ เจ็บคอ ปวดหัว มันเหมือนจะเป็นอาการเบสิคที่ใครๆก็ต้องเคยเป็น แต่ผมว่าเดี๋ยวนี้เป็นแล้วมันหายยากกว่าแต่ก่อน อาจจะเป็นเพราะพักผ่อนน้อย กิจกรรมเยอะ การบ้านเพียบ แต่จะเกิดจากอะไรก็ตามแต่ ถ้าเรารักษาตัวของเราให้ดีที่สุด อาการเหล่านั้นก็คงไม่เกิด

อย่างน้อยๆก็หาเวลาพักผ่อนให้เป็นเวลา แล้วก็ดื่มน้ำให้มากๆ ก็น่าจะพอ ดีกว่าต้องเสียเวลาไปหาหมอ นอนซมจนทำอะไรไม่ได้ละกันเนอะ

ถ่ายดีๆมีครั้งเดียว

2008-07-03T22:17:00.000-07:00

วันนี้ผมได้มีโอกาสอ่านเรื่อง"การเดินทางกลับของรูปถ่าย" ในหนังสือ"หญิงสาวนักขายขนมปัง" ของคุณวงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ เนื่องด้วยเป็นคนที่ชอบถ่ายรูปเลยรู้สึกอินกับเรื่องนี้อย่างแรง

เนื้อเรื่องคร่าวๆคือ หลังคาบ้านของเขา(วงศ์ทนง) รั่ว แล้วฝนตกลงมาพอดี แล้วไอ้จุดที่รั่วเป็นจุดที่เขาเอารูปถ่ายเก่าๆใส่ลังเก็บไว้ซะด้วยสิ แน่นอน รูปถ่ายเหล่านั้นเปียกน้ำ เปื่อยแทบไม่มีชิ้นดี

ในฐานะคนชอบถ่ายรูปเหมือนกัน รูปถ่ายแต่ละใบ แต่ละไฟล์ภาพ ล้วนมีความหมายทั้งนั้นครับ เพราะรูปแต่ละใบมันถ่ายได้ครั้งเดียวจริงๆครับ คุณไม่มีทางจะถ่ายอีกทีแล้วได้อารมณ์ภาพแบบเดิมอีก อย่างมากก็แค่คล้าย ในการถ่ายรูปสิ่งที่ผมหวังที่จะได้คืออารมณ์ของภาพมากกว่าที่จะถ่ายรูปธรรมดาๆตามใจนางแบบซะอีก จะให้ถ่ายตามใจเขาผมก็ทำได้แหละ แต่ขอถ่ายตามใจสักหน่อยหนะ ไม่งั้นเบื่อตายเลย

ผมถึงเสียดายเวลาที่โดนบังคับจาดบรรดาเด็กแอ็บเเบ๊วทั้งหลาย ที่เวลาถ่ายรูปให้แล้วไม่ถูกใจ ก็มักจะโดนขอร้องแกมบังคับให้ลบรูปทุกที ซึ่งถ้ามันเป็นรูปที่อุบาดเกินรับไหวผมก็ยอมลบอยู่หรอก แต่ถ้ามันแค่เป็นรูปแปลกๆมุมใหม่ๆ ที่อาจไม่โดนใจเขา ผมก็จะพยายามยื้อสุดชีวิตไม่ให้ลบ หรือถ้าทำอะไรไม่ได้จริงๆก็กลับมาใช้โปรแกรม Recover file ที่หอเอา อิอิ

นี่อาจจะเป็นข้อดีของไฟล์ดิจิตอล แต่เชื่อเถอะครับว่า อย่าไปเชื่อใจอุปกรณ์อิเล็กทรอนิคส์มาก เพราะบางทีมันก็กู้ไฟล์ไม่สำเร็จเหมือนกัน เพราะฉะนั้นเราก็ควรดูแลรักษารูป และไฟล์ถาพเหล่านั้นให้ดี มิฉะนั้นจะเสียใจภาพหลัง แล้วจะมาหาว่าผมไม่เตือนนะ

ตื่นสาย

2008-06-27T02:45:00.000-07:00

ใครว่าคนนอนน้อยมักจะมีปฎิกิริยาตอบสนองช้าลง แต่มันก็มีข้อยกเว้นครับ

กรณีนั้นก็คือ เมื่อใดที่เรากำลังนอนหลับอย่างเพลิดเพลินบนเตียงอันแสนนุ่ม แล้วอยู่ๆนาฬิกาปลุกก็เกิดดังขึ้น ผทเชื่อว่าหลายๆคนคงค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ แล้วก็กดปิดเสียงนั่นซะ แล้วก็ลุกขึ้นมาใช้ชีวิตในยามเช้าต่อไป ถ้าเป็นอย่างนี้คงไม่มีใครตื่นสายหรอกครับ เพราะบางพวกที่ปิดเสียงนาฬิกาแล้วนอนต่อ (ซึ่งมันจะตั้งนาฬิกาปลุกทำไมฟะ)

เดี๋ยวนี้หลายๆคนคงใช้โทรศัพท์มือถือเป็นอุปกรณ์ในการปลุกแทนนาฬิกาใช่ไหมครับ ผมว่ามันสะดวกดีนะเพราะมันมีปุ่มให้เลือกว่าจะปิดเสียงไปเลยหรือว่าจะเลื่อนไปซักสิบหรือสิบห้านาที ซึ่งผมแอบเชื่อว่าหลายๆคนคงกดปุ่มเลื่อนปลุกบ่อยกว่ากดปุ่มเลื่อนปลุกมากกว่ากดยกเลิกปลุกซะอีก

ส่วนที่ผมทำเมื่อเช้าคือหลับตาไปคว้าโทรศัพท์มายกเลิกปลุกโดยที่ยังไม่รู้สึกตัวว่ามันปลุกซะด้วยซ้ำ ตั้งปลุกเจ็ดโมงเช้า แต่ตื่นอีกทีแปดโมงครึ่งซะงั้น เฮ้อ แย่จริงๆ อุตส่าห์นอนเร็วแล้วนะ(6โมงเช้าแหนะ)

ผมเคยเป็นอย่างนี้มาก่อนเลยพอรู้ว่าตอนช่วงพึ่งตื่นมันมีโรคขี้เกียจเข้าแทรกซ้อน เลยใช้วิธีเอาโทรศัพท์ไปตั้งไว้ไกลๆมือให้มันหยิบยากๆหน่อย จะได้ลืมตามาหาโทรศัพท์มั่ง(อย่างน้อยๆก็รู้สึกตัวแล้ว) แต่วันนี้แอบเศร้าเพราะมันไม่ได้ผล ดีนะที่เป็นคนอาบน้ำเร็ว ไม่งั้นมีหวังได้โดนอาจารย์สุดที่รักตามจองล้างจองผลาญก็เป็นได้

เฮ้อ...แปลก

2008-06-26T08:47:00.000-07:00

รู้สึกว่าไม่ได้ถ่ายรุปด้วยกล้อง DSLR* (ตัวใหญ่ๆง่ะ)มาเป็นเวลาหลายวัน แอบคิดว่าความรู้สึกเดิมๆเวลาถ่ายรูปหายไป จับกล้องเหมือนไม่ค่อยถนัดมือเท่าไหร่ เวลาถ่ายรูปก็โฟกัสผิดบ่อยมาก

อาจจะด้วยที่วันนี้ผมใส่แว่นถ่ายรูปด้วยก็เป็นได้ ปกติเวลาจับกล้อง DSLR จะถอดแว่นออกเพราะต้องดูภาพจากช่องมองภาพ แต่วันนี้เนื่องด้วยสายตาที่สั้นและเอียงจนเกินไป เลยจำเป็นต้องใส่

อาจจะใช้เวลาซักระยะในการสร้างความคุ้นเคย แต่ก็จะพยายาม เพราะในเดือนสิงหาคมนี้พี่จ้าก็จะรับปริญญาแล้ว เร็วๆนี้คงจำเป็นต้องถอยเลนส์อีกซักตัวมาฝึกให้ชินมือ

ลองคิดไปคิดมาช่วงนี้ไม่ค่อยได้อ่านหนังสือกล้องเลย จริงอยู่ที่การอ่านหนังสือกล้องไม่ได้ทำให้ถ่ายรูปสวยขึ้น แต่มันก็จะได้เห็นมุมมองใหม่ๆ มุมกล้องแปลกๆ แล้วอีกอย่างอาจจะเป็นเพราะช่วงนี้จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวก็เป็นได้ เหมือนไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่ งานแอบยุ่ง นอนก็น้อย จิตใจปั่นป่วนมากมาย เฮ้อ

หมายเหตุ*
DSLR ย่อมาจาก Digital Single Lens Reflex

มองฟ้ายามค่ำคืน

2008-06-24T10:27:00.000-07:00

วันนี้ตอนเย็นๆมีลมแรง แถมเมฆยังครึ้มราวกับว่าฝนจะตกลงมาอย่างหนัก แต่ผ่านไปได้ซักครึ่งชั่วโมงฝนก็ตกลงมาปรอยๆ แล้วซักพักก็หายไป

เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า อาจจะหมดเวลาสนุกสำหรับเหล่าเทเลทับบี้ แต่ไม่ใช่กับเหล่าดวงดาว ที่วันนี้แข่งกันส่องแสงจนทำให้ยามค่ำคืนที่มืดมิดสว่างสดใสมาโดยพรัน ไม่เพียงแต่ดวงดาวอันเจิดจ้า คืนนี้ดวงจันทร์ก็ส่องแสงเหลืองอร่ามงามไม่แพ้กัน แม้จะเห็นดวงจันทร์เพียงครึ่งดวง แต่คืนนี้ดวงจันทร์สวยมากๆ อาจสวยกว่าวันที่ดวงจันทร์เต็มดวงซะอีก

แต่ไม่ว่าดวงจันทร์จะเต็มดวงหรือไม่ แต่มันก็ยังมีดวงดาวอยู่เป็นเพื่อนเสมอ แม้วันใดเป็นคืนเดือนมืดไร้ซึ่งดวงจันทร์ แต่ดวงดาวก็ยังรออยู่เสมอ อาจมีบางวันที่แอบหลบหายไปหลังเมฆด้วยกัน แต่วันไหนที่คุณเห็นดวงจันทร์ แน่นอนว่าคุณต้องเห็นดวงดาวด้วยเช่นกัน ไม่เชื่อ ลองแหงนมองขึ้นฟ้าสิคืนนี้

มุมมองของความรัก/(สาม/เศร้า)

2008-06-23T19:31:00.000-07:00

เคือนตำ:คำเตือน

ผมเชื่อว่าคนที่อ่านบลอคของผมในตอนนี้คงดูหนังเรื่อง รัก/สาม/เศร้า กันมาหมดแล้วนะครับ ถ้าท่านผู้อ่านผู้ใดยังไม่ได้ดูก็ขอให้ไปดูซะก่อนเเล้วค่อยมาอ่านจะดีกว่า เพราะเนื้อหาในวันนี้มีส่วนเนื้อเรื่องของหนังติดมาด้วยบางส่วน อาจทำให้เวลาท่านไปดูแล้วไม่มีอารมณ์ร่วมกับหนังได้
.
.
.
.
.
โดยส่วนตัวผมคิดว่าหนังเรื่องนี้เป็นหนังภาพสวย(มาก) หลายๆฉากหลายๆตอน เขาสื่ออารมณ์ทางศิลป์ออกมาอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งน่าจะเป็นจุดเด่นของผู้กำกับ(ยุทธเลิศ สิปปภาค) ที่ทำได้อย่างลงตัวตั้งแต่เรื่องกุมภาพันธ์(เขาว่าสวยกัน ผมยังไม่เคยได้ดูซักที คริๆ) เพราะฉะนั้นผมว่าความสวยของภาพมันโดนใจผมไปเลยเต็มๆ

ส่วนอารมณ์ของหนังผมว่ามันไม่ได้เศร้าอย่างเดียวนะครับ มีหลายอารมณ์คละๆกันไป แอบมีหลายๆฉากที่ได้ฮากัน และบางฉากที่เขากะให้เศร้าแต่ผมแอบขำ โดยเฉพาะตอนที่ฟ้าเกิดปวดหัวอย่างรุนแรง แล้วก็กำลังคลานไปหยิบยา ผมแอบรู้สึกว่าท่ามันคล้ายๆผีจูออนมากไปหน่อย แต่ลองมาคิดใหม่ว่า จะให้ทำไงได้ก็คนมันป่วยนี่นา ใครจะมาห่วงภาพพจน์ล่ะจริงไหม(แต่กว่าจะคิดได้ก็ขำไปแล้ว เฮ้อ)

อีกอย่างผมแอบเห็นฉากที่เหล่าตัวแสดงในหนังเรื่องนี้สูบบุหรี่ แต่เอ๊ะ บุหรี่ไม่มีควัน อาจเป็นเพราะเขาไม่อยากเซ็นเซอร์เลยดีไซน์ออกมาแบบนี้ เพราะคิดว่าวัยรุ่นดูเยอะเดี๋ยวจะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี แต่ผมว่าถ้าจะแต่งเรื่องให้ตัวแสดงสูบบุหรี่ก็ไม่เห็นต้องคิดมากเลยนะ (หรือว่าเขาจะกลัวนักแสดงเป็นมะเร็งหว่า 555)

ในส่วนเรื่องเนื้อเรื่อง ผมว่ามันเป็นหนังที่พอเดาได้(ถ้าคุณเดานะ) เนื้อเรื่องดำเนินไปอย่างรวดเร็วทันใจ ในฉากที่พายุสารภาพรักกับฟ้า ถ้าผมเป็นพายุ ผมคงไม่ยอมรับแบบนั้น(เขิลน่ะ คนเยอะแยะ ตั้ง 3 คน แถมคนดูหน้าจออีกนับร้อย 555) อาจเป็นเพราะว่าหนังมันมีจำกัดในเรื่องของเวลา หรือเพราะต้องรีบบอกเดี๋ยวฟ้าตายก่อนแล้วจะอดก็เป็นได้ ส่วนตัวละครที่ชื่อเอก ผมว่ามันเลวจริงๆ ข่มขืนเขาแล้วยังมาหน้าด้านถามว่า "ยังไม่หายโกรธพี่เหรอ" ไอ้ควาย คิดได้เนอะ ถุยเถอะครับคุณ ใครโดนข่มขืนแล้วจะยอมยกโทษกันง่ายๆ(ไม่ใช่เรื่องสวรรค์เบี่ยงนะ) สุดท้ายก็โดนแทงด้วยดินสอไปด้วยความฮาปนเศร้าเพราะแอบสงสารน้ำ

เอ่ออ ผมยอมรับว่าแอบไม่ปลื้มตอนจบ เพราะโรงที่ผมไปดูเพลงมันกระตุกซะงั้น ถ้าไม่กระตุกอาจจะเศร้าก็ได้ แต่ก็ช่างมัน โดยรวมๆแล้วมันก็ถือว่าเป็นหนังดีที่ไม่น่าเบื่อ แม้เดาได้แต่ไม่จำเจ (จนป่านนี้ยังไม่รู้เลยว่าพระเอกเรียนจบรึเปล่า ไม่เห็นใส่เสื้อครุยเลย แอบเห็นไปนั่งหล่อในคุกคนเดียว)

Happy Ending

I love Chocolate

2008-06-22T04:08:00.000-07:00

วันนี้บังเอิญว่าผมนั่งว่างมากๆ ว่างจนรู้สึกสงสารสมองที่ ณ ตอนนี้รู้สึกเหมือนว่ามีมันไว้คั่นหูสองข้างไม่ให้ชนกับอย่างเดียว ก็เลยอยากหาอะไรที่ดีๆมีประโยชน์มาให้อ่านกันบ้าง ซึ่งมองไปรอบๆตัวก็ดูไม่ค่อยมีอะไรจะมีสาระซักเท่าไหร่เลย 555 แต่ไปเอะใจกับช็อคโกแลตที่ถืออยู่ในมือ นั่งกินไปสักพักก็มีความรู้สึกอยากรู้ว่ามันมีประโยชน์บ้างไหม นอกจากจะทำให้ผมหายเครียดไปวันๆ

เซิร์สไปเซิร์สมาก็มาเจอกระทู้นึงจากเว็ปเด็กดีดอทคอม เขาอ้างคุณประโยชน์ของช็อคโกแลตไว้ดังนี้

1. ช็อคโกแลตเป็นมิตรกับฟัน เพราะช็อคโกแลตเป็นของหวานชนิดเดียวแล้วละลายในน้ำลาย แถมยังมีกรดบางตัวที่ช่วยยับยั้งฟันผุอีกด้วยแหนะ
2. เป็นยาคลายเครียด เพราะมันมีสารกระตุ้นประสาท ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย
3. มีไขมันอิ่มตัว แต่เป็นไขมันอิ่มตัวที่ไม่มีผลต่อระดับคลอเรสเตอรอล (ว้าวว)
4. ดีต่อหัวใจ เพราะมีสารโพลีฟีนอล ที่เป็นสารที่ดีต่อสุขภาพหัวใจ เพราะฉะนั้นคนอกหักคงต้องกินเยอะๆนะ 555

เห็นข้อดีของมันแล้วล่ะสินะครับ ผมอ่านแล้วก็รู้สึกสบายใจขึ้น ต่อไปนี้ก็คงกินอย่างสบายใจ เพราะอย่างน้อยๆมันก็มีประโยชน์บ้างแหละ แต่ก็อย่ากินกันให้เยอะเกินไปนะครับ เพราะทุกอย่างบนโลกนี้มันมีทั้งข้อดีเเละข้อเสียคู่กันไปเสมอ อย่างน้อยๆที่เห็นได้ชัดก็คือ "แพง" เห็นด้วยไหมล่ะครับ 555

ฟิ้วว...จบแล้ว

2008-06-21T04:23:00.000-07:00

ฟิ้ววว สัปดาห์แห่งความเหนื่อยก็ผ่านไปจนได้ เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจกันเลยทีเดียว

เขาว่า "ความทุกข์ที่เกินทน จะหลอมคนให้ทนทาน" ไม่รู้ว่าจริงรึเปล่านะ แต่ที่แน่ๆตอนนี้ผ่านเรื่องแย่ๆมาก็คงไม่มีอะไรแย่กว่านี้แล้วมั้ง จะให้ต่อยไม้ หรือหักอิฐก็ไม่กลัวแล้ว แม้ว่ามือมันจะแอบบวมตอนดึกๆก็ตาม 555

ตอนนี้เริ่มมาลัลล้าสดใสขึ้นอีกครั้ง หลังจากได้ไปดูหนังมาเมื่อวานแม้หนังมันจะไม่ดีอย่างที่คาด แต่การได้ไปปล่อยตัวปล่อยใจในโรงหนังซัก 2 ชั่วโมง ตัดตัวเองออกจากโลกภายนอกที่แสนจะสับสนวุ่นวาย มันก็เป็นความคิดที่ดี ดีกว่านั่งเครียดกับเรื่องที่จะต้องเจอแล้วก็แก้ปัญหาไม่ได้ซักที ได้แต่วนๆเวียนๆ กับปัญหาเก่าๆ

ใครที่เครียดๆก็อยากจะให้ลองไปหาหนังดูแก้เครียด แล้วก็อยากให้ไปดูในโรง ที่สำคัญอยากให้ปิดมือถือด้วยนะ เพราะนอกจากจะไม่ไปสร้างความรำคาญให้ผู้อื่นแล้ว ยังเป็นการตัดตัวเองออกจากโลกอย่างแท้จริง

ป.ล. เวลาอยู่ในโรงหนังกรุณายืนเคารพเพลงสรรเสริญพระบารมีด้วยนะครับ แต่ก่อนยืนควรแน่ใจว่าเพลงกำลังจะขึ้น ไม่ใช่เตือนให้ปิดโทรศัพท์ก่อนดูหนัง แล้วก็ยืนซะอย่างนั้นเหมือนใครบางคนแถวนี้ เฮ้อน่าอายซะจริงเลย คริๆ

เปลี่ยน...เสี่ยงเบาหวาน

2008-06-17T01:14:00.000-07:00

ช่วงนี้มันมีอะไรให้เครียดมากกว่าที่คิดนะครับ เครียดจนบางทีอยากออกไปชิว เมื่อวานได้มีโอกาสขี่จักรยานเล่นก็เพลินดีนะ มันทำให้ลืมเรื่องร้ายๆที่เกิดขึ้นได้บ้าง แต่พอกลับมานั่งอยู่ที่เดิมก็ต้องเครียดกับมันทุกที

นั่งกินช็อคโกแลตแก้เครียดหมดเงินไปมากโข แถมมีแนวโน้มว่าอาจจะฟันผุในไม่ช้านี้ แต่ที่แย่กว่านั้นตอนแก่ตัวลงอาจมีสิทธิ์เป็นโรคเบาหวาน ถ้ายังขืนกินด้วยปริมาณนี้ต่อไปเรื่อยๆทุกวัน

ผมแอบเชื่อว่าการกินช็อคโกแลตทำให้อารมณ์ดีขึ้น ก็เลยกินแก้เครียดจนติดมันไปแล้ว มันได้ผลซะด้วยสิ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่านะ แต่อย่างน้อยๆมันก็เป็นวิธีแก้เครียดง่ายๆอย่างหนึ่งของผม ผมคงต้องยอมเป็นโรคเบาหวานในบั้นปลายของชีวิต ดีกว่ามานั่งเครียดเป็นโรคประสาทนะว่าไหม

เรื่องเครียดๆของผมก็น่าจะยุติลงในวันพฤหัสนี้มั้ง เนื่องด้วยสำรวจตัวเองแล้วพบว่าที่ผ่านๆมา รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรเพื่อคนอื่นมากไป จนบางสิ่งบางอย่างคนอื่นสบายใจแต่ตัวเองแอบเครียดอยู่คนเดียว
มันอาจจะคุ้มในบางครั้งที่ได้เห็นรอยยิ้มของผู้คนเหล่านั้น แต่หลายๆครั้งก็ไม่มีแม้สัญญาณตอบรับจากหมายเรียกที่ท่านเลข เอ๊ย หมายเลขที่ท่านเรียก

ตอนนี้กลับมาถามตัวเองแล้วก็ได้คำตอบครับ คำตอบก็ง่ายนิดเดียว ทำตามที่หัวใจเรียกร้อง ต่อไปนี้ผมจะไม่ฝืนอะไรแล้ว อะไรที่มันยุ่งวุ่นวายก็อาจจะไม่ทำ ไม่ทำให้ตัวเองเดือดร้อน

คำตอบมันอาจจะดูเห็นแก่ตัวนะครับ แต่เชื่อผมสิมันไม่แย่อย่างที่คุณคิดหรอกครับ ผมก็ยังเป็นคนๆเดิม คิดแบบเดิม ชอบอะไรก็ชอบเหมือนเดิม อาจจะชอบมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ เพราะน่าจะมีเวลาคลุกคลีกับมันมากขึ้น แค่จะลดกิจกรรมบางอย่างที่มันบั่นทอนเวลาพักผ่อนไปเท่านั้นเอง

พอมีเวลาพักผ่อนมากขึ้น น่าจะทำให้ผมมีสภาพจิตใจที่ดีขึ้น เรื่องเรียนก็อาจจะโอเคขึ้นอาจจะพร้อมรับมือกับอาจารย์ห่วยๆบางคน(มีคนเดียวแหละ) ก็รอดูต่อไปละกัน

หวังว่าการเปลี่ยนครั้งนี้มันจะทำให้ชีวิตผมดีขึ้นละกัน ถ้ามีอะไรดีๆเดี๋ยวจะมาเล่าให้ฟังนะครับ

ขอให้ทุกคนจงลัลล้า

รักษาตัว

ป.ล. ขอบคุณบล็อคบางบล็อคที่ช่วยให้คิดได้(แม้ผู้เขียนอาจจะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม)

Life is Learn

2008-06-16T21:57:00.000-07:00

โลกใบนี้มันมีอะไรหลายๆอย่างที่เราคาดเดาไม่ได้อีกมากมายเลยนะครับ แม้ว่าเราจะคุ้นเคยกับมันแค่ไหน แต่ก็ต้องมีบางแง่บางมุมที่เรายังไม่เข้าไม่ถึง อาจจะเป็นเพราะไม่เคยสนใจแต่พอรู้แล้วมันก็แอบคิดไม่ได้ว่า ทำไมมันอยู่อย่างนี้มาตั้งนานแต่เราไม่เห็นหว่า

ยกตัวอย่างง่ายๆก่อนมือถือเครื่องเก่าจะหายซัก2-3วัน ผมพึ่งค้นพบว่าไมโครโฟนมันอยู่ใต้เครื่องทั้งๆที่ใช้มา 2 ปีกว่า ก่อนหน้านั้นไม่เคยคิดจะหา ไม่เคยคิดสนใจว่ามันจะมีไหม แต่พอได้เห็นแล้วมันก็กลายเป็นของเล่นใหม่ซะงั้น เวลาโทรหาใครบางคนเเล้วเขายังไม่รับสาย ก็จะเอามือไปถูๆให้มันเกิดเสียง เล่นแก้เบื่อไป 555

แต่เล่นได้ไม่นานมันก็อันตรทานหายไป

เฮ้อ
.
.
.
ชีวิตหนอชีวิต

พอลองกลับไปคิดย้อนถึงมัน ก็ทำให้ผมพยายามสนใจเกี่ยวกับอะไรๆรอบตัวให้มากขึ้นกว่าเดิม มันทำให้ผมอยากจะเรียนรู้ และเข้าใจมัน

ถึงแม้ว่าซักวันนึงมันอาจจะจากเราไป แต่ยิ่งเรียนรู้เร็ว เราก็ยิ่งอยู่กับสิ่งนั้นด้วยความเข้าใจได้นานขึ้น

ลองครับ ลองใส่ใจกับมันดู ศึกษามันดู ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นคน สัตว์ หรือสิ่งของ ก็ตาม

รีบศึกษามันก่อนที่มันจะจากไป

มือถือหาย

2008-06-13T10:02:00.000-07:00

ตอนนี้เดินไปไหนมาไหนก็รุ้สึกเบาหวิวๆชอบกลครับ เพราะเมื่อวานพึ่งทำมือถือหายมา 555 มันอาจดูไม่น่าดีใจสำหรับใครหลายๆคน ซึ่งก็อาจจะรวมตัวผมเองด้วยแหละ

แต่ผมกลับรู้สึกดีที่เดี๋ยวนี้ไม่มีใครโทรตามได้แล้ว รู้สึกโล่งใจพิกล หนึ่งวันผ่านไปกับการไม่มีมือถือ(เบอร์เก่า) ใช้ผ่านไปด้วยดี เหมือนกับว่าเราจะเดินไปไหนมาไหนก็ได้ตามใจเรา อยากเดินหนีใครก็ไม่ต้องกลัวเขาจะโทรตามเหมือนแต่ก่อน มันอิสระดีจริงๆนะ มันรู้สึกได้ถึงคำว่า Freedom มากกว่าคำโฆษณาของเครือข่ายมือถือบางยี่ห้อซะอีก

แน่นอนการมีคนโทรหาคุณแสดงว่าเขาคิดถึงคุณ แต่ไอ้ที่ผมเคยมีมือถือมามันไม่มีใครโทรหาน่ะสิ ผมเลยไม่ค่อยเเคร์กับการจากไปของมันเท่าไหร่ 555 ตอนนี้เอาเครื่องสำรองมาใช้โทรหาคนที่อยากจะคุยก็พอแล้ว

แต่ก็ไม่อยากเปลี่ยนเบอร์ไปเลยเพราะเพื่อนเก่าๆบางคนอาจจะอยากโทรหาบ้างในบางครั้ง(มั้ง) แถมไม่ได้จดเบอร์ไว้ด้วยสิ นี่คือสิ่งที่แอบเสียดาย แต่ก็ยังแอบจำได้คนสองคน อีกอย่างที่เสียดายคือวันเกิดเพื่อนๆที่จดไว้ในมือถือ แต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวไปหาๆในไฮไฟว์เอา

ตอนนี้จากที่เคยเฉยๆกับมือถือมาได้ปีเศษๆ ก็หันมาอยากได้เครื่องใหม่บ้าง ตอนนี้อยากได้มือถือจอใหญ่ๆ เพราะอยากเอาไว้ดูรูปที่ถ่ายๆมา มันเพลินดีนะ เครื่องเก่าที่ทำหายไปความจุน้อย เลยดูไม่ค่อยจุใจเท่าไหร่แถมช้าอีกต่างหาก ใส่เพลงได้น้อยด้วย ที่ผ่านๆมาเลยต้องพกทั้ง มือถือ,กล้องถ่ายรูป และเครื่องเล่นเอ็มพี3

เลยแอบคิดว่าถ้าได้เครื่องใหม่เป็นไอโฟนเลยจะดีมาก 555 เพราะมันจะทำให้ผมไม่ต้องพกอะไรให้มันหลายสิ่งอย่างที่เคย แถมจอใหญ่มากๆอีกต่างหาก แต่ถ้าไม่ได้ก็คงไม่เป็นไร แต่คงเน้นจอใหญ่เหมือนเดิม

ป.ล. หวังว่าคุณพ่อจะใจดีนะ คริๆ(ไอโฟนๆ สาธุๆ)

ช่วงนี้...หลายสิ่ง

2008-06-10T10:14:00.000-07:00

เมืองไทยช่วงนี้วุ่นวายดีนะครับ ปกติก็วุ่นวายพอตัวอยู่แล้ว ช่วงนี้ยิ่งวุ่นวายมากขึ้นเป็นเท่าตัว ทั้งเรื่องการเมือง เศรษฐกิจ อย่างที่รู้ๆกันอยู่ เราก็คงได้แต่เฝ้ามองดูอยู่ห่างๆแค่ภาวนาให้มันผ่านไปอย่างสงบเรียบร้อยก็พอแล้ว

หันกลับมาย้อนมองดูชีวิตของตัวเอง ช่วงนี้มันเป็นช่วงแปลกๆ รู้สึกเหมือนตัวเองง่วงเร็วขึ้น รู้สึกเหนื่อยง่ายขึ้น รู้สึกปวดหัวกับการเรียนมากขึ้น และหลายๆอย่างในชีวิตชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

เทอมนี้แอบตั้งใจว่าจะเรียนให้มากขึ้นกว่าที่เคย หลังจากชิวๆมาเกือบ 3 ปีแล้ว ด้วยเหตุนี้ก็เลยทำให้ไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย วันนี้เลยได้โอกาสไปวิ่งกับเขาซักหน่อย ได้ขี่จักรยานคันเดิมที่ไม่ได้ขี่จริงๆจังๆมานานแล้ว กลับมาก็แอบเมื่อยนิดนึง 555

สุดสัปดาห์นี้ก็แอบวุ่นวาย ต้องซ้อมเทควันโด้เพื่อไปโปรโมตชุมนุมสัปดาห์หน้า แถมวันสุดสัปดาห์นี้ต้องหาเวลาไปงานคอมมาร์ทเพราะต้องทำรายงานส่ง
ยังไม่พอแอบอยากดู"สะบายดี หลวงพระบาง" ด้วย แต่สงสัยจะอดดู อาจจะต้องรอแผ่นออกแล้วค่อยโหลด เอ๊ย ซื้อแผ่นมาดูให้ได้สิน่า

ป.ล. อยากดูจริงๆนะ 555

รอดาวตก

2008-06-09T06:50:00.000-07:00

ในค่ำคืนที่ฝนตกพรำๆแบบนี้ คุณอาจจะกำลังมองหาดาวซักดวงมาดูเพื่อแก้เหงา แต่แน่นอนหละคืนนี้คุณไม่มีทางที่จะเห็นมันได้ ในคืนที่ฟ้าครึ้มขนาดนี้ แม้ดาวไม่ได้หนีไปไหน มันอยู่ที่เดิม เราต่างหากแหละที่มองไม่เห็นมันเอง

ผมว่าดาวก็เหมือนกับความรัก เพราะมันอยู่กับเราทุกๆเวลา แต่วันไหนเราไม่เหงาเราก็ไม่เคยคิดจะมองหามันหรอก แต่มันก็ไม่ได้ไปไหน เพียงแต่บางครั้งบางคราเราไม่สนใจมัน หรือบางคนออกตามหาความรักจนเหนื่อยคล้ายกับลงทุนนั่งยานอวกาศไปตามหามัน แต่ก็เหนื่อยเปล่าเพราะเทคโนโลยีของมนุษยชาติยังไม่ถึงขั้น (แม้ว่าบางชาติจะอ้างว่าไปเหยียบดวงจันทร์ได้เเล้วก็ตาม)

บางครั้งเราก็อาจจะรอมันต่อไป รอวันที่ฟ้าเปิด เเล้วเราก็จะได้พบกับความรักนั้นอีกครั้ง

ไม่แน่นะดาวดวงนั้นอาจจะกำลังตกมาหาคุณอยู่ก็ได้

ต่างคน ต่างใจ ต่างความฝัน

2008-06-08T09:33:00.000-07:00

วันเวลาผ่านไป คนเราได้เรียนรู้กับสิ่งต่างๆมากมาย วันแล้ววันเล่า หลายคนอาจได้เพื่อนใหม่ๆจากบางกิจกรรม ได้ความคิดใหม่ๆจากหนังสือบางเล่ม แต่ไม่ว่าใครจะได้อะไรจากสิ่งใด สุดท้ายแล้ว คนก็ย่อมอยากจะทำทุกๆอย่างเพื่อตอบสนองความสุขของตนเองกันทั้งนั้น แล้วคนเราก็มีวิถีทางแห่งความสุขต่างกันไปซะด้วยสิ

บางคนสุขที่จะได้อยู่กับตัวเอง
บางคนสุขที่ได้อยู่กับสิ่งที่ตนเองรัก
บางคนสุขกับการได้แกล้งชาวบ้าน
บางคนสุขเมื่อได้เห็นตัวเองเหนือกว่าใครๆ

ใครจะเลือกใช้วิธีไหนก็อยู่ที่จิตสำนึกของแต่ละคน เพราะคนเรามีพื้นฐานจิตใจที่ต่างกัน รู้อะไรมาพอๆกันก็จริง แต่ไม่มีทางที่จะรู้เท่าเทียมกันได้ในทุกๆเรื่อง บางคนเข้าใจในหลายๆเรื่อง แต่กลับสับสนงุนงงกับอีกหลายๆเรื่องเช่นกัน แน่นอน เพราะคนเราเกิดจากคนละพ่อ คนละแม่ เลี้ยงดูไม่เหมือนกันจะให้คิดเหมือนกันไปได้อย่างไรเล่า

สังเกตเวลาเราสนิทกับใครมากๆ ความคิดความอ่านก็จะไปในแนวทางเดียวกัน แต่ไม่มีทางที่จะเหมือนกันเด๊ะๆ

สุดท้ายก็อยู่ที่ตัวขึ้นเองว่าจะตัดสินใจทำด้วยวิธีใด

เดินๆๆ

2008-06-06T07:28:00.000-07:00

ผมชอบเดินนะครับ เพราะไม่เพียงแต่ได้ออกกำลังกายไปในตัว แต่ยังเป็นการปล่อยอารมณ์ไปกับสิ่งที่อยู่รอบๆตัวได้ด้วย
อากาศกำลังสบายๆแบบนี้ ถ้าได้เดินทอดน่องล่องลอยไปกับสภาพแวดล้อมรอบกายก็คงจะดีไม่น้อย

ในทางเดิมๆ วิวเดิมๆ แต่แค่เปลี่ยนจากเดินเป็นจักรยาน นั่งมอเตอร์ไซต์ นั่งรถ ก็ต่างกัน ยิ่งเดินเคลื่อนที่ไปข้างหน้าเร็วเท่าไหร่ เรายิ่งสุนทรีย์กับวิวรอบๆตัวได้น้อยลง

ในทางกลับกันการเดินแบบช้าๆ ไปเรื่อยๆ ชิวๆ เราก็จะได้รายละเอียดเยอะขึ้น

หลายๆคนอาจจะไม่ชอบเดินไกลๆเพราะว่ามันเหนื่อย บางทีก็แอบขี้เกียจด้วย แต่ลองคิดดูสิครับว่า วันๆนึงคุณได้ออกกำลังกายบ้างไหม ถ้าอยู่บ้านก็คงไม่มีไรมากไปกว่าเดินขึ้นลงบันได เดินห้างก็มีบันไดเลื่อนหรือไม่ก็ลิฟต์ไว้บริการ

เห็นไหมครับว่าทุกวันนี้่สิ่งอำนวยความสะดวกมันมากมาย จนทำให้เราบริหารสุขภาพเราได้น้อยลง จนบางคนต้องไปหายาอะไรก็ไม่รู้แพงๆมากิน ซึ่งเป็นการเสียเงินโดยใช่เหตุ

ไม่แน่นะ ระหว่างเดินทอดอารมณ์อยู่นั่น คุณอาจจะได้เจออะไรดีๆที่อาจหาไม่ได้จากการเดินทางด้วยรถยนต์ก็ได้ ไม่เชื่อก็ลองดูละกันนะครับ รับรองจะติดใจ

มาม่าอืด

2008-06-05T06:31:00.000-07:00

วันนี้ผมมีโอกาสได้กินมาม่าครับ แต่จะเเปลกอะไรถ้ากินมาม่าปกติธรรมดาทั่วไป แต่มาม่าจานนี้ก็ไม่ได้พิเศษอะไรมากมายนักหรอกครับ ไม่ได้หมู ผัก หรือปูอัดอะไรทั้งนั้น ก็เเค่มาม่ากับผงชูรสในซองนั่นแหละ

แต่วันนี้พิเศษตรงที่ว่ามัน"อืด"ครับ อืดมากๆ ด้วยสิ เส้นมันดูดน้ำจนหมดชามเลย

ปกติผมมักจะกินมาม่าทันทีที่รู้ว่ามันสุกแล้ว เพราะส่วนใหญ่เวลากินมาม่าก็เพราะว่าหิวมากๆ ผมเลยไม่มีโอกาสให้มันได้อืดถึงขนาดนี้

บางคน(แถวนี้)บอกผมมาว่าตอนมันอืดแล้วมันไม่น่ากิน แต่ผมกลับคิดว่าหน้าตาของมันจะเป็นยังไงก็ช่าง ยังไงก็คือมาม่าที่คุ้นเคย เผลอๆอร่อยกว่าทุกวันที่กินด้วยซ้ำ หน้าตามันไม่มีผลต่อรสชาติเลยสักนิด

มันก็อาจจะเหมือนคน เพราะเราจะตัดสินคนจากหน้าตาไม่ได้ เเค่ลองเปิดใจรับมันสักครั้ง ไม่แน่นะอาจจะดีกว่าคนที่เคยเจอก็ได้

แต่ตอนนี้ผมขอไปกินมาม่าอืดๆอีกซักชามก่อนนะครับ กำลังหิว แหะๆๆ

ชิ้นสุดท้ายแฟนสวย

2008-06-04T05:12:00.000-07:00

ความเชื่อในอดีตของคนไทยมักจะมีอิทธิพลมาถึงปัจจุบันเสมอ บางคนก็อ้างจาก"ยายกูเล่าว่า..." บ้าง "ทวดกูเล่าว่า..." บ้าง ยิ่งบุคคลที่อ้างถึงอายุมากเท่าไหร่ยิ่งเพิ่มดีกรีความน่าเชื่อถือมากเท่านั้น

หลายๆคนคงเคยได้ยินเขาว่ากันว่า "ชิ้นสุดท้ายแฟนสวย(หล่อ)" กันมาบ้าง

แต่มันจะจริงหรอ?

ผมเคยได้ยินยายบอกมา แล้วก็ลองพิสูจน์ทฤษฎีนี่มาตั้งแต่เด็กแล้วครับ พยายามกินชิ้นสุดท้าย บางวันกินไม่ทันเพื่อก็ไปซื้อขนมซองใหม่มา แล้วก็กินมันคนเดียวเพราะมันชัวร์ว่ามันจะทำให้เรากินชิ้นสุดท้ายได้จริงๆ (ถ้ากินหมดนะ 555)

วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ซองเเล้วซองเล่า จานแล้วจานเล่า จนถึงป่านนี้ยังไม่มีแฟนกับเขาเลย 555

แต่จะให้ผมสรุปว่าทฤษฏีนี้นไม่จริงก็คงไม่ได้ เพราะอาจจะเกิดขึ้นจริงในใครบางคน แต่อาจต้องฝึกกินชิ้นสุดท้ายไปอีกซักระยะจนบรรลุขั้นเซียน แล้วก็อาจจะจะมีแฟนสวยๆ หล่อๆก็ได้ใครจะไปรู้

ในทางกลับกันผมก็มาลองคิดว่าความเชื่อนี้มันมาจากไหน ผมนั่งๆ นอนๆคิดแล้วมีอยู่สองทฤษฏีที่น่าจะเป็นจริง

ทฤษฏีแรก
-------------------------------------------------------------------------------------------------
คนไทยที่ขึ้นชื่อเกี่ยวกับการต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองเป็นอย่างดี เวลามีแขกมาก็อาจจะชอบทำกับข้าวให้ทาน บดจะเลี้ยงแล้วทำกับข้าวมาน้อยก็กลัวว่าแขกจะติฉินนินทาได้ ก็เลยต้องทำมามากๆ

แต่เผอิญว่าแขกกินเหลือ ครั้นจะทิ้งก็เสียดาย เลยออกอุบายมาว่า "ถ้าใครได้กินชิ้นสุดท้าย จะได้แฟนสวยนะ" ประโยคนี้อาจเป็นการกระตุ้นให้ชายโสดท้องอิ่มทั้งหลายหลงกล ไม่อยากจะนั่งเฝ้าคานอันว้าเหว่อีกต่อไป จึงลุกขึ้นมาแย่งกันกินจนหมด

แล้วหลังจากนั้นไม่นาน คนที่ได้กินชิ้นสุดท้ายดันไปได้แฟนสวยด้วย เลยเป็นตำนานเล่ากันต่อมาถึงทุกวันนี้
-------------------------------------------------------------------------------------------------

ทฤษฏีที่สอง
-------------------------------------------------------------------------------------------------
อาจเป็นปริศนาธรรมของคนโบราณที่มีความหมายว่า ชิ้นสุดท้ายก็เหมือนผู้หญิงสวย ต่างเป็นที่หมายปองของคนที่นั่งอยุ่บนโต๊ะเดียวกัน แต่คนไทยเป็นคนขี้อาย+ขี้เกรงใจ ก็เลยได้แต่จดๆ จ้องๆอยู่นาน ถ้าใครกล้าพอที่จะหยิบชิ้นสุดท้ายมาเข้าปาก ก็เปรียบดั่งกล้าจีบผู้หญิงคนนั้น นั่นหมายความว่าผู้นั้นมีสิทธิ์ได้เป็นแฟนกับเธอ (ถ้าทฤษฏีนี้เป็นจริงอาจเป็นต้นกำเนิดของ "หมาคาบไปแดก" ในเวลาต่อมา 555)
-------------------------------------------------------------------------------------------------

ทั้งสองทฤษฎีเป็นสิ่งที่ผมมั่วมาทั้งนั้นครับ คริๆ

อยากรู้...แล้วก็อยากถาม

2008-06-03T06:54:00.000-07:00

2-3 วันมานี่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรนะครับ

ผมมีความรู้สึกว่าตัวเองผิดปกติจนน่าสังเกต คือรู้สึกเหมือนว่ามีคำถามอะไรซักอย่างคั่งค้างอยู่ในใจ แต่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้ แอบรู้สึกว่าสิ่งแวดล้อมรอบๆตัวเปลี่ยนไป หรือไม่ก็อาจจะมาจากคนใกล้ๆตัวนี่แหละที่เปลี่ยน

แต่ถึงตอนนี้ยังหาสาเหตุไม่ได้เลยน่ะ อาจจะเป็นเพราะว่าเปิดเทอมแล้วอะไรๆที่เคยชิวก็เลยเปลี่ยนไป แต่แค่นั้นทำไมผมต้องคิดมากด้วยน่ะ

มีคำถามในสมองแต่ไม่แน่ใจว่าคำถามนั้นคืออะไร พยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกซักที อาการที่ผมกำลังเป็นอยู่คือ มันหม่นหมองในจิตใจ ความลัลล้าหายไป 50% (จาก 99%) ง่ายๆ ตอนนี้ที่อยากรู้ที่สุดคือ"อะไรที่มันเปลี่ยนไป?"

ผมก็เลยหาวิธีแก้อารมณ์นั้นด้วยการกินกาแฟ ซึ่งมันก็ดีขึ้น แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสารในกาแฟหรือบรรยากาศการคุยบนโต๊ะที่เฮฮาสนุกสนานนะครับ ที่ทำให้ผมรุ้สึกผ่อนคลายมาได้บ้าง

แต่ถึงอย่างไรตอนนี้ก็ยังไม่เลิกคิดหาต้นตอของความรู้สึกนี้ ซึ่งมันกำลังค้างเติ่งอยู่ในสมองผม ที่กำลังเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามจำนวนมาก

ใครรู้คำตอบช่วยบอกผมก็ดีนะครับ

เปิดเทอมใหม่...หัวใจวุ้นวุ่น

2008-06-02T02:54:00.000-07:00

ในที่สุดก็เปิดเทอมแล้วครับพี่น้อง สำหรับมหาวิทยาลัยทั่วไป จะเห็นมียกเว้นก็แต่คณะ SIIT ของธรรมศาสคร์ที่เปิดช้ากว่าเขาเพื่อน

วันนี้บรรยากาศที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพ วิทยาเขตรังสิต คึกคักเป็นพิเศษ นักศึกษามากมายเดินกันให้ขวักไขว่ บรรยากาศต่างกับช่วงซัมเมอร์มากมาย เดินไปเดินมาพึ่งคิดได้ว่าตอนนี้เราก็มีรุ่นน้องที่ม.กรุงเทพซะที เป็นรุ่นพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ 555 วันนี้รีบไปว่าจะไปประชุมเรื่องกิจกรรม แต่พอไปถึงไม่เห็นมีใครจะประชุมเลย ก็เลยยังไม่รู้ว่าใครจะเป็นรุ่นน้องเราซักที

ผมชอบรรยากาศตอนเรียนปีหนึ่งนะ มันเหมือนเราจะได้เจอคนจากทั่วฟ้าเมืองไทย มองหน้ากันแปปๆก็เป็นเพื่อนกันได้เเล้ว บรรยากาศใหม่ๆ คนที่เคยเรียนโรงเรียนชายล้วนหรือหญิงล้วนมาก็กระดี๊กระด๊าที่จะได้มีเพื่อนต่างเพศซะที เเล้วช่วงปีหนึ่งนี่แหละที่เราจะต้องรีบหาเพื่อนมาหาอะไรทำร่วมกันแก้เบื่อแก้เซ็ง จึงไม่แปลกถ้าตอนอยู่ปีหนึ่งคุณจะติดเพื่อนเป็นพิเศษ จนบางทีอาจทำให้เกรดที่เคยได้ 3 ขึ้นไปอาจหล่นมาเหลือสองกว่าๆ หรืออาจเลวร้ายถึงขั้นหนึ่งกว่าๆก็มีในบางคน(ผมเองแหละ)

วันนี้ที่ม.กรุงเทพสังเกตง่ายๆว่าใครเป็นปีหนึ่ง โดยเฉพาะผู้ชาย ถ้าเห็นใครใส่เนคไทล่ะใช่เลย อาจมีออปชั่นเสริมโดยการยัดเสื้อใส่ในกางเกง รองเท้าหนังคัชชูขัดมันวั๊บ ตามประสาของเด็กบ้าเห่อ ซึ่งจะว่าไปก็ถือเป็นเรื่องดี แต่คาดว่าคงเห็นไม่เกินหนึ่งเดือน 555

ส่วนผู้หญิงนี่วันนี้ถ้าใครสวมกระโปรงยาวคลุมเข่านี่ให้สันนิษฐานว่าปีหนึ่งไว้ก่อนเลย แอบสังเกตุว่ายิ่งเรียนไปกระโปรงมันจะหดลงเรื่อยๆ สงสัยผู้หญิงที่นี่รักสะอาด ซักบ่อยเลยหด

วันนี้แอบเห็นคนนึงแต่งตัวแปลกๆ คือดูจากรูปร่างหน้าตาน่าจะเป็นผู้หญิงนะครับ แต่ใส่กางเกงยีนส์เลยเดาเอาว่าน่าจะเป็นทอม แต่เหลือบไปดูหน้าอีกที แต่งหน้าซะงั้น เลยสับสนว่าเพศไหนกันแน่ 555

ไม่ว่าตอนนี้คุณจะเปิดเทอมหรือยัง แต่เมื่อถึงเวลาเรียนก็ขอให้ตั้งใจเรียนละกันนะจ๊ะ สู้ๆ

ถ้าในโลกนี้ไม่มี...

2008-06-01T06:50:00.000-07:00

ลองไปรอบๆตัวเรา ผมลองมองหาสิ่งที่ผมเคยคุ้นเคย สิ่งที่ผมสัมผัส-ใช้มันอยู่ทุกวี่วัน มีหลายอย่างที่เป็นสิ่งที่จำเป็นในชีวิต และอีกหลายๆอย่างที่มีไว้ประดับให้ชีวิตมันสดใสซาบซ่าเฉยๆ ซักวันนึงมันก็หมดความหมาย

ผมเลยลองคิดว่าชีวิตนี้ผมขาดอะไรไม่ได้บ้าง

1. กล้อง...แน่นอนครับ ชอบถ่ายรูปซะขนาดนี้ แอบนึกชื่นชมคนประดิษฐ์กล้องอยู่ในใจ ผมว่ามันมีประโยชน์มากเลยนะ ผมว่ามันเป็นอุปกรณ์ที่ประดิษฐ์ขึ้นมาแล้วจะใช้ในเชิงวิทยาศาสตร์ก็ได้ ใช้ผลิตงานศิลปะก็ดี

2. เครื่องเล่นMP3...ใช้ฟังเวลาเดินทางไกลๆ แม้หนทางจะไม่ค่อยคุ้น แต่ถ้าได้เพลงที่เราชอบ เปิดคลอๆไประหว่างทางจะให้ไปไหนผมก็ไป

3. คอมพิวเตอร์...แน่นอนว่าในปัจจุบันเราขาดมันไม่ได้เเล้ว มันน่าจะบรรจุไว้เป็นปัจจัยที่ 6 ด้วยซ้ำ เพราะเดี๋ยวนี้ตื่นมาเบลอๆ ก็เผลอไปกดปุ่มเปิดคอมฯซะงั้น

4. นาฬิกา...สังคมคนเมืองดูเหมือนต้องทำอะไรอย่างเร่งรีบอยู่เสมอ ต้องทำอะไรแข่งกับเวลา บางช่วงบางตอนอยากจะให้เวลาผ่านไปอย่างช้าๆก็ดูเหมือนนาฬิกามันจะเดินเร็วไปเสมอๆ แต่ก็ต้องมีไว้ ถ้าเลือกได้อยากทำอะไรชิวๆดีกว่า ไม่ค่อยอยากจะทำโดยมีมันกำหนดซักเท่าไหร่เลย

5. มือถือ...แม้ไม่ค่อยได้คุยกับใครทางโทรศัพท์ แต่มันก็ต้องอยู่กับตัวเพื่อความอุ่นใจ แม้ว่าจะรู้ทั้งรู้ว่าไม่มีใครโทรหา แต่ก็ชาร์จแบตเต็มอยู่เสมอๆ หลายๆครั้งไอ้คนที่ไม่อยากจะให้โทรหาก็โทรมา แต่ก็ไม่กล้าปิดเครื่อง ไม่รู้ทำไม คนหนอคน

สิ่งที่ผมไม่ค่อยอยากจะขาดก็มีแค่นี้ ขาดไปก็คงไม่ตาย แต่ถ้าเลือกได้มีพกไว้ติดตัวดีกว่าเพื่อความลัลล้าของชีวิต ของอย่างคอมพิวเตอร์พกไม่ได้ แต่ถ้ามีเพื่อนมานั่งคุยก็คงไม่เหงาสักเท่าไหร่ เช่นเดียวกับมือถือ และเครื่องMP3 ส่วนนาฬิกาคงต้องมีไว้ให้มันทำหน้าที่ของมันต่อไป แต่กล้องนี่อาจไม่มีความหมายถ้าได้มีใครสักคนไว้อยู่ใกล้ๆตลอดเวลา จะได้ไม่ต้องมานั่งนึกถึงอดีต

ป.ล. สิ่งสุดท้ายที่ผมขาดไม่ได้คือคุณนะ (อี๋ เสี่ยว 555)

I Love Phuket

2008-05-30T08:24:00.000-07:00

และแล้วผมก็บินได้ 555 กลับมาจากภูเก็ตแล้วรู้สึกเป็นทริปที่สนุกมามาย สนุกจนหลายๆคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า "I love Phuket" กันเลยทีเดียว

ผมขอไม่เล่าอะไรให้มันละเอียดมากละกันนะครับ(เพราะแอบลืม แล้วกลัวมันยาวเกิน)

วันแรกผมไปกับเต๋า ขึ้นเครื่องบินไป เครื่องออกจากดอนเมือง 12.30น. ของสายการบิน One-Two-Go เที่ยวบิน OG 8205 ซึ่งเป็นเที่ยวบินที่แอร์สวย 555

การนั่งเครื่องบินครั้งนี้ทำให้ผมรู้ว่า เครื่องบินมันถอยหลังได้(ตอนยังไม่ได้บินนะ) เคยนึกว่ามันจะเดินหน้าได้อย่างเดียวซะอีก

รู้อีกอย่างก็คือเมฆที่ลอยอยู่น่ะ มันคงจะขึ้นไปนั่งไม่ได้เหมือนในการ์ตูน 555

พอมาถึงภูเก็ตเฟินก็ขับรถมาแว้นรับที่สนามบิน แล้วพาไปที่หาดป่าตองอย่างไว ไปถึงก็มีออม อ้อม เอม แล้วก็บอย(น้องชายเฟิน) ที่ตามมาทีหลัง

ไปถึงด้วยความหิวก็นั่งซัดข้าวผัดที่แม่เฟินทำมาให้ซะ 3 จาน ก่อนที่จะไปล่องลองอยู่ในทะเลกับเพื่อนๆ

พอขึ้นมาก็อาบน้ำแล้วก็ไปกินกับข้าวที่ร้าน "Loma" อยากจะบอกว่า อร่อยมาก

กินเสร็จก็ไปเดินเล่นกันที่จางซีลอนซึ่งเป็นห้างที่มีโชว์ม่านน้ำที่เล่าประวัติความเป็นมาของภูเก็ต (จางซีลอนนี่เป็นชื่อเดินของภูเก็ตน่ะครับ)

วันที่สองตื่นเช้ามาฝนตกเล็กน้อย กินโรตีไข่ดาว แล้วก็ไปเดินชมบ้านสไตล์ชิโนโปรตุกีส (ชิโนแปลว่าจีน) แสดงให้เห็นว่าที่ภูเก็ตเขายังอนุรักษ์ความดั้งเดิมของเขาไว้เป็นอย่างดี

เดินเสร็จก็ไปไหว้พระที่วัดจีน แล้วก็ไปชมพิพิธภัณฑ์ จากนั้นก็ไปกินข้าวกันที่ร้านหมี่ต้นโพธิ์จากนั้น กินโอ๊ะเอ่ว แล้วก็ไปกินอาโป๊งกัน

แหนะอ่านมาถึงตรงนี้สงสัยล่ะสิว่า อาโป๊งคืออะไร

อาโป๊งมันจะคล้ายๆแป้งโตเกียวแผ่นใหญ่ๆแต่บางกว่า ตอนกรอบๆกินไปจะคล้ายๆทองม้วน แต่พอทิ้งซักพักมันจะนิ่ม กินแล้วอร่อยไปอีกแบบ (อร่อยมากกกก)

หลังจากกินเสร็จเราก็แวะไปพักกระเพาะเราที่เขารัง

จากนั้นลงเขามากินไอติมทอด

แล้วก็ไปกินอาหารพื้นเมืองตอนเย็น กินเสร็จไปเดินย่อยที่ร้านหนังสือ แล้วก็ไปกินของหวานกันต่อ เรียกได้ว่าวันนี้กินทั้งวัน กินกันเฃเเทบทุกชั่วโมงลองชั่งน้ำหนักดูตอนบ่าย ปรากฎว่าน้ำหนักขึ้นมาแล้ว 2กิโล โอ้วพระเจ้า

วันที่ 3
เราตื่นกันแต่เช้าไปกินติ่มซัม กินเสร็จก็ไปรับเฟิน(ตาโต) ที่สนามบิน แล้วเราก็ไปถ่ายรูปกันที่สะพานสารสิน

แล้วก็ไป Phuket Gateway

จากนั้นเราก็ไปกินข้าวกลางวันที่ร้านเอ็นซี ของญาติเฟิน กินกัน 8 คน อาหาร 14 อย่าง แล้วก็อร่อยทุกอย่างเลยครับพี่น้อง

กินเสร็จเราก็พาเฟิน(ตาโต) ไปกินโอ๊ะเอ่ว เพราะมันมาช้า 555 กินเสร็จเราก็ไปว่ายน้ำกัน

ไฮไลท์ของวันดูเหมือนจะอยู่ที่แหลมพรหมเทพ พวกเราทั้งแปด ตั้งหน้าตั้งตารอการตกของพระอาทิตย์อย่างใจจดใจจ่อ ซึ่งสวยงามมากมาย แต่แอบสงสารป้าอ้อมที่แก่แล้วโดนสารพัดโรครุมเร้า ทำให้ไม่สามารถชื่นชมกับความงามของธรรมชาติได้อย่างเต็มที่ 555

แล้วเราก็หลงเขาไปกินข้าวกัน(รู้สึกจะชื่อร้านกันเองนะถ้าจำไม่ผิด) บรรยากาศดี แต่งร้านสวยมาก
พ่อกับแม่เฟินก็มากินด้วย กินไปเยอะมากอีกตามเคย 555 กลับมาก็ดึกแล้วบวกความอิ่มที่ทำให้หลับเร็วเป็นพิเศษ

วันรุ่งขึ้นตื่นเช้ามาก็ไปกินโรตีไข่ดาวกับแกงม้สมั่นเนื้อ

แล้วก็ไปไหว้พระที่วัดฉลอง จากนั้นก็ไปดูสัตว์น้ำที่อะควอเรียม แล้วก็ไปกินขนมจีนที่ร้านญาติเฟิน(อีกแล้ว..เกรงใจมากมาย) แล้วเราก็นั่งรถไปชิวกันที่ชายหาด แล้วก็ไปนั่งเล่นไพ่รอที่สนามบินกัน มีคนมุงดูมากมาย 555

ระหว่างนั่งเครื่องบินกลับ พอเข้าเขตกรุงเทพแล้วฟ้าแรงมาก แอบน่ากลัว แต่สุดท้ายก็เดินทางกลับได้โดยสวัสดิรูป เอ๊ยยย สวัสดิภาพ

สรุปการเดินทางไปภูเก็ตครั้งนี้เป็นการเที่ยวที่สนุกมาก ขอบคุณเพื่อนๆทุกๆคนที่ไปร่วมด้วยช่วยกันลัลล้า

ขอบคุณขอบครัวของเฟินเป็นพิเศษ รักมึงนะ 555

ส่วนคนที่ไม่ได้ไปผมถ่ายรูปมาฝากแล้วนะ เที่ยวเผื่อแล้วด้วย คริๆๆ ที่สำคัญกินเผื่อด้วย 555

ป.ล. I Love Phuket

ผมจะบิน

2008-05-25T07:42:00.001-07:00

เย่ๆๆ พรุ่งนี้แล้วสินะที่จะได้ไปแว้นกับเพื่อนๆที่ภูเก็ต สรุปที่ไปกันจริงๆก็มี อ้อม ออม เอม เฟินแว่น เต๋า แล้วก็พี
ส่วนบีนนั้นอู้ ต้องอยู่กับแม่ ส่วนตาโตจะตามมาทีหลัง

แอบตื่นเต้นเพราะจะได้นั่งเครื่องบินเป็นครั้งแรกในชีวิต ตั้งแต่มีชีวิตรอดมาได้ 20 ปี ก็มีครั้งนี้แหละที่จะได้บินกับเขาซะที

บางคนอาจจะนั่งมันจนเบื่อ นั่งเป็นว่าเล่น ไปบ่อยเกิ๊น แต่อะไรที่เรายังไม่เคยทำก็ถือได้ว่าเป็นเรื่องแปลกขึ้นมาทันที มันจะน่าค้นหากว่าครั้งไหนๆ มันทำให้อยากรู้อยากเห็นไปซะหมด

ถ้าได้ลองครั้งแรกแล้วอาจจะอยากนั่งอีก หรือไม่ก็อาจจะรู้สึกเฉยๆอันนี้เดี๋ยวก็ได้รู้ ระหว่างทางอาจจะมองเห็นวิวสวยๆ ได้เห็นเมฆในระยะใกล้ที่สุดในชีวิต หรืออาจจะเจอหลุมอากาศมันก็ถือเป็นประสบการณ์ที่อาจจะต้องเจอ

ผมว่าการเดินทางครั้งใหม่ก็เหมือนกับการจะรักใครสักคนนะครับ เพราะความรักมันย่อมมีสุข มีเศร้า มีทะเลาะกันบ้าง มีอุปสรรคให้เราพิสูจน์หรืออาจถึงขั้นอกหัก แต่นั่นก็เป็นประสบการณ์ที่คนทึกคนอาจจะต้องเจอ

ส่วนการเดินทางของผมวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรนั้น ก็คงต้องไปวัดดวงกัน

นิทานสันดานเสีย

2008-05-24T00:50:00.000-07:00

ตั้งแต่หน้าแรกจนถึงหน้าสุดท้ายของหนังสือเรื่อง "นิทานสันดานเสีย" ที่ผมอ่านจบไปแล้วนั้น ทำให้ผมให้ความจำกัดความกับหนังสือเล่มนี้ว่า"ไร้สาระ"ได้อย่างเต็มปาก อ่านจบเล่มไปก็ไม่ได้ทำให้ผมมีความรู้อะไรขึ้นเลยสักนิดเลยจริงๆ

ในความที่มันไร้สาระแบบเต็มๆ แต่มันกลับแฝงไปด้วยแนวความคิดที่ลึกซึ้งเกี่ยวกับชีวิตว่า ถึงแม้เรื่องบางเรื่องในเล่มนี้มันจะเศร้าเพียงใด แต่ในทุกๆตัวละครมันก็มีมุมที่มีความสุขอยู่อย่างน้อยหนึ่งมุมเสมอ

ชีวิตคนที่แม้จะเศร้าเพียงใด แต่ก็ต้องแอบมีมุมนึงล่ะน่าที่มีความสุข ขึ้นอยู่กับว่าเราจะอยู่กับมุมไหนของชีวิต อย่างน้อยๆก็มีความสุขที่ได้ร้องไห้เพื่อระบายน้ำใสๆออกมาทางตา ดีกว่าต้องอดกลั้นทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ภายใน

หนังสือเล่มนี้ทำให้ผมค้นพบว่า ชีวิตไม่จำเป็นต้องมีสาระตลอดไป ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลไปซะทุกเรื่อง แอบให้อารมณ์มันอยู่เหนือเหตุผลบ้างก็ได้ แต่ก็อย่าแสดงออกมาให้มันมากเกินไป

แค่้รู้ตัวก็พอว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ก็พอ

ฉลอง

2008-05-22T22:47:00.000-07:00

วันนี้ลองมานั่งๆ นอนๆคิดแล้วดูเหมือนว่าจะเป็นวันสำคัญของอะไรบางอย่าง แต่ลองค้นๆดูก็หาไม่เจอ คิดไปคิดมาก็ต้องร้องอ๋อ ก็เป็นว่าวันนี้เป็นวันครบรอบ 1 ปีที่ผมซื้อกล้อง DSLR มา

เจ้า DSLR ตัวนี้ยี่ห้อ CANON รุ่น 400D ครับ เป็นกล้องที่ผมใฝ่ฝันมานาน ว่าจะรอให้พ่อซื้อให้ แต่พ่อก็ไม่ยอมซื้อให้ซักที เลยต้องเก็บหอมรอบริบซื้อเอา ใช้เวลาเก็บก็ประมาณปีกว่าๆ แล้วก็ถอยมันมาได้สำเร็จ ซื้อมาพร้อมเลนส์ Tamron 17-50 mm F/2.8

แน่นอนว่าผมภูมิใจมากกว่าตอนซื้อกล้องโอลิมปัส รุ่น mju 730 ก็เพราะกล้องตัวนั้นที่ซื้อเพราะบังเอิญถูกหวยออมสิน เลยซื้อมา แต่ก็ไม่ใช่ไม่รักนะ รักกล้องทุกตัวเเหละ แต่รักแค่บางคนนะ 555

กล้องตัวนี้นี่ผมใช้มันอย่างทะนุถนอมเลยทีเดียวเชียวแหละ ก็นะ อยากได้มานานมากแล้ว พอมีทั้งทีก็ต้องดูแลกันหน่อย

กล้องตัวนี้ทำงานได้ดีสมราคาเลย ใช้มาปีนึงยังไม่ออกอาการเกเรให้เห็น เคยมีปัญหาเดียวคือฟิวเตอร์ร้าวตอนหลังกลับมาจากงานรับน้องบ้านหนึ่ง ซึ่งนั่นก็อาจจะมาจากเลนส์มันไปกระแทกหรืออาจจะขูดกับทราย หรือไม่ก็ทนความบ้าบิ่นของชาวบ้านหนึ่ง SIIT ไม่ได้ 555

ผมใช้กล้องตัวนี้ล่าสุดเมื่อวานนี้ครับ ไปมิวเซียมสยามกับเต๋ามา มันเป็นพิพิธภัณฑ์รูปแบบใหม่ ที่ทำให้เราสนุกได้ราวกับไปสวนสนุกเลยทีเดียว เพราะเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ไม่หวง ไม่ห้ามให้เราไปแตะนั่นแตะนี่ มิหนำซ้ำยังมีป้ายบอกให้เราไปจับซะงั้นที่นี่ทำหน้าที่เล่าเรื่องราวของดินแดนที่เรียกว่า "สุวรรณภูมิ" ไม่ใช่สนามบินนะ แต่เป็นประเทศไทยแล้วก็ประเทศเพื่อนบ้านต่างหาก

มิวเซียมสยามอยู่แถวๆปากคลองตลาด ตรงข้ามโรงเรียนวัดราชบพิธครับ ใครอยู่แถวนั้นลองไปแวะชมได้ ไม่ไกลจากสนามหลวงนัก เดินก็ถึงแถมยังเข้าชมฟรีอีกต่างหาก(เฉพาะช่วงนี้นะครับ)

นี่เป็นภาพบางส่วนของมิวเซียมสยาม
ขอบคุณเต๋าที่มาเป็นนายแบบให้นะครับ 555

ส่วนนี่เป็นภาพที่เคยถ่ายๆไว้เเต่ไม่รู้จะเอามาลงตอนไหน ก็ถือโอกาสให้มันได้โชว์ตัวสักหน่อยก็แล้วกันนะครับ ถึงตอนนี้ผมใช้กล้องตัวนี้ถ่ายไป 12,462 รูปแล้ว ทริปต่อไปน่าจะเป็นภูเก็ตล่ะมั้ง ไว้มีรูปสวยๆจะเอามาให้คุณๆ ท่านๆ ได้เบิ่งกันละกันนะครับ

ค่อยๆเป็น ค่อยๆไป

2008-05-22T06:16:00.000-07:00

เราสังเกตุกันไหมครับ อะไรที่มันมีความพัฒนาการอย่างรวดเร็ว มันมักจะจบอย่างรวบเร็วเสมอ เช่นเดียวกันกับบางสิ่งที่ทำโดยใช้ความรวดเร็ว มันมักจะเกิดข้อผิดพลาดได้ง่ายๆเช่นกัน เช่น รถยนต์ที่วิ่งเร็วๆมักจะมีโอกาสแหกโค้งได้ง่ายกว่ารถคันอื่นๆเสมอ

คนเราใช้ชีวิตอย่างเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว อาหารฟาสฟู้ด ไฮสปีดอินเทอร์เน็ต ฯลฯ แน่นอนในยามเร่งรีบมันมีประโยชน์มาก แต่ถ้าเราใช้ชีวิตกับความเร็วพวกนี้ทุกวันๆ ก็อาจเป็นอันตรายได้นะ

ยกตัวอย่างเช่น บ้านไหนมีไฮสปีดอินเทอร์เน็ตก็จะเล่นเน็ตมันทั้งวันทั้งคืน ตื่นเช้ามาคิดอะไรไม่ออก เปิดคอมฯเข้าอินเทอร์เน็ตซะงั้น บางครั้งล็อคอินเข้ามาได้เเล้วยังตอบตัวเองไม่ได้เลยว่าจะทำอะไร พวกที่กินอาหารประเภทฟาสฟู้ดทุกๆวันก็ด้วย ของพวกนี้มันมีแต่แป้งเเล้วก็ไขมัน กินมากๆมันก็ไปสะสมในร่างกาย โรคต่างๆก็ตามมา

เห็นไหมครับ คนเรามันไม่รู้จะรีบไปไหน หลายๆสิ่งมันเร็วขึ้นมากไปจนเราไม่รู้จักคำว่า"รอ" ต่างคนต่างต้องการความเร็ว มันทำให้หลายๆคนใจร้อนขึ้น เห็นแก่ตัวมากขึ้น สวนทางกับ
ความอดทน กับสติที่น้อยลง

สัตว์ที่ถือได้ว่าเป็นสัตว์ที่อายุยืนที่สุดชนิดนึงอย่าง"เต่า" สังเกตุไหมครับว่าแต่ละตัว ถ้าเราปล่อยให้อยู่ตามธรรมชาติเเล้วมันถึงอยู่ได้เป็นร้อยๆปี

ที่เป็นอย่างนั้นก็เพราะเต่ามันใช้ชีวิตแบบค่อยเป็นค่อยไป กินอาหารที่มีประโยชน์ ไม่รีบไม่ร้อน เรียกง่ายๆว่า ช้าแต่ชัวร์

แน่นอนมันเดินช้ามาก แต่ในขณะเดียวกันมันก็ไม่เคยที่จะหยุดเดิน มันยังคงก้าวไปข้างหน้าเรื่อยๆ มันออกกำลังกายอยู่เสมอ ใครจะรู้ถ้าเราถอดกระดองของมันออกมา ถ้ามันไม่ตายมันอาจจะวิ่งเร็วกว่าคนก็ได้ 555

ผมก็ไม่ได้อยากจะให้เราลดความเร็วลงไปเท่าเต่าหรอกนะครับ แต่แค่อยากจะให้ระมัดระวังในการดำเนินชีวิตกันซักนิด อยากให้ค่อยๆคิด ค่อยๆทำ รู้จักวางแผนชีวิต รู้จักเร่งในสิ่งที่ควรเร่ง รักษาสมดุลในชีวิต

ทุกอย่างที่มันค่อยๆเป็น ค่อยๆไปมันมักจะมั่นคงเสมอ

ไปหาใครบางคน

2008-05-21T07:52:00.000-07:00

เที่ยวๆๆๆ อากาศร้อนๆอย่างนี้จะให้นอนจมอยู่กับบ้านก็ใช่ที่ มันร้อนมากครับ ร้อนจนทำอะไรไม่ถูกซะจริงๆ จะให้นั่งดูหนังอยู่กับบ้านก็ไม่สนุก นอนก็ไม่หลับ อ่านหนังสือก็อ่านไม่รู้เรื่อง เลยต้องเที่ยวครับ

การเที่ยวนั้นเป็นการผ่อนคลายที่ดีนะผมว่า ได้ไปเปิดหูเปิดตา เห็นอะไรใหม่ๆ เห็นอะไรแปลกๆ ได้เห็นว่าสมัยนี้คนเขามีรสนิยมยังไง แต่ก็ไม่ไดจะ้เอามาทำตามหรอกครับ ทรัพยากรทางการเงินของผมไม่ค่อยมี

ที่ท่องเที่ยวก็มีในไทยมากมาย ทั้งภูเขา น้ำตก ทะเล ครบครัน ก็แหงะล่ะเมืองไทยเป็นเมืองท่องเที่ยวนี่ครับ ทำการท่องเที่ยวกับแบบอุตสาหกรรมมากๆ แอบอิจฉาคนต่างชาติที่มีค่าเงินสูงกว่าเรา เพราะอยู่ประเทศเขาอาจมีฐานะเเค่ปานกลาง เวลามาเมืองไทยนี่ยังกะเศรษฐีกันเลยทีเดียว ไปไหนมาไหนค่ารถก็ถูกกว่าบ้านเขามาก ใช้จ่ายอย่างสบาย แต่พอเราไปประเทศเขานี่ตรงกันข้ามเลย กลับมาจนกันได้เลยทีเดียว

แต่ส่วนใหญ่ผมไม่ได้ไปต่างจังหวัดซักเท่าไหร่หรอกครับ ส่วนมากก็วนเวียนอยู่แค่ กรุงเทพ-ปทุมธานี ที่ไปบ่อยๆก็ สยาม มาบุญครอง เซ็นทรัลปิ่นเกล้า อะไรประมาณนี้ เที่ยวบ่อยแค่ไหนก็ไม่ใช่ปัญหาหรอกครับ อยากไปจะตาย แต่ปัญหาอยู่ที่ค่ารถนี่สิครับแพงจริงๆ

ปิดเทอมครั้งนี้เป็นอะไรที่ต้องนั่งรถไฟฟ้าไปสยามบ่อยมาก แต่กว่าจะมารู้ตัวว่าควรทำบัตรรถไฟฟ้าก็จะเปิดเทอมเข้าแล้วไง เลยไม่ได้ทำ

มิหนำซ้ำค่ารถเมล์ก็กำลังจะขึ้นอีกครับพี่น้อง ราคารถเมล์พัดลมสีขาว จะปรับเป็น 10 บาทในวันที่ 25 พฤษภาคมนี้แล้ว จำได้ว่าเมื่อ 3 ปีก่อนผมยังจ่ายแค่ 5 บาทอยู่เลย ไม่รู้ว่ารัฐบาลเอาเวลาไปแก้รัฐธรรมนูญกันอยู่หรือไง ลืมไปแล้วหรือว่าประชาชนกำลังเดือดร้อนแค่ไหน

เฮ้อ พูดถึงเรื่องการเมืองเเล้วขึ้นเลย แย่ๆๆ

สรุปก็คือจะเที่ยวให้ดีก็ควรจะเที่ยวให้ผ่อนคลายละกันนะครับ ควรทำใจรับสิ่งที่จะเกิดในอนาคตบ้างเล็กๆน้อยๆ เช่น ฝนตก วางแผนซักหน่อยก็ดี หาแผนสำรองเผื่อฉุกเฉิน ยิ่งช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ก็ขอให้ดูแลสุขภาพกันดีๆละกันนะครับ

ขอให้เที่ยวอย่างมีความสุข ทำใจให้สดชื่น เบิกบาน ลัลล้ากันทุกคนนะจ๊ะ

เรื่องของเรา เขา หรือใครๆ

2008-05-20T08:11:00.000-07:00

ผมเห็นหลายคนแล้วที่เวลาเจอคนมีปัญหามาขอคำปรึกษา ก็ให้คำปรึกษาได้เป็นวรรคเป็นเวร แต่พอเจอเข้ากับตัวเอง กลับตะกุกตะกัก ทำอะไรไม่ถูกซะงั้น ทั้งๆที่เคยให้คำปรึกษาคนอื่นอยู่ดีๆ

แต่ก็เป็นเรื่องธรรมดามากครับเมื่อลองคิดดูดีๆ เพราะเมื่อคนเราเจอกับปัญหาเราก็คิดว่าปัญหาของเราใหญ่ที่สุดเสมอ ส่วนคนอื่นก็อาจไม่เห็นความสำคัญเท่า หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะเขาคิดอย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจเท่าไหร่ คิดแบบไม่กดดัน เลยทำให้หาวิธีเจ๋งๆได้ไม่ยาก

มันก็คล้ายกับนักฟุตบอลที่ต้องมีโค้ช ถามว่าโค้ชเล่นเก่งกว่านักฟุตบอลหรอ ก็เปล่าเลย ฝีมือก็น่าจะสูสี เผลอๆนักบอลเก่งกว่าด้วยซ้ำ แต่โค้ชอยู่กับนักบอลย่อมรู้ว่านักบอลคนไหนทำไรได้ การมองจากข้างสนามย่อมรู้ว่ามีอะไรที่ทีมจะต้องทำ แล้วก็รู้ว่าควรจะทำอะไรตอนไหน

แต่ก็อาจจะไม่ได้ผลถ้าโค้ชยังไม่เก่งพอ หรือนักบอลเฮงซวย

ดังนั้นการขอคำปรึกษาคนอื่นจึงไม่ใช่เรื่องน่าอาย แล้วการให้คำปรึกษาคนอื่นก็เป็นเรื่องที่ดี ขอเพียงแต่ให้คำปรึกษาอย่างมีสติ แล้วรับเอาคำปรึกษามาใช้อย่างมีประสิทธิภาพก็พอ

Friend

2008-05-19T06:49:00.000-07:00

วันนี้รอดตัวมาเขียนบลอคได้อย่างหวุดหวิดจริงๆเลยครับ วันนี้คอมฯโดนไวรัสเล่นงานขั้นรุึนแรง จนไม่สามารถเปิดเวปอะไรได้เลย ต้องยกความดี ความชอบให้กับไอ้เซ็มเพื่อนรัก ที่ไม่รู้ว่าทำไมพอเจอไวรัสแล้วคิดถึงมันคนแรกเลย 555

นี่ก็เป็นข้อดีของการมีเพื่อนนะครับ มันแสดงให้ผมเห็นว่า ในยามลำบากเราก็ยังมีคนที่เราพอจะพึ่งพิงได้อยู่บ้าง เพียงแต่ผมไม่ค่อยนิยมการมีเพื่อนเยอะซักเท่าไหร่ แต่ชอบแบบว่า มีน้อยๆแต่สนิทกันมากๆ มากกว่า มันอาจจะคล้ายๆกับคำพูดของนักร้องลูกทุ่งบางคนที่ว่า "รักน้อยๆแต่ขอให้รักนานๆ" แต่ช่างมัน แค่มันทำให้เรามีความสุขก็พอแล้ว

ผมกับเซ็มสนิทกันมาตั้งแต่ม.4 เมื่อก่อนไปเที่ยวกันมาก็หลายที่ โดดเรียนด้วยกันก็หลายครั้ง มีอะไรดีๆก็แนะนำให้มันคนแรกเลย มันเหมือนกับผมหลายๆอย่าง ทั้งรูปร่าง สีผิว หรือความคิดบ้าๆบอๆ จนบางครั้งเดินไปด้วยกันมีคนคิดว่าเป็นพี่น้องกัน เคยมีหนักถึงขั้นหาว่าเป็นฝาแฝดกันเลยนะ

เรายังเรียนปี1 สองรอบเหมือนกันด้วย แต่ดูท่าทางอนาคตของมันคงจะดีกว่าผม ตอนนี้มันเรียนคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ก็ได้เเต่ว่าขอให้มันโชคดี คงจบพร้อมกันแหละมั้ง ถ้าผมไม่เกเรซะก่อน 555

ระหว่างช่วงม.4-ม.6 ผมกับมันก็มีอะไรก็ปรึกษากัน การบ้านก็ลอกเล่มเดียวกัน ชอบถ่ายรูปเหมือนกัน กินข้าวก็กินด้วยกัน ร้านประจำที่โรงเรียนเก่าก็ร้านพี่เอ๋ซึ่งเป็นร้านขายอิสลามร้านเดียว แต่น่าสงสารมัน เนื่องด้วยมีร้านอิสลามเเค่ร้านเดียว พอวันไหนพี่เอ๋ปิด มันก็ไม่มีอะไรกิน ต้องไปกินมะตะบะของบังแทน ซ้ำร้ายตอนจบมาเพื่อนๆก็มักจะนัดไปกินหมูกระทะกัน แต่มันคงด้วยมันเป็นอิสลามคนเดียวในห้อง มันเลยได้เเต่นั่งดูเพื่อนกินอย่างเดียว

ก็นะ ไม่ว่าคุณจะมีเพื่อนมากแค่ไหน ก็อยากจะให้จริงใจกับเพื่อน แล้วคุณก็จะได้รับความจริงใจตอบเองแหละ แล้วก็จงใช้คำว่าเพื่อนในทางที่ถูก จงใช้คำว่าเพื่อนเพื่อยับยั้งสิ่งที่ไม่ดีที่เพื่อนของคุณกำลังกระทำ แล้วคุณก็จะเป็นเพื่อนที่ดี

ควันหลงงานบอล

2008-05-18T06:33:00.000-07:00

คลิ๊กที่รูปหากอ่านข้อความไม่ชัดเจนนะครับ

Credit
ภาพ : Tao, N'Bow

งานบอล

2008-05-17T09:22:00.000-07:00

ก็ผ่านพ้นไปด้วยดีนะครับกับฟุตบอลประเพณีธรรมศาสตร์-จุฬา ครั้งที่ 64 ผลฟุตบอลก็ออกมาเสมอกันไปอย่างไร้สกอร์ 0-0

งานนี้ผมกับเต๋าไปทำหน้าที่แบกตราธรรมจักรซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของธรรมศาสตร์ ตอนแรกก็แอบงงว่าทำไม่ต้องใช้คนตั้ง 16 คน แต่พอลองแบกก็ร้องอ๋อขึ้นมาทันที ก็เพราะธรรมจักรนั้นหนักมาก กลับมาไหล่แดงกันเลยทีเดียว

วันนั้นตอนเเรกมากันทั้งหมด 5 ชีวิต ก็มี อุ้ม อะตอม โบว์ เต๋า พี แต่ก็าเหลือกันแค่ 3 หน่อ ก็เพราะอุ้มกะอะตอมใส่ชุดนักศึกษามา แต่ดันไปขึ้นอัฒจันฝั่งที่เขาแปลอักษรมา ซึ่งทุกคนต้องใส่เสื้อแดง เขาก็เลยแจกเสื้อแดงมาคนละตัว แต่น้องทั้งสองคนนี้ทนความอุบาทว์ของเสื้อไม่ได้เลยกลับไปซะงั้น ขอบอกว่าอุ้มกับอะตอมพลาดมาก คริๆๆ

ที่บอกว่าพลาดก็คือวันนี้พอแข่งฟุตบอลจบ พีเต๋า โบว์ก็ลงมาในสนามฟุตบอลมาดูคอนเสิร์ต
มีลูกปัด ซึ่งร้องเพลงได้เพราะมาก
วงPrince ที่หล่อย่างเดียว แต่ร้องเพลงมั่วโคตร
วง Skykick Rangerที่เล่นเพลงชิวดีนะ
วง Playground เล่นได้มันส์มากๆ ไม่ว่าดูกี่ครั้งก็ยังมันส์ แม้จะเล่นแค่ไม่กี่เพลงแต่ได้ใจไปเต็มๆ

แล้วก็ยังมีน้องกีที่ลงมาหล่อให้เราถ่ายรูปด้วย 555

ผมเคยมางานนี้เมื่อประมาณ 9 ปีก่อนนู้นน ตั้งแต่สมัยอยู่ป.5 เลยน่ะครับ มาดูกับพ่อแม่พี่น้องครบเลยทีเดียว พ่ออาจจะเห็นว่าตอนนั้นลูกบ้าบอล แล้วก็อยากให้ลูกเรียนมหาลัยรัฐบาลมั้ง ประกอบกับพ่อ-แม่ เป็นศิษย์เก่าธรรมศาสตร์ทั้งคู่ ก็เลยพามา วันนั้นจำได้ว่าใส่เสื้อสีแดงของแมนยูไปดู ซึ่งแน่นอนเชียร์ธรรมศาสตร์เต็มที่ แต่วันนั้นก็แพ้ไป 2-0 มั้งถ้าจำไม่ผิด เล่นเอาผมเกลียดจุฬาฯไปเลยทีเดียว 555

วันนั้้นแม้บอลจะแพ้แต่ที่ประทับใจมาจนถึงทุกวันนี้ก็คือ การแปลอักษรโต้ตอบกันของทั้ง 2 สถาบัน ซึ่งผมว่าปีนั้นธรรมศาสตร์ทำได้ดีกว่านะ อิอิ

การเหน็บแนมไปมาผ่านเพลตแปลอักษร มันเป็นอะไรที่สร้างเสียงหัวเราะได้ดี แล้วยังเพิ่มความอรรถรสในการดูฟุตบอลได้เป็นอย่างดี

ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นในสนามถูกเอามาล้อเลียนผ่านการแปลอักษร ดูแล้วมีความสุข สะใจดีจริงๆ

แต่ปีนี้ไม่มีการแปลอักษรเหมือนปีอื่นๆ เพราะเหตุผลบางประการ รวมถึงยังย้ายสถานที่จากสนามศุภชลาศัย ไปยังสนามจุฬา หรือที่เขาเรียกกันเล่นๆว่า สนามจุ๊บ ซึ่งเป็นสนามหญ้าเทียม แม้อาจไม่ขลังเท่าสนามศุภแต่ก็ดูแปลกตาไปอีกแบบนะผมว่า

สมุดจดความคิด

2008-05-15T23:50:00.000-07:00

ยอมรับโดยดีว่าลืมเรื่องที่จะเขียนว้ันนี้ซะสนิท ทั้งๆที่นึกเรื่องราวไว้อย่างดี แต่บางครั้งคนเรามันก็ลืมกันได้เนอะ คริๆๆ

พูดถึงเรื่องขี้ลืมนี่ช่วงนี้เกิดกับผมบ่อยมากๆจนผมชักจะรำคาญตัวเองแล้วเหมือนกัน บางครั้งตอนคิดได้ใหม่ๆ มันเจ๋งเอามากๆ แต่ในระหว่างรอให้ถึงเวลาเขียนเข้าจริงๆมันกลับหล่นตามทางซะงั้น เฮ้อ

คิดไปคิดมาก็เลยคิดว่าเราน่าจะมีสมุดจดความคิดซักเล่มนะครับ เพราะบางครั้งไอเดียดิบๆนี่สามารถเอาไปคิดแตกได้หลายอย่างมากมาย ถ้าปล่อยให้มันผ่านมาในสมองแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไปโดยไร้ค่าคงน่าเสียดายยิ่งนัก

แม้ว่าลองมาอ่านดูอีกที ความคิดของคุณอาจจะไม่ดีอย่างที่คิดไว้ แต่ก็ดีกว่าที่จะทิ้งไว้ให้เป็นเศษซากความฝันซะเปล่าๆนะครับ

หลุดพ้น

2008-05-15T06:48:00.000-07:00

ยะฮู้ !!! ในที่สุดก็จบไปเสียทีกับวิชาบัญชี ได้เกรดอะไรก็ไม่รู้ช่างมัน ไม่ได้เอฟก็พอใจแล้ว เนอะ 555

เมื่อวานตอนก่อนนอนแอบนั่งๆนอนๆเหงาอยู่ท่ามกลางความมืดของยามดึกอยู่คนเดียว แอบกังวลกับการสอบคราวนี้ค่อนข้างมาก ทั้งที่เตรียมตัวมาพร้อมกว่าคราวก่อน โทรศัพท์ที่มีก็กลายเป็นที่ทับกระดาษราคาแพงไปเลยทีเดียว เพราะเมื่อย่างเข้าตี 1 กว่าๆ ก็ไม่กล้าใช้มันโทรไปหาใครเพื่อขอคำปรึกษาแล้ว

แล้วก็นอนไม่หลับ เลยโหลดเสียงรอสายใหม่มาซะเลย เลือกอยู่หลายเพลงแล้วก็ได้เพลง "Clock" ของ Supersub มา ช่างเป็นเพลงที่ตรงใจคนนอนไม่หลับอย่างผมซะเหลือเกิน

พูดถึงการนอนไม่หลับนี่ก็เป็นมานานแล้วนานจนวันไหนไม่ตี 3 ก็อย่าหวังจะได้ไปอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความฝันอันแสนหวานเลย หมู่นี้ฝันดีเป็นว่าเล่น ฝันถึงอะไรแปลกๆก็มี อะไรสวยๆงามๆก็เยอะ แหม มันช่างน่านอนเสียนี่กระไร คริๆๆ

แล้ววันนี้ก็เป็นวันที่หมดเงินก้อนใหญ่อีกจนได้ อุตส่าห์เก็บมาได้ทั้งอาทิตย์ วันนี้ซื้อหนังสือที่ร้านนายอินทร์มา 3 เล่ม กับที่ฝากโกะซื้ออีกเล่มนึง แล้วก็ซื้อกระเป๋าอีกใบ หนังสือกล้องอีกเล่ม ค่าหนัง ค่านู่น ค่านี่ เบ็ดเสร็จหมดไป 1,700 บาท เฮ้อ ได้แต่ทำใจว่ามันเป็นอะไรที่อยู่กับเราไปอีกนาน ลงทุนเพื่ออนาคตวะ

อย่างน้อยๆหนังสือที่ซื้อๆมาก็ไม่ได้อ่านคนเดียว มีผู้ร่วมชะตากรรมอีกอย่างน้อย 2 คน แบ่งๆกันไปละกัน

เฮ้อ ถึงตอนนี้ก็นึกถึงเพลง โทรธิปไตย ของ อพาร์ตเม้นคุณป้า ที่ฟังก่อนนอนเมื่อคืน ฟังเเล้วอยากเสริมอีกท่อนว่า "บัญชีก็ไม่ดีทำให้เราเป็นโรคประสาท...."

สุดท้ายอยากบอกว่าี้ สอบเสร็จโว้ยยยยยยยยย

ป.ล. ลำปางขาวมาก คริๆ

วิธีดับโลกร้อนของ OPEC

2008-05-13T08:35:00.000-07:00

ช่วงนี้มองไปมองมาข้าวของก็แพงขึ้นแทบทุกชิ้นเลยนะครับ น้ำมันก็แพง ข้าวก็แพง ปรับราคาขึ้นกันหมด แต่เงินเดือนเท่าเดิม

น้ำมันตอนนี้จะลิตรละ 40 บาทอยู่แล้ว ราคาน้ำมันวันนี้อยู่ที่ 37.59 บาทครับ(เบนซิน95 ของ ปตท.) โอ้ว อีก 2 บาทกว่าๆก็จะเป็นจริงแล้ว

น้ำมันแพงก็กระทบกันมาทำให้อย่างอื่นก็แพงตามเป็น Domino Effect เลยทีเดียว มันกระทบมาถึงข้าวไทยที่แพงขึ้นผิดหูผิดตา

บางคนบอกว่าข้าวแพงก็ดีสิ ไทยส่งออกข้าวตั้งเยอะ ชาวนารวยแน่ๆ แต่อย่าลืมว่าชาวนาก็ต้องใช้น้ำมันในการขนส่ง ถึงข้าวแพงยังไง ขายได้เงินดี แต่อย่าลืมไปหักออกจากต้นทุน ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของชาวนา ที่ของขึ้นทุึกทีๆ หักไปหักมาบางทีอาจจะขาดทุนด้วยซ้ำ

ยังครับ มันยังไม่หยุดแค่นั้นอาหารสิ้นคิดของชาวหอยามกระเป๋ารั่วอย่างบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหรือ "มาม่า" จากเมื่อต้นปีขึ้นมาหนึ่งบาท ก็กำลังขอกระทรวงพาณิชย์ขึ้นอีกหนึ่งบาทเป็น 7 บาท ในเร็ววัน เนื่องจากราคาข้าวสาลีซึ่งเป็นต้นทุนผลิตหลักราคาเเพงขึ้น

ดูดู้ดูดูเธอทำ แพงได้ทุกอย่างจริงๆ มีไรแย่กว่านี้อีกไหมนี่

แต่ก็ใช่ว่าจะแย่ซะทั้งหมดนะครับ เพราะราคาน้ำมันที่เเพงขึ้นก็ทำให้คนมาอาศัยระบบขนส่งมวลชนกันมากขึ้น ซึ่งก็เป็นข้อดีในบรรยากาศแย่ๆอย่างนี้ เพราะอย่างน้อย มันก็ทำให้โลกร้อนช้าลงอีกนิดนึงน่ะ

สงสัยนี่จะเป็นแผนบรรเทาโลกร้อนของ OPEC เขาแน่ๆเลย
เฮ้อออ ช่างนำพามาได้อย่างแยบยลซะจริงๆ

คนมีอดีต

2008-05-12T06:01:00.000-07:00

เรื่องราวในอดีตหลายๆเรื่อง บางครั้งมันก็ทำให้จิตใจพองโตเมื่อกลับไปคิดถึงมัน เช่นเดียวกับหลายเรื่องที่มองย้อนกลับไปเเล้วเศร้าใจทุกที

บางเหตุการณ์ในอดีตเราก็ผ่านมันมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ หลายๆเรื่องที่เราคิดว่ามันเกินความสามารถแต่มันก็ผ่านมาได้ แม้จะทุลักทุเล แต่เมื่อผ่านมาได้ก็ทำให้เราโล่งอกกันไปตามๆกัน

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมเชื่อมาโดยตลอดคือ การทำปัจจุบันให้ดีที่สุด เพราะถ้าเราทำปัจจุบันที่ดีเราก็จะมีอนาคตที่ดี แล้วในอนาคตเราก็จะมีอดีตที่ดีด้วย

เห็นไหมครับ เเค่เราทำวันนี้ให้ดีที่สุดสิ่งที่เราได้มันมากตั้ง 2 เท่าเลยทีเดียว

แม้ในยามที่เรากำลังตั้งใจทำอนู่มันจะไม่มีคนเห็น แต่ความลับมักไม่มีในโลก อาจจะมีคนบังเอิญแอบเห็นแล้วไปบอกต่อ หรือถ้าไม่มีคุณก็คือคนที่รู้ดีที่สุด

คนคิดดีทำดีมักจิตใจผ่องใส เพราะฉะนั้นทำดีกันเข้าไว้ครับ ให้มันเกิดจากจุดเล็กๆบนโลกจุดนี้ แล้วผมก็แต่หวังว่าความดีมันจะกลายเป็นแฟชั่น ที่ค่อยๆแผ่ขยายออกไปในวงกว้าง แล้วโลกก็จะน่าอยู่ขึ้น

แค่หนึ่งเรื่องราวดีๆในอดีต พอเรามองย้อนกลับไปบางทีก็ยิ้มได้ทั้งวันไม่มีหุบ แล้วถ้ามีเรื่องราวดีๆซักร้อยเรื่อง พันเรื่อง ให้ย้อนกลับไปคิดในวันว่างๆที่แสนจะน่าเบื่อ ลองคิดดูครับว่ามันจะสุขใจแค่ไหนกับอดีตอันหอมหวาน และปัจจุบันอันหอมหวน

เกาะร้าง ห่างรัก

2008-05-11T03:46:00.000-07:00

อาจจะเป็นวันนึงที่น่าเบื่อ ไม่อยากเชื่อต้องมาทนกับความเหงา
พอมันเบื่อก็อยากไปกับเพื่อนเรา แต่แม่เขาไม่ให้ต้องทำใจ

นั่งอยู่บ้านฟังเพลงก็แสนเศร้า ไม่รู้เราจะทนเหงาได้เเค่ไหน
ต้องทนนั่งเรียนวิชาบัญชีไป ตอนใครๆเขาสนุกที่มธ.

แอบน้อยใจเล็กๆเหมือนกันนะ ไม่รู้จะระบายกับใครหนอ
เลยมานั่งเขียนบลอคคนเดียวพอ ไว้เเค่รอสักพักคงจะดี

อธิษฐานอยากให้รีบสอบเสร็จ คงเพราะเหน็ดเหนื่อยใจเหมือนเจอผี
ไม่รู้จะบอกกับดาวดวงไหนดี หวังจะมีดาวสักดวงที่คอยมอง

อยากโยนโบว์ดูหนังตามประสา อยากจะพาเพื่อนกันไปฉลอง
รอสอบเสร็จไม่นานคงได้ลอง คงนอนกองตรงนี้ก่อนละกัน

Smile

2008-05-10T07:35:00.000-07:00

ยิ้มก่อนอ่านนะจ๊ะ

ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มมันทำให้ผมมีความสุขทุกครั้งที่ได้พบเห็นซะจริงๆ ไม่รู้ว่ารอยยิ้มมันมีเสน่ห์อะไรนักหนา แต่พอเห็นคนอื่นยิ้มบางครั้งก็แอบอยากยิ้มตามเขาบ้าง ไม่รู้ว่าเหตุผลไรก็ตาม แต่พอทำแล้วมันก็ดูดีมีความสุขมากมาย

บางครั้งโกรธๆ เคืองๆใครอยู่พอยิ้มแ้ล้วผมรู้สึกดีขึ้นจริงๆนะ ไม่รู้ว่าคนอื่นเขาเป็นกันรึป่าว ถ้ายังไม่รู้ ลองดูไหมครับ อะไรๆน่าจะดีขึ้นถ้าทุกคนใจเย็นๆนะ ยิ่งอากาศร้อนๆแบบนี้ ถ้าเห็นแต่คนหน้าบึ้งทั้งวันผมขอฆ่าตัวตายวันละ 10 รอบเลยดีกว่า

ไม่รู้จะเครียดกันทำไมมากมายเนอะ ชีวิตที่ทุกคนต้องการคือชีวิตที่มีความสุข แต่หลายๆคนก็มัวแต่ทำตัวเซ็ง เบื่อ นอยยย แล้วอย่างนี้มันจะสุขกันได้อย่างไร

ยิ้มเข้าไว้ให้ความเครียดมันหมดไป คนอื่นเห็นเรายิ้มก็จะได้ยิ้มตามแล้วทุกคนก็มีความสุข เห็นไหมครับ Happy จะตาย มีความสุขทุกฝ่ายด้วย

"เพียงแค่เธอยิ้ม โลกก็สดใส
เธอทำให้โลกทั้งใบ สวยงามได้ด้วยรอยยิ้มของเธอ
แค่เพียงเท่านี้ที่ฉัน...ได้ใกล้เธอ
ฉันก็พอใจ"

เพลง Smile ของวง Venus ครับ

เพลงนี้ถึงแม้จะเก่าแล้ว ไฟล์ของเพลงนี้ผมก็ไม่มีหรอกครับ แต่วันนตอนนั่งรถกลับมามันดังขึ้นมาในสมองซะงั้น เป็นแรงบัลดาลใจของการเขียนบลอคนี้เลยก็ว่าได้

เพลงนี้มันบอกถึงพลังของการยิ้มได้เป็นอย่างดีเลยนะครับ เพราะยิ้มทำให้โลกสดใสขึ้นจริงๆ ผู้หญิงยิ้มก็น่ารักขึ้นจริงๆ แล้วการได้อยู่กับคนที่ยิ้มมีความสุข ลัลล้าได้ทั้งวันมันก็มีความสุขจริงๆนะ

หลังจากเขียนจบผมก็คงไม่หวังอะไรมากไปกว่ารอยยิ้มของผู้อ่าน หวังว่าจะมีคนยิ้มมากขึ้นนะครับ มาร่วมกันสร้างโลกให้น่าอยู่ด้วยรอบยิ้มกันดีกว่า เนอะ

"อยากเห็นเธอพร้อมรอยยิ้มที่สดใส

อยากให้ใจดวงนี้มีความหมาย
พอเธอยิ้มโลกสดใสขึ้นมากมาย
ถึงโลกวายแค่เธอยิ้มก็ชื่นใจ"

ทุกสิ่ง

2008-05-09T05:52:00.000-07:00

บางสิ่งเกิดขั้นอย่างรวดเร็วแล้วก็จบลงในเวลาอันสั้น

บางสิ่งที่เคยมีก็กลับหายไป

บางสิ่งที่เคยหอมหวานกลับไม่เหมือนดังเก่า

บางอย่างที่ดูสดใสแต่พอนานไปกลับเศร้าหมอง

บางสิ่งล่องลอยในความฝันแล้วก็จบลงเมื่อตื่น

บางสิ่งมักไม่เป็นไปตามกำหนดการที่เตรียมไว้

บางสิ่งเกิดขึ้นด้วยความรักและจบด้วยความชัง

บางสิ่งเกิดขึ้นเพราะคนๆนึงและก็จบด้วยคนๆนั้นเอง

เพราะ..ทุกสิ่งบนโลกนี้ล้วนไม่แน่นอน

Clock

2008-05-08T06:07:00.000-07:00

เวลามักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วในสายตาของคนที่มีความสุข และผ่านไปอย่างเชื่องช้าในสายตาของคนที่กำลังกับความทุกข์ทรมาน

ทั้งๆที่เวลาก็ผ่านไปตามปกติของมัน เดินไปอย่างค่อยๆเป็นค่อยๆไป ตามที่ควรจะเป็น ตามเข็มนาฬิกาที่ทำหน้าที่ของมันอย่างไม่ผิดเพี้ยน

แต่ก็เป็นคนเราที่รู้สึกไปเอง ในขณะที่ใช้ชีวิตปกติก็มักจะทำทุกๆอย่างอย่างเอื่อยเฉื่อย จนหลายครั้งก็มานึกเสียดายเวลาว่าทำไมตอนนั้นเราไม่ทำอย่างนั้น อย่างนี้

บางครั้งมันคงสายไปที่จะกลับมาเริ่มใหม่ เพราะเวลาไม่เหมือนกับสายน้ำที่ไหลไปแล้วยังไหลกลับมาได้ หลายๆโอกาสผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ซึ่งมันอาจทำให้คุณพลาดอะไรดีๆในชีวิตไปหลายอย่างเลยทีเดียว

แต่บางครั้งเราก็เลือกที่จะเลี่ยงไม่ได้ เราก็คงต้องเผชิญกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แม้ว่าสิ่งที่เราต้องเผชิญคือสิ่งที่เราไม่ชอบ สิ่งที่เราไม่คุ้น หรืออะไรก็ตาม แต่พอมันผ่านไปสิ่งที่คุณจะได้จากมันก็คือ "ประสบการณ์"

เมื่อเราผ่านสิ่งร้ายๆในชีวิตมาได้ "เวลา" จะทำให้เราเเข็งแกร่งขึ้นเอง

กวีบทเก่า

2008-05-07T08:02:00.000-07:00

ช่วงนี้เป็นช่วงคึกคะนอง วันๆไม่ทำไรแต่งแต่กลอน จะว่าไปผมก็ไม่ได้แต่งกลอนมานานมากแล้วนะครับ แต่อยู่ๆมันก็แว้บขึ้นมาในหัวว่าอยากแต่ง แน่นอนว่าแต่งกลอนสำเร็จหลายรอบแล้ว แต่แต่งงานนี่ยังไม่เคยยังไม่มีเหยื่อหลงมาติดซะที ว๊าแย่จัง ฮ่าๆๆ

การแต่งกลอนนี้จะให้ผมแต่งเป็นจริงเป็นจังก็คงไม่ได้หรอกครับ เพราะส่วนใหญ่ก่อนของผมมันมักจะออกอากาศไม่ได้ แอบหื่นบ้าง หยาบคายไปบ้าง จนคนอ่านอาจจะมองว่าผมเป็นคนหยาบคาย บ้ากาม สถุล หรืออะไรก็ว่ากันไปต่างๆนานา แต่เพื่อความสนุกสนานในยามรับชมของท่านๆ ผมจะยอมให้คนอ่านคิดกับผมอย่างนั้นเพื่อความสะใจของคนบางกลุ่ม 555

อยากให้สุภาพล่ะได้แต่กลอนของผมอาจจะหมดสีสันไปทันที เพราะว่าผมก็ไม่ใช่เป็นคนที่เ่ก่งในการรู้จักเลือกใช้คำ ไม่ใช่เป็นคนที่ใช้ภาษาสละสลวย แต่เอาความสะใจเข้าว่า

ก็แหงแหละกลอนของผมไม่ได้เอาไปให้นายกรัฐมนตรีอ่านออกอากาศในรายการ"สนทนาภาษาสมัคร"ซะหน่อย แต่ถ้าท่านนายกเอาไปอ่านออกอากาศก็อาจจะมีคนเชื่อว่าท่านเขียนเองก็ได้ใครจะไปรู้ 555

แต่ไอ้กลอนที่ไม่เคยแต่ง แล้วก็แต่งไม่เคยสำเร็จซะทีก็คือกลอนประเภทรักๆซึ้งๆนั่นแหละครับ อย่างว่าคนโสดอย่างผมจะไปรู้ซึ้งอะไรกับความรัก จริงไหมครับ ถึงจะมีความรักแต่ถ้ายังไม่มีแฟนผมก็ไม่รู้จะจินตนาการยังไง ก็ได้แต่รอ รอวันนั้นจะมาถึงจะได้เขียนกลอนรักหวานซึ้งให้ใครสักคน คริๆๆ

ส่วนตอนนี้ข่างมันก่อน ขอแต่งกลอนถึงสิ่งที่ได้พบได้เจอมาในวันนี้ก่อนละกัน วันนี้ไปนั่งรถดูหิ่งห้อยมาน่ะ

"อยู่ดีดีก็นึกถึงหิ่งห้อย
รถคันน้อยคอยแล่นไปตามใจหมาย

สมดังหวังแสงสว่างมีมากมาย
เหงาไม่หายกลับมานั่งอยู่คนเดียว"

ความงามที่ซ่อนอยู่

2008-05-06T07:01:00.000-07:00

ในชีวิตคนเรามันก็มีอะไรที่เล้นลับให้เสาะหาอีกเยอะเหมือนกันนะครับ บางครั้งก็มีหลายอารมณ์ บางคนอาจจะลัลล้ามีความสุขมาโดยไม่มีสาเหตุ บางคนคุยกันดีๆก็ดันหน้าบึ้งใส่เราด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องซะงั้น

จะว่าไปมันก็เป็นเสน่ห์ในการใช้ชีวิตเหมือนกันนะ

บางทีการทีเรามีความทุกข์ ความยากลำบากเข้ามาในชีวิตทุกวันๆ พอเจอเรื่องดีนิดหน่อยมันก็ทำให้เรายิ้มได้แล้ว

เช่นเดียวกับคนที่มีความสุขตลอดเวลา ดูลัลล้าทั้งวัน แต่พอเจออะไรกระทบกระเทือนจิตใจแม้เพียงปลายเข็ม ก็อาจจะร้องไห้ออกมากันเลยทีเดียว อย่างที่เขาว่ากันว่า "คนที่หัวเราะดังที่สุด ก็คือคนที่ร้องไห้ดังที่สุดเช่นกัน" คนประเภทนี้เป็นประเภท sensitive เพราะฉะนั้นจะพูดจะจาอะไรกับคนประเภทนี้ควรระวังเป็นพิเศษนะ

แต่ถ้าให้เลือก คนส่วนใหญ่ขอมีความสุขมากๆ แล้วก็ทุกข์น้อยๆ หรือไม่ก็หาวิธีบรรเทาให้ความทุกข์นั้นๆหายไปเร็วที่สุด

ส่วนใหญ่ในช่วงชีวิตวัยรุ่นที่จะเครียดๆกันก็ประมาณ เอ็นไม่ติด สอบตก อกหัก รักคุด ตุ๊ดเมิน กระเทยทิ้ง ทอมมีผัว อะไรประมาณนี้ อาจมีบ้างที่เครียดเพราะไม่มีเงินใช้ เพราะแอบเที่ยวจนหมด แต่เท่าที่สังเกตุกันหลักๆก็เรื่องของความรักนี่แหละที่วัยรุ่นเขามีปัญหาปวดกระบาลกันมากที่สุด

ในวัยที่อยากรู้ อยากลองเช่นนี้ ย่อมเสาะหาความรักในแบบที่ไม่ใช่ รักแบบครอบครัว รักแบบพี่น้อง หรือรักแบบเพื่อนฝูงทั่วไป วัยรุ่นอยากจะหารักแบบหวานซึ้งตรึงใจแบบในหนังเกาหลีหลายๆเรื่อง

แล้วพอได้รู้รสนั่นก็มีความรู้สึกเบื่อกันตามปกติ แล้วก็จะหาสารพัดเหตุผลมาเพื่อบอกเลิก เเล้วก็ไปหารักใหม่ซึ่งหวานกว่า คนที่หาได้ก็ดีไป แล้วไอ้คนที่หาไม่ได้ล่ะทำไง ก็อกหักสิครับ

การอกหักนี่ประหนึ่งชีวิตโดนทำร้ายเหมือนในเพลงของบอดี้สแลมเลยทีเดียว แต่มันก็ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต มันเป็นแค่ฉากๆนึงที่ผ่านมาหาเราเท่านั้น

"เมื่อฉันได้พักได้นั่งลำพังไม่ต้องคิดถึงใคร ได้มองฟ้าที่งดงาม มองหญ้าเขียวในมุมที่สดใส เมื่อฉันได้พักเลิกคิดกังวลกับวันที่ยุ่งเหยิง จึงได้เห็นความสวยงาม ในโลกนี้ที่ฉันเคยมองเลยข้ามไป...."

นี่คือเนื้อเพลง "ความงามที่ซ่อนอยู่" ของญารินดา ในสมัยที่เธอยังหัวแดงอยู่

มันทำให้เห็นว่าการได้อยู่คนเดียวในวันเศร้าๆมันก็ดีเหมือนกันนะครับ ได้เคลียร์ตัวเอง เคลียร์ใจ แล้วก็เริ่มวันใหม่อย่างเข้มแข็ง ทิ้งอดีตไว้แล้วลองมองหารักใหม่ คนใหม่ อย่างมีสติ แต่ก็อย่าเคลียร์ตัวเองบ่อยละกัน อกหักซ้ำซากอาจจะพิการซ้ำซ้อนก็ได้ 555

One night stand

2008-05-05T04:44:00.000-07:00

ผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพเคยบอกไว้ว่าการนอนหลับที่ดีที่สุดคือการนอนตะแคงด้านขวา เพื่อให้หัวใจไม่โดนกดทับ

แล้วการนอนก็จะมีประสิทธิภาพมากขึ้นหากเรานอนแบบไม่ฝัน เพราะมันเป็นการพรรคผ่อนอย่างสมบูรณ์แบบ

ในความเป็นจริงมีใครบ้างที่จะสามารถนอนตะแคงขวาได้ทั้งคืนโดยไม่พลิกตัวไปมา ยิ่งถ้าให้เราห้ามไม่ให้ตัวเองฝัน มันยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่

ผมว่าพวกเราทุกๆคนเคยฝันกันมาบ้างแหละ ฝันดีบ้าง ฝันร้ายบ้าง แน่นอนว่า ถ้าเรามีโอกาสได้คุยกับใครก่อนนอนก็คงอวยพรให้เขาฝันดี แต่บางครั้งมันก็ไม่ได้เป็นไปตามคำอวยพรนั้นซะทีเดียว ก็ฝันเขาน่ะห้ามกันได้ซะที่ไหน

วันนี้ผมเลยลองหาวิธีคนฝันร้ายซะหน่อยเเล้วกัน เพราะผมว่าฝันร้ายก็มีข้อดีนะคืออย่างน้อยๆเรื่องราวในฝันร้ายก็คงไม่เป็นจริงไปซะทั้งหมด เรื่องราวในฝันมักจะดูโอเวอร์เกินจิงเสมอๆ

เพราะฉะนั้นตื่นเช้ามาจงภูมิใจ ยิ้มออกมาแล้วบอกกับตัวเองว่า "กูรอดแล้ว" ฝันที่ร้ายๆก็จะผ่านไปแล้วก็ไม่ต้องเอามาคิดมาก แล้วมาเริ่มลัลล้ากับวันใหม่กันดีกว่า

แล้วอย่างนี้คนที่ฝันดีก็ต้องเสียดายกับสิ่งที่เมื่อคืนฝันมาหรอ คำตอบคือ ไม่ใช่ครับ

เชื่อว่าหลายๆคนเมื่อผ่านการนอนหลับฝันดีมาอย่างแรกที่ทำเมื่อตื่นมาคือ ยิ้มครับ ยิ้มแล้วบอกกับตัวเองว่า "ไม่อยากตื่นเลย" ซะด้วยสิ

ในทางปฏิบัติถ้าเรานอนแบบไม่ตื่นมีอย่างเดียวคือ ตาย แต่ในเมื่อเรายังไม่ตายแล้วตื่นมาอมยิ้มเช่นนี้ อาจมีบ้างที่ฝืนใจนอนต่อ ด้วยความคาดหวังว่าจะฝันเรื่องเดิม 555 (กรณีนี้น่าจะเป็นกันหลายคน)

แต่อย่าเลยครับ เรามาหาวิธีทำให้คนเราไม่เสียดายที่อุตส่าห์ฝันดีมาทั้งคืนกันดีกว่า ตื่นมาฝันดีแล้วทำไงล่ะ ไม่ต้องทำไงหรอกครับ ขอให้คุณแค่คิดไว้ว่า มันเป็นการเริ่มวันใหม่ที่สดใส ในเมื่อจิตใจแจ่มใส อะไรๆก็น่าจะขึ้น

ไม่ว่าคุณจะฝันหรือไม่ ฝันอย่างไร จะดีหรือร้าย มันก็แค่คืนๆนึงล่ะครับ ผมก็แค่คนๆนึงที่เคยฝันเหมือนกัน เคยตั้งแต่ดีสุดๆ ไปถึงแย่สุดๆ ผมเคยเเอบเก็บความฝันที่ดีๆมาคิดต่อในวันว่างๆ ให้เพลินหัวใจเล่น ส่วนฝันร้ายผมก็โยนทิ้งไปไม่เอามาใส่ใจ ถ้าจำได้ก็อาจเอามาเล่าให้เพื่อนๆฟังบ้าง แต่ก็แค่นั้น

มีคนเคยบอกว่าถ้าฝันว่างูรัดแสดงว่าจะได้เนื้อคู่ แต่ผมไม่เชื่อ แน่จิงมารัดผมในฝันคืนนี้เป็นไง อยากลองดูซักที 555

ป.ล. สำหรับผู้อ่านทุกท่าน คืนนี้ฝันดีนะครับ

นอกหน้าต่าง

2008-05-03T07:27:00.000-07:00

เมื่อใดที่ผมเบื่อๆกับสิ่งที่ผมกำลังเรียนอยู่ ผมมักจะมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่มีสาเหตุ อาจเป็นเพราะต้นไม้ที่กำลังโดนลมพัดมันโบกมือหยอยๆให้ผมสนใจมัน หรืออาจจะเป็นนกสองตัวที่กำลังพลอดรักกันอยู่นอกต้นไม้นั่นที่เห็นแล้วทำให้รู้สึกอิจฉา หรืออาจจะเป็นเหตุผลอื่นๆซึ่งผมไม่ทราบสาเหตุ แต่ที่รู้ๆคือมันเพลินดีนะ

เมื่อมองออกไปข้างนอกอย่างไม่มีจุดหมาย อาจมองไม่ชัด อาจดูเหมือนเลื่อนลอยไร้จุดหมาย แต่มันแฝงไปด้วยความเพลิดเพลินเจริญตายิ่งนัก

ยิ่งมองออกไปจินตนาการยิ่งพุ่งพล่าน ความคิดลื่นไหล อยากจะเขียนออกมาเป็นคำพูดซะเดี๋ยวนั้นถ้าไม่ติดว่าเรียนอยู่ แต่ในเมื่อมันทำไม่ได้ก็ต้องเก็บสิ่งเหล่านั้นไว้ในสมอง อาจลืมบ้าง เพี้ยนๆไปบ้าง ก็ล้วนแล้วแต่เป็นไปตามกฎของธรรมชาติ ธรรมชาติที่ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบ แต่สมดุลในตัวของมันเอง

ธรรมชาติสร้างเรามาแบบนี้เราไม่อาจจะฝืนสิ่งที่ธรรมชาติสร้างมาได้ แต่เราก็มีสิทธิ์ที่จะเลือก เลือกที่จะทำในสิ่งที่ถูกต้อง สิ่งที่เหมาะสม

เราก็แค่ใช้สมองคิด แล้วให้จิตไตร่ตรอง เท่านั้นเอง

แม้ว่าโลกภายนอกอาจจะดูโหดร้ายสำหรับใครบางคน แต่ก็ใช่ว่าจะแย่ไปซะทุกอย่าง โลกภายนอกหน้าต่างยังมีอะไรให้ค้นหาอีกเยอะ

เช่นเดียวกันลองมองกลับมาในห้องที่อาจไม่น่าพิศมัยซักเท่าไหร่ แต่ก็มีอะไรให้ค้นหาอีกมากเช่นกัน อาจเบื่อกับมัน แต่มันก็ควรที่จะเรียนรู้ อาจจะไม่หอมหวนชวนสัมผัส แต่ใครเล่าจะรู้ สักวันเราอาจจะนำสิ่งที่ได้รับจากในห้องนั้นไปใช้กับโลกภายนอกหน้าต่างก็เป็นได้

วันปกติที่ไม่ปกติ

2008-05-02T05:27:00.000-07:00

วันนี้เริ่มด้วยการออกเดินทางอย่างรวดเร็วกว่าปกติ เพราะเห็นเมฆสีดำลอยละล่องอยู่แถวน่านฟ้า แล้วก็เหมือนฟ้าจะเป็นใจ ผมรอรถไปถึง 2 นาที รถสองเเถว รังสิต-จารุศร ก็มารับผมไปมหาลัย

แต่วันที่คิดว่าปกติมันมาไม่ปกติตรงที่ว่า วันนี้ไอ้บอยเพื่อนที่ผมสนิทมากที่สุดที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพมันโทรมาหาผม ได้ใจความว่า มันอยากให้ผมพามันไปสมัครเข้ามหาวิทยาลัยเป็นเพื่อนหน่อย ผมก็ตอบตกลง

อ่านมาถึงตรงนี้อย่าพึ่งงงนะครับว่าเขาจะไปสมัครเข้ามหาวิทยาลัยแล้วผมไปสนิทกับบอยตอนไหน คือเรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนแรกบอยกับผมก็เรียนคณะบริหารด้วยกันดีๆหรอก แต่เรียนไปเรียนมาเกรดของบอยก็อยู่ระหว่าง 1.6-1.8 เนี่ยแหละ เเค่เกือบๆติดโปร แล้วเหตุการณ์มันมาพลิกผันเมื่อช่วงสงกรานต์นี่เอง

บอยกลับบ้านที่จังหวัดศรีสะเกษ แล้วในวันที่ 12 บอยจะไปจองตั๋วเครื่องบินที่จะกลับมาสอบที่กรุงเทพในวันที่ 18 แต่ไม่มีรอบบินก่อนวันที่ 18 เลย จะมีก็แต่วันที่ 18 ตอนบ่าย ซึ่งสอบเช้าน่ะครับ บอยก็เลยต้องจำใจไม่มาสอบ แล้วมันก็ไปปรึกษาแม่เรื่องย้ายคณะเพราะมันคิดว่าคงเรียนคณะเดิมต่อไปไม่ไหว พีกับบอยก็เลยต้องเเยกวง เอ๊ย แยกย้ายกันเรียน เพราะมันจะเข้าคณะนิเทศศาสตร์ เอกโฆษณาน่ะ นึกแล้วแอบอิจฉามันจริงๆ 555

วันนี้ตกเย็นก็ไปฟิวเจอร์กับบอยและแฟนบอย รวมกัน 3 คน ผมง่ะจะไปเติมหมึก ส่วนบอยกะแฟนจะไปปั๊มกุญแจ

การเดินฟิวเจอร์ครั้งนี้ก็เกือบจะเหมือนกับการเดินห้างฯ ทั่วๆไป แต่มันประหลาดก็ตอนที่เราไปแวะซื้อหนังสือกัน แล้ววันนี้ในร้านคนเยอะมาก ไม่รู้ว่าเพราะเงินเดือนออกหรืออะไร แต่มันก็ถือได้ว่าเป็นเรื่องแปลกที่น่ายินดีที่เห็นลูกเด็กเล็กแดง ไปจนถึงรุ่นหัวหงอกหัวโล้น นิยมการอ่านหนังสือกันมากขึ้น ว่าไปแล้วโตขึ้นก็อยากจะเปิดร้านหนังสือซักร้านนึงนะ นั่งขายไปไม่มีไรทำ ลูกค้าไม่เข้าก็เอาหนังสือขึ้นมาอ่าน ชิวจะตาย 555

หลังจากเดินเลือกหนังสืออยู่นาน ก็ได้หนังสือมาเล่มนึงคือ "The story of the modern rebel" หรือในชื่อไทยที่ว่า "คู่มือเด็กดื้อฉบับปัจจุบัน" ของ "วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์" เป็นหนังสือที่พูดถึงประวัติของ "a day"

ผมชอบอ่านหนังสือประเภทนี้นะ อารมณ์ว่าเห็นภาพดี ประสบการณ์คนพวกนี้อ่านง่ายไม่ซับซ้อน ไม่ต้องมานั่งนึกจินตนาการถึงอะไรที่ไม่เคยเห็นเหมือนนิยายบางเล่ม ซึ่งเคยอ่านแล้วนั่งจินตนาการภาพไปตามบทความแล้วมันก็ตีกันในหัว อ่านได้ไม่ทันไรก็ต้องวางทิ้งซะเเล้ว

บางคนอาจจะบอกว่ามันสนุกนะอ่านแล้วตื่นเต้นดี แต่ผมขอบายครับ ผมชอบเพ้อฝันถึงอะไรใกล้ๆตัวดีกว่า แค่คิดว่าคนเหาะได้สำหรับผมก็หรูมากมาย

เสน่ห์อีกอย่างของหนังสือประเภทนี้ก็น่าจะมาจากการสอนให้คิดอะไรง่ายๆ แต่ได้งานที่มีประสิทธิภาพ

ความจริงก็อยากจะซื้อเล่มอื่นมาด้วยแหละครับ ทั้ง "อินเดียใต้ต้นไม้" "ซอกสมุด" ฯลฯ แต่เกรงใจเงินในกระเป๋าเพราะช่วงนี้หมดเเทบทุกวัน

ถ้าตู้ATM มันพูดได้มันคงจะถามผมว่า "อ้าว มาอีกแล้วหรอ จะเอาอีก 200 ใช่ไหม" 555

วันนี้เรื่องแปลกสุดท้ายของวัน(มั้ง) ก็คือตอนนั่งรถแท็กซี่กลับบ้าน ผมก็เข้าไปนั่ง แล้วแท็กซี่ก็กดล็อคประตูด้วยระบบเซ็นทรัลล็อค ซึ่งเท่าที่เคยรู้มามันผิดกฎหมายไม่ใช่หรอ ใครรู้ช่วยบอกที

หน้าที่

2008-04-30T07:51:00.000-07:00

วันนี้กลับมาก็ว่างอีกแล้ว จำได้ว่าแม่ให้อ่านบัญชีแต่ตอนนี้อารมณ์มันไม่ให้ หันไปหันมาไปเจอกรอบรูปที่พึ่งไปซื้อมาเมื่อวันจันทร์ มันยังยืนพิงผนังอยู่ที่เตียงแอ็ค เหมือนรอใครซักคนที่จะพามันไปอยู่ในที่ๆควรอยู่ ผมทนสงสารมันไม่ไหวเพราะเห็นมันอยู่คนเดียวแล้วก็ย้อนกลับไปคิดถึงตัวเองที่ต้องอยู่หอคนเดียว ไร้ญาติขาดมิตร กรอบรูปนี้มันคงจะเหงาน่าดู

ผมจึงไม่รอช้าที่จะเอามันมาแขวนไว้ที่ข้างหน้าต่างตรงหัวนอนเหมือนที่ท่านกำลังเห็นมันอยู่ในรูป ให้มันได้ทำหน้าที่ของมัน

ผมว่าทุกอย่างบนโลกนี้มัน มีวิญญาณในตัวของมันเอง มันมีเหตุและมีผลในการเกิดมา มันอาจจะเกิดมาจากไม้ที่ตายแล้ว จนถึงพลาสติกที่ผ่านการรีไซด์เคิลมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ในเมื่อมันถูกผลิตมามันก็ควรที่จะให้มันหน้าที่ของมันอย่างเต็มประสิทธิภาพ

คุณอาจจะมีหนังสือดีๆอยู่เล่มนึง แต่ถ้าคุณไม่ได้อ่านมันก็เป็นได้แค่เศษกระดาษที่เย็บเล่มเข้าด้วยกันเท่านั้นเอง

เช่นเดียวกัน

คุณมีหัวใจ แต่ไม่เคยได้รักใครสักคน มันก็แค่ก้อนเนื้อดีๆนี่เอง

เฮ้อ!!! น่าเสียดาย

ฝนตัวกระตุ้นให้ขี้เกียจ?

2008-04-29T08:33:00.000-07:00

คุณสังเกตุไหมว่าเมื่อใดที่ฝนตกแล้วต้องมีงานกองใหญ่อยู่ตรงหน้า งานนั้นมักจะเสร็จช้ากว่าปกติ

เพราะเหตุใด ทำไม ยังไง และอย่างไร?

ผมเชื่อว่าหลายๆคนคงเคยเกิดความรู้สึกอย่างนี้มาบ้าง แต่ถามหน่อยเถอะครับ ฝนเป็นตัวกระตุ้นให้ขี้เกียจจริงๆน่ะหรือ?

ถ้าถามผม ผมจะตอบว่ามันเป็นแค่ปัจจัยหนึ่งเท่านั้น เพราะว่าผมลองย้อนไปมองในวันที่ฟ้าใสไร้เมฆา ในวันร้อนๆแบบนั้นผมก็ขี้เกียจทำงานเหมือนกันน่ะแหละ

บ้างก็บอกว่าฝนตกแล้วน่านอน

แล้วในวันอากาศร้อนๆตอนบ่ายๆมันไม่น่านอนหรือไร ผมก็เห็นนอนกันเกลื่อนกลาด

เพราะฉะนั้นอัตราความเร็วในการทำงานมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับสภาพอากาศหรอกครับ มันอยู่ที่หัวนมด้านซ้าย เย้ยย มันอยู่ที่ใจต่างหาก ถ้าคุณมีใจในการทำงานไม่ว่างานไหนก็เสร็จ แล้วก็จะมีความสุขไปกับมัน

ในทางกลับกันงานที่คุณเอือมระอาผู้ร่วมงาน เบื่อสิ่งที่กองอยู่ตรงหน้า ให้อากาศดีแค่ไหนก็ไม่มีวันทำมันสำเร็จ อาจจะเสร็จแต่ก็ไม่ดีพอ

เพราะงั้นถ้าตอนนี้คุณยังมีโอกาสเลือกก็จงเลือกงานที่คุณชอบ เลือกงานที่คุณใฝ่ฝัน แม้ค่าตอบแทนอาจจะน้อย แต่ก็จะดีกว่าเสียเวลาไปกับการต้องทนทุกข์ทรมานกับงานที่น่าเบื่อแต่ค่าตอบแทนสูงนะครับ

อย่าลืม ความสุขหาซื้อกันไม่ได้ง่ายๆนะจ๊ะ

เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย

2008-04-29T07:35:00.000-07:00

ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยนะครับ เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวฝนตก(ไม่ยักกะมีหนาวแฮะ) ก็อยากให้ทุกคนดูแลสุขภาพตัวเองดีๆนะครับ อย่าปล่อยให้สุขภาพย่ำแย่เหมือนผม

ช่วงนี้เป็นช่วงที่ผมน่าจะอ่อนแอสุดในรอบปีแล้วหละครับ คงเป็นเพราะ พักผ่อนน้อย ทำงานเยอะ แถมหัวใจก็ไม่มีใครมาดูแลอีก เฮ้อ น่าสงสารซะจิงๆ

ช่วงนี้บดจะร้อนก็ร้อนจัดเลยนะครับ เพราะฉะนั้นอาหารการกินนี่ต้องระวังเป็นพิเศษนะครับ อย่าเหมือนผมที่กินเอามันอย่างเดียว คือเรื่องของเรื่อง ผมเป็นคนแพ้นมครับ เห็นเป็นไม่ได้เห็นแล้วเสียว เย้ย!!! ไม่ใช่แล้ว แพ้นมวัวง่ะครับ กินนมทีไรเป็นอันต้องท้องเสียทุกที แต่พอกลับบ้านก็กินมันเข้าไปครับ วันละ 4 กล่องเป็นอย่างน้อย

นี่ขนาดรู้ทั้งรู้นะครับว่ากินแล้วท้องเสียก็ยังจะกินอีก น่าด่าตัวเองจิงๆ

ตอนนี้ผมคงกินไม่ได้แล้วหละครับ เพราะหมอเขาบอกให้งดนม แล้วก็อาหารประเภทผัก ผลไม้ แถมต้องกินยาอีก 5 อย่าง เสียไป 180 บาท คุ้มไหมนั่น แค่กินยาก็อิ่มแล้ว

Lula make me happy

2008-04-28T06:59:00.000-07:00

เย่ ในที่สุดผมก็ได้ฤกษ์ถอยอัลบั้มของ ลูลา มาซักทีครับ เกือบจะไม่ได้ซื้อเเล้วด้วย 555 เพราะวันนี้ไปดูที่ร้านดีเจสยามมันหมดครับ พี่ที่ร้านบอกของมาพรุ่งนี้ ซึ่งผมคงไม่มาใหม่ เลยเดินไปดูอีกร้านๆนี้คนของบอกเอาแผ่นใหม่ก็ได้นะน้องพี่มีเยอะ 555

ผมคิดในใจว่าสรุปอัลบั้มนี้มันขายดีเฉพาะที่ร้านดีเจสยามรึป่าว หรือว่ามันเป็นเพราะเขารับของมาน้อย 555 แต่ยังไงก็ซื้อมาแล้วได้ลองฟังเพลงอื่นๆที่ยังไม่ได้โหลดมาก็รู้สึกว่าเพราะดีครับ ฟังได้ชิวๆทั้งอัลบั้ม

เเนะนำว่าถ้าอยากสนับสนุนเพลงดีๆชิวๆ ซื้อไปซักแผ่นก็ดีนะครับเขาจะได้มีกำลังใจทำอัลบิ้มใหม่มาให้เราโหลด เอ๊ย!! มาฟังกัน 555

แล้ววันนี้หลังจากซื้อซีดีเสร็จก็เดินไปที่ร้าน Loft สยาม Discovery (ป่าวหว่า ไม่แน่ใจ) ว่าจะไปซื้อที่แขวนรูป เคยเห็นที่ห้องเฟินแล้วปิ๊งมานานแล้ว แต่พึ่งมาเจอเมื่อวันศุกร์ที่ไปเดินกับโกะมา อยากซื้อตั้งแต่วันนั้นแล้วแต่วันนั้นไม่ฟิต 555 วันนี้ตอนซื้อยังฟิตอยู่ ก็เลยซื้อซะเลย เสียเวลาเลือกอยู่นาน

ในระหว่างที่เลือกกันอยู่ ก็มีเสียงโฆษกประจำร้านเขาพูดว่า "วันนี้ Ajoo จะมาซื้อของที่ร้านเรานะครับ ใครอยากเจอ Ajoo ก็เข้ามาแวะที่ร้านเราได้"

ผมก็ไม่รู้จักหรอกครับว่ามันเป็นใคร ที่รู้ๆมันไม่ใช่ญาติผมแน่ๆ 555 Ajoo ก็เดินผ่านมาข้างหลัง ผมกับเต๋าครับ ผมนั่งขวางทางอยู่ เลยทำให้ รปภ. ที่รุมร้อมไอ้ Ajoo บอกให้ผมหลบ ผมก็หลบครับ

หลังจากนั้นก็มีสาวๆนับสิบวิ่งตาม แต่ไม่รู้ว่า Ajoo มันได้ซื้ออะไรรึป่าวนะครับ แต่ที่เเน่ๆ แฟนคลับชาวไทยนี่สุดยอดกันจิงๆ เขามาซื้อของก็ยังไปรุมเขาอย่างกับแมลงวันตอบขี้ 555

ไม่รู้ว่า Ajoo นี่อ่านเป็นไทยว่าอะไร แต่ตามพจนากรมที่ผมใช้อยู่มันอ่านได้ว่า "อะจู๋" ถ้าชื่อมันเป็นงี้จริง ผมคงเดาๆว่าเป็นไทยคำอังกฤษคำ

คำว่า "อะ" คงมาจากภาษาอังกฤษเป็น article ที่แสดงความหมายของนาวว่ามีเพียง หนึ่งเดียว,อันเดียว

ส่วน "จู๋" คงเป็นภาษาไทยแหละครับ ใช้มันตรงตัวเลยละกัน

เอาชื่อมารวมกันว่า "อะจู๋" แปลเป็นไทยว่า "ผู้มีจู๋อันเดียว"

แปลผิดแปลถูกไม่รู้นะครับ แต่ที่แน่ๆผมก็มีอันเดียวเหมือนกัน 555

ป.ล. ลูลาเขาแอบมี Bonus track ด้วยแหนะ หลังเพลง Nite My Love ไม่รู้ว่าของปลอมจะมีรึป่าว แต่ที่แน่ๆเป็นภาษาฝรั่งเศส แปลว่าไรไม่รู้ ผมฟังออกแต่ เฌอแตม ง่ะครับ 555

ทน(บุรี) ร.ศ.160

2008-04-27T08:55:00.000-07:00

วันนี้เป็นอีกวันที่ฟ้าครื้มตั้งแต่เช้า แต่วันนี้พิเศษเล็กน้อยตรงที่ต้องไปทำงานที่จตุจักร ไปเพื่อโปรโมตละครเรื่อง "ทนบุรี ร.ศ. 160"

วันนี้เขานัดบ่ายโมงครับ ผมไปถึงก็ราวๆ 12.40น. แต่ก็ใช่ว่าจะไปหาพวกเขาเลย เผอิญข้าศึกโจมตี ท้องเสียง่ะครับ เลยต้องเเวะเข้าห้องน้ำก่อน ไปถึงที่หมายบ่ายโมงพอดี ช่างเป็นคนตรงต่อเวลาซะจริงๆ 555

ไปถึงก็เจอคนมากมาย ตั้ง 3 คนแหนะ เขาก็มอบหมายหน้าที่สำคัญยิ่ง "พี่พีไปซื้อข้าวมา 30 กล่องนะคะ" เอ่ออ หน้าที่ของผมมันมีแค่นี้จิงๆหร อ แต่ก็เอา ไหนๆก็มาแล้วนี่

ก่อนที่ผมจะไปซื้อข้าว ผมก็นั่งรอแล้วรอเล่า รอว่าคนมันจะครบไหมนั่น เดี๋ยวซื้อมา 30 กล่อง แล้วเหลือจะทำไงหละ สรุปว่าเด็กธรรมศาสตร์เขานัดกันบ่ายโมงแต่มาถึงจิงๆ บ่าย 3 โมงครับ

อ่าา ผมไปซื้อข้าวมาเสร็จสรรพเรียบร้อย ก็เดินตามขบวนเขาไป มีผู้คนมากมายถามผมว่า "ไหวไหม ให้เราช่วยถือไหม" ผมก็ไม่รู้จะทำไงเล ยตอบไปว่า "ไหวครับ แค่นี้จิ๊บๆ" แต่ในใจผมกลับบอกว่า "แสดด ตั้งแต่เช้าข้าวสักเม็ดยังไม่ตกถึงท้อง เมื่อกลางวันท้องก็เสียอีก แล้วตอนนี้ยังจะมาใช้แรงงานกู เชอะ"

คือถ้าเป็นงานที่ผมทำงานด้วยแล้วสนิทมากกว่านี้คงบอกไปแล้วแหละ แต่นี่รู้จักแค่พี่แคทคนเดียว ก็เลยทำไรไม่ได้ เลยใช้ความถึกของตัวเองทนๆให้จบงานไป 555

มาพูดถึงงานมั่งดีกว่าครับเราก็เดินขบวนโดยมีกล องจากสถาปัตย์นำหน้าแล้วก็แจกใบปลิว เดินขายตั๋วกันไป สร้างความสนใจให้แก่ผู้คนที่มาช้อปปิ้งแถวนั้น ทั้งชาวไทยและต่างชาติ

มีอยู่จุดนึงในรูปนั่นแหละ มีฝรั่งสาวคนนึงเขาสื่อสารมาว่าอยากขอลองตีกลองดูเพื่อถ่ายรูปได้ไหม แต่กลองสถาปัตย์น่าจะมีเรื่องเกี่ยวกับความเชื่อที่เราไม่อาจไปเสือกภายในคณะเขาได้ เลยไม่รู้ว่าทำไมคนอื่นตีไม่ได้ แม่สาวตาน้ำข้าวคนนั้นก็เลยได้แต่ถ่ายรูปคู่กับมือกลองคนนั้น(ซึ่งเธออาจไม่ต้องการ 555)

แต่จะว่าไปเด็กสถาปัตย์ก็อัธยาศัยดีนะครับ

สรุปได้ว่าวันนี้ผมเดินรอบจตุจักรไป 2 รอบกว่าๆ โดยถือถุงข้าวจำนวน 30 กล่องไว้ แล้วผู้กินข้าวมีเพียง 2 คนเท่านั้น (แล้วจะซื้อมาไมเยอะแยะ หนักนะนั่น)

สำหรับละครเวทีเรื่องนี้ผมขอโปรโมตให้เขาหน่อยละกันนะ จะแสดงวันที่ 2-4 พ.ค. 2551 มีวันละ 2 รอบ มีรอบบ่ายโมง กับ 1ทุ่ม จัดแสดงที่ หอประชุมเล็ก มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ บัตร V.I.P. 120 บาท บัตรแถวหน้าสุด(สำหรับคนอยากเห็นนักแสดงชัดๆ) ก็ 120 บาท ส่วนบัตรธรรมดาเขาขายเพียง 120บาทเท่านั้น
ใครสนใจก็ไปหาซื้อได้ที่ ลานโพธิ์ ธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์ ร้านน้องท่าพระจันทร์ และ ร้านดีเจสยาม
เรื่องนี้ พลอย Little Voice นำแสดงนะจ้ะ

อุ๊ย...ฝนตกเเล้ว

2008-04-26T07:37:00.000-07:00

ช่วงนี้ฝนตกบ่อยหน่อยนะครับ ไม่รู้ว่าเป็นอิทธิพลของพายุลูกไหน แต่ในแง่ดีคืออากาศเย็นดีครับ ไม่ร้อน

และเนื่องด้วยอากาศชิวๆอย่างนี้ มันก็ทำให้เมื่อเช้านอนตื่นซะเที่ยงเลยทีเดียว ตื่นมาก็งอแงกับตัวเองขอนอนต่อไปไหม อีกใจก็อยากไปเรียนเพราะวันนี้ที่จะเรียนเป็นเรื่องยาก สรุปก็ได้ไปครับแต่ออกบ่าย 2 ซะงั้น ก็เข้าไปอาจารย์ก็พึ่งเริ่มสอนพอดี ก็เลยรอดไปวันนึง

ระหว่างทางกลับมาบ้านนี่ฝนก็ตกอีกครับ ไม่รู้ว่าจะตกไปถึงไหนครับ สงสารคนไม่มีร่มบ้างเถอะ 555

แต่ฝนตกก็ได้บรรยากาศดีนะครับ ตอนนั่งรถลองนั่งฟังเพลงไปด้วย ภาพสะท้อนออกมายังกับพระเอกมิวสิคทั้งๆที่หน้าเหียกเยี่ยงนี้ 555 แต่จะว่าไปฝนตกก็เป็นช่วงเวลาทองของนักเเต่งเพลงทั้งหลายนะครับ ไม่เชื่อลองมาไล่เรียงกันดูครับ

"รู้ไหมเมื่อเวลาที่ฝนมา รู้ไหมว่าเวลาที่ฟ้ามันร้อง หม่นหมองมันตรอมหัวใจ..." เพลงคิดถึง ของ ซิลลี่ฟูล อัลบั้ม mint เป็นเพลงที่เวลาฝนตกๆ นั่งเหงาๆอยู่ มันกระเเทกใจดีจริงๆ

"เธอมากับฝน สวยตรงที่เดินตากฝน ตัวเปียกฝน เธอก็ยังสวยดี.." เพลงเธอมากับฝน ของเอ๊กซ์ เซอราวนด์ แม้เนื้อหาอาจจะดูหื่นนิดๆ เพราะมองสาวที่เปียกฝนอยู่มันจะเน้น..เป็นพิเศษ แต่ถ้าคิดในอีกมุมนึง สาวหัวเปียกก็น่ารักดีนะ

หรือว่าจะเป็น

"ฝนตกยิ่งนึกถึงทีไร ก็ยิ่งชุ่มฉ่ำ อุ่นในหัวใจ.." เพลงฤดูที่ฉันเหงา ของฟลัว

"ฝนที่ตกทางโน้น หนาวถึงคนทางนี้ ยังอยากได้ยินทุกเรื่องราว.." ของพี่เบิร์ฺด

"ฉันอยากขอให้ลมช่วยพัดมาอีกหน่อย ให้ฝนโปรยอีกหน่อยเพราะว่าฉัน อยากให้เธออยู่เคียงข้างกันอีกหน่อย รอฝนมาอีกหน่อย ได้ไหมเธอ"ของใหญ่โมโนโทน

สรุปได้ว่าเมื่อฝนตกถ้าเกิดคุณอยู่คนเดียว คุณก็คงเหงาไม่น้อย แต่ถ้าเปลี่ยนมาเป็นได้อยู่กับคนที่คุณรักหรือรู้สึกดีด้วย ก็คงไม่อยากให้ช่วงเวลานั้นผ่านไปเลยใช่ไหมครับ

After shock!!!

2008-04-25T09:28:00.000-07:00

เป็นวันที่ตื่นเช้าพิลึกๆ เมื่อคืนนอนตั้งตี 4 แหนะ มัวแต่นั่งอ่านหนังสืออ่านเล่นอยู่ แล้วเมื่อคืนก็ไม่ได้นอนเปิดแอร์ด้วย อากาศกำลังดีเลย

แต่อากาศดีๆก็ใช่ว่าจะนอนสบายนะ เมื่อคืนเผลอสะดุ้งตื่นเพราะฝันว่ามีคนมาแทงเข้าหลัง สะดุ้งตื่นเหมือนในหนังเปี๊ยบ 555

ตื่นมาก็รู้สึกว่าฟ้าครึ้มดี ไม่ร้อน ผมก็นอนดูหนังไปสักพัก ฝนก็ตกประมาณเที่ยงๆ นึกว่าจะไม่ได้ไปเรียนซะเเล้ว แต่ฝนมันหยุดตกตอนบ่ายโมงนี่สิ ว๊าา ...แย่จัง

พอเรียนเสร็จก็ไปดูหนังก็โกะเรื่อง 4 แพร่ง ซึ่งพึ่งนัดกันเมื่อคืน แต่ไม่ได้บอกว่าไปดูที่ไหน วันนี้ก็เลยแอบงงว่าวันนี้กูจะได้ไปดูที่ไหนล่ะเนี่ย 55 สรุปได้ว่าไปดูที่มาบุญครอง รอบ 17.35 น. ตอนแรกก็ว่าวันนี้จะกลับบ้าน แต่ตอนหนังเลิกมันดึกไปเลยกลับหอ(ซึ่งไกลกว่า555)

ที่วันนี้ไปดูกับโกะก็เป็นการฉลองที่โกะได้โทรศัพท์คืน หลังจากต้องนั่งแกร่ว ไม่ได้ไปแว้นไหนตั้ง 3 วันแหนะ 555 ตอนแรกนึกว่าการไปกับโกะ 2 คนจะไม่โดนรุม(ด้วยวาจา)ซะแล้ว เพราะปกติไม่ว่าจะไปกันกี่คน คนที่จะโดนรุมคือผม แต่สรุปว่าขนาดไปกัน 2 คนก็ยังเถียงไม่ทันอยู่ดี โอ้ว ชีวิตพีช่างน่าสงสารจิงๆ

พูดถึงหนังกันนิดนึงละกัน ที่ไปดูนี่ก็เพราะกระแสหนังมันเเรงมากจนยั้งใจไว้ไม่อยู่ หนังเรื่องนี้แบ่งเป็น 4 ตอนครับ เนื้อเรื่องไม่เชื่อมกัน แต่สิ่งที่มีเหมือนกันอย่างเดียวคือ ผี 555

เรื่องที่ผมติดใจคือเรื่องที่ 2 ซึ่งเรื่องมันเป็นยังไงก็คงต้องไปหาดูกันเอง แต่ที่มันโดนใจคือผมเคยเจอผีครับ ในรูปแบบเงาของป้าอ้อม แล้วเงานั้นบอกให้ผมหันไปมองมัน เเต่ผมในตอนนั้นเลือกที่จะไม่ทำแม้จะเปิดหนังตาออกมาดู เเล้วก็ทำได้เเค่สวดมนต์บทยอดฮิต "นะโมตัสสะ..." จนผมหลับไป

ไม่รู้ว่าถ้าผมหันไปมองเงานั่นแล้วจะเป็นไงนะครับ แต่ถ้าเป็นในหนังมันมองแล้วตาย...

แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไหนผมก็ได้เเต่เเง้มดูเวลาผีกำลังจะออก ไม่ต่างอะไรกับโกะ รายนั้นเรื่องสุดท้ายเห็นบอกว่าไม่เห็นหน้าผี จะไปเห็นได้ยังไงล่ะนั่น เล่นทั้งปิดทั้งหลบหน้าซะอย่างงั้น

แล้วอีกอย่างที่ผมสงสัยคือ คนก็กลัวผีกันนะ แต่ยังจะไปดูหนังผีกันอีก

พอดูเสร็จก็ไปเดินเลือกของ แล้วก็ไปกินข้าวกัน วันนี้ได้กินร้านเซ็นครับ เพราะไม่มีไรให้เลือกมาก อันที่จะเลือกก็ดันคนเยอะ เพราะงั้นก็เลยกินไปเรื่อยๆ เพราะป๊าโกะบอกว่า "ป๊าไม่รีบ"
ป.ล. ในรูปที่เห็นโกะจะคีบน่ะ อาหารผมนะครับ โกะแย่งกินนนน 555

สิ้นคิด

2008-04-24T04:20:00.000-07:00

"เที่ยงคืนฉันออกไปรอเธอมาลัลลัลล้าา...." ไม่รู้วันนี้เป็นไรเพลงนี้มันดังในสมองตั้งแต่ตอนตื่นมาเลย ทั้งๆที่เมื่อคืนยังปวดหัวเจียงตายอยู่เลย แต่ก็ดีแล้วแหละจะได้ไปเรียน

ตื่นมาตั้งแต่ 10 โมง ก็นั่งหาโปรแกรมตัดเพลงมาลองตัดริงโทนใหม่ดู เพราะว่าริงโทนเก่ามันทำพิษ เรื่องมันมีอยู่ว่าวันนั้นนั่งรถตู้จะไปสยาม(ไม่ได้นั่งไปบางนานะเพราะไม่รู้จะไปลงบ้านใครดีเยอะเกินเลือกไม่ถูก)

ปลายทางคืออนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ คนในรถก็นั่งเบียดกันไป แล้วคนก็นั่งหลับกันเป็นส่วนใหญ่ ส่วนผมก็นั่งฟังเพลงชิวๆ อยู่

รถก็ลงจากโทลเวย์มาซักพัก แล้วก็มีเสียงดังขึ้น "Wake up call. Caught you in a morning with another one in my bed... " ใช่แล้วครับมันเป็นเสียงจากริงโทนของผมเอง เป็นเพลง Wake up call ของ Maroon 5 ซึ่งใครที่เคยฟังเพลงนี้จะรู้ว่าเสียงมันดังมาก ดังจนทำให้คนทั้งรถที่หลับอยู่ตื่นขึ้นเเล้วก็หันมามองที่ผม

ผมก็พยายามเอามือล้วงไปในกางเกงเพื่อจะหยิบโทรศัพท์แหละครับ แต่คนมันเบียดหยิบลำบาก ต้องใช้เวลา อิอิ ดีนะที่ใกล้ถึงปลายทางแล้วเลยกลายเป็นเสียงปลุกไปซะงั้น คนจะได้เตรียมตัวลง อิอิ แต่ปกติขึ้นรถตู้ผมจะปิดเสียงนะ แต่วันนั้นพึ่งสอบบัญชีเสร็จเลยเบลอๆน่ะ 555

พอทำไรเสร็จผมก็ไปเรียนตามปกติครับ ปกติเรียนบ่าย 2 อาจารย์เข้าช้า 15 นาที ผมก็ไปถึง มหาลัยซักบ่าย 2 ครับ แล้วก็สั่งเมนูประจำคือ ข้าวมันไก่ กับน้ำขวดนึง ที่ต้องกินอย่างงี้ เพราะบ่าย 2 ตอนซัมเมอร์ ร้านส่วนใหญ่จะปิดเเล้วครับ เพราะเด็กมากันน้อย แต่ก็ไม่เป็นไร กินง่ายดี แอบอร่อยด้วย กินเสร็จไปเรียน ชิวจะตาย 555

วันนี้เลิกเร็วครับเพราะอาจารย์จะไปหาหมอ (วันก่อนอาจารย์เลิกเร็วเพราะจะใช้เด็กแปะสติกเกอร์) ก็เดินมารอนั่งรถเมล์กลับครับ ผมก็กำลังเอาเครื่องเล่น MP3 ออกมาฟัง กำลังจะเอาเข้ามาเสียบหู ก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลัง

"หนูๆ "
ในตอนแรกผมไม่ได้คิดอะไรครับเพราะแอบคิดว่าโตป่านนี้จะมีใครเรียกกูว่าหนูอีกหรอนั่น

"หนูๆ "
เสียงนั้นดังขึ้นอีกทีเลยหันกลับไปมองภาพที่เห็นเป็นคุรป้าท่านนึง อายุราวๆ 40-50ปี สวมชุดดำทั้งตัว

คุยไปคุยมาได้ใจความว่า ป้าแกมาจากประจวบฯแล้วกำลังรอแฟนแกมารับจากท่ารถแถวนี้ ตอนนี้แกหิวมากอยากจะยืมตังค์ เดี๋ยวพรุ่งนี้เอามาคืน ผมเลยควักเงินให้แก 40 บาท แล้วถามว่า "พอไหมครับ"
ป้าแกก็บอกว่า "ขอค่าน้ำอีกหน่อยได้ไหมจ้ะ"
ผมก็คิดในใจ หัวหมอนะนี่ป้าคนนี้ ผมเลยให้ไปอีก 20 บาทครับ สรุปรวมผมให้ป้าแกไป 60 บาท แล้วก็บอกทางแกไปร้านอาหารที่ใกล้ที่สุดในซอยรังสิตภิรมย์

จากนั้นรถมาพอดีก็เลยขึ้นรถ แล้วหันมาเดินป้าแกกำลังเดินไปในทางที่ผมบอกจิงๆด้วย ผมแอบดีใจเล็กๆที่ได้ช่วยเหลือป้าคนนึงที่ต้องการความช่วยเหลือ
อย่างน้อยๆเงินจำนวนนั้นก็ช่วยต่อชีวิตให้ป้าคนนั้นได้พบกับคนที่แกรัก

พอกลับมาถึงหอก็หิวขึ้นมาซะอย่างงั้น ทั้งๆที่พึ่งกินไปเมื่อบ่าย 2 ก็เริ่มเบื่อเมนูเก่าๆที่กินมันอยู่ทุกวี่วัน ก็นั่งทนหิวเล่นเอ็มไปซักพัก โกะก็แนะนำเมนูเด็ด"กระเพราไข่เจียว" ซึ่งมันอาจจะดูสิ้นคิดในเชิงทฤษฎี แต่ในทางปฏิบัติ ผมไม่ได้กินเมนูนี้มานานหลายเดือนแล้ว ก็เพราะเหตุผลว่า "สิ้นคิด" นี่แหละ 555

วันฝนพรำ

2008-04-23T07:25:00.000-07:00

ฝนตกเฉอะแฉะ รู้สึกปวกเปียก นั่งอยู่คนเดียวที่ตรงนี้แล้วมันรู้สึกเบื่อดีนะครับ แน่นอนผมรักการท่องโลกอินเทอร์เน็ตเป็นชีวิตจิตใจเพราะว่ามันเปรียบเสมอคุณได้ไปนู่นมานี่ หรือแม้กระทั่งคุยกับ เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ในยามที่ไม่มีใครอยู่ด้วย อันที่จริงก็อยู่คนเดียวมาตั้งแต่เด็กน่ะครับ เนื่องด้วยเป็นลูกคนสุดท้อง พ่อแม่เลยแอบหวง พอโตมาในยุดโลกาภิวัฒน์พอดี แล้วได้ทำความรู้จักกับโลกไซเบอร์ก็ทำให้ได้รู้ว่าสนุกกว่าที่คิด

แต่ในทางกลับกัน แค่ปิดคอมไป หรือ sign out ออกจากโปรแกรม MSN แค่นั้นผมก็กลายมาเป็นแบบเดิม กลายมาเป็นคนที่ไม่มีไรจะทำ ว่างๆ นั่งเหงา หรือคิดจินตนาการอะไรที่มันออกจะเพ้อเจ้อ

ตอนเด็กถ้าไม่ทำเรื่องพวกนี้ก็อาจจะนั่งเล่นเกม หรือไปเตะบอลอัดกำแพงคนเดียวหน้าบ้าน ไม่ก็กับน้องที่บ้านอีก 2 คน หรือวันไหนพ่อฟิตๆก็ลงมาเล่นด้วย
แต่ตอนนี้ถ้าอยู่บ้านก็คงทำแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว น้องเขาก็โตๆกันจนติดสาวกันหมดแล้ว จะเหลือก็แต่เราที่นั่งโสดอยู่นี่คนเดียว 555

วันเวลาก็ล่วงเลยผ่านมา วันแล้ววันเล่า เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน สิ่งแวดล้อมก็เปลี่ยน

ตึกรามบ้านช่องก็ผุดขึ้นมาเยอะขึ้นทุกวันๆ แปรผกผันกับต้นไม้ที่นับวันจะร่อยหรอ จนทำให้โลกร้อนขึ้นอย่างที่เป็นอยู่ จนวันนี้เรื่องปัญหาโลกร้อนถูกพูดถึงกันทุกวันพอๆกับข่าวเศรษฐกิจ ซึ่งมันก็ดีนะที่เริ่มมีคนรู้สึกตัวแล้ว แต่มันจะช้าไม่หน่อยรึป่าว อันนี้ต้องดูกันต่อไป

แต่ไอ้สิ่งที่ผมรู้สึกก็คือ "เบื่อ" เบื่อกับสิ่งแวดล้อมอย่างงี้ เบื่อตึกเยอะๆ เบื่อป่าคอนกรีตอย่างงี้ครับ เวลามองไปทางไหนก็ไม่็รู้สึกสดชื่นเอาซะเลย เบื่อๆอย่างนี้อยากจะออกไปเที่ยวป่าเที่ยวเขา หรือไม่ก็เที่ยวทะเลให้หนำใจ ลองจินตนาการนึกภาพชายทะเลที่มีหาดทรายสีขาว น้ำทะเลใสๆ มีเตียงผ้าใบให้นั่งๆนอนๆใต้ต้นมะพร้าว อยู่กับคนที่เราอยู่ด้วยแล้วมีความสุข ลมพัดเย็นๆ แค่นี้ก็มีความสุขเหลือหลาย แล้วบรรยากาศชายทะเลอย่างนี้มันทำให้ส้มตำอร่อยขึ้นได้อย่างอัศจรรย์ใจ ถ้าไม่เชื่อก็ลองไปกินดู ไม่ว่าคุณจะไปพัทยา บางแสน ชะอำ สมุย ภูเก็ต หรือว่าเสม็ดก็เป็นอันต้องเสร็จทุกรายสิน่า

เรื่องบังเอิญ

2008-04-21T07:11:00.000-07:00

ขอสารภาพตามตรงว่าบลอคของผมที่ท่านกำลังอ่านอยู่ในตอนนี้เป็นเรื่องที่ 2 ของวันนี้ ถามว่าเรื่องแรกไปไหน ยังไม่เสร็จหรอ คำตอบก็คือเสร็จแล้วครับ แต่บังเอิญว่ามันยังไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการจะสื่อไปให้บุคคลภาคนอกรู้ แต่เรื่องนี้มันกระแทกใจผมอย่างแรง

คือตอนเขียนเรื่องแรกเสร็จผมก็ได้มีโอกาสไปกินข้าว ลัลล้าตามปกติ แต่ที่ทำให้ผมบังเอิญเขียนเรื่องนี้มาก็เพราะผมได้มีโอกาสอ่านเรื่องๆนึงในหนังสือ ABC (A Book Combo) = ชื่อเรื่องว่า “God in Mainstream” พออ่านจบแล้วมันทำให้ผมอดรนทนไม่ไหวต้องมารีบเขียนเรื่องอันนี้เป็นการด่วน เพราะมันทำให้ผมตรัสรู้ได้ทันทีว่า ส่วนประกอบในชีวิตหลักๆล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องบังเอิญ

มันเริ่มตั้งแต่สมัยพุทธกาลนานโพ้นแล้วครับ เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเมื่อพระพุทธเจ้าต้องการจะแสดงปฐมเทศนา ในวันเพ็ญเดือน 3 ซึ่งในวันนั้นเอาเป็นวันที่พระสงฆ์จำนวน 1,250 รูป ที่บังเอิญมาประชุมกันโดยมิได้นัดหมาย ณ วัดเวฬุวัน เมืองราชคฤห์ แคว้นมคธ นี่เองที่เป็นจุดกำเนิดของ “วันมาฆบูชา” ที่ทำให้เด็กชั้นประถมศึกษาทั่วไทยได้เรียนรู้เอาไว้ไปสอบวิชา ส.ป.ช. แต่เด็กๆเหล่านั้นอาจผิดหวังในเวลาต่อมา เมื่อพวกเขาพบว่าโตขึ้นมาถ้าไม่ได้ไปแข่งเกมเศรษฐีของคุณ ไตรภพ ลิมปพัทธ์ ก็ไม่ได้เอาไปใช้ที่ไหน ซึ่งปัจจุบันได้ข่าวว่าไม่มีรายการแนว Quiz show รายการนี้หรือแล้ว เหลือแต่รายการ “ถ้าคุณแน่อย่าแพ้ป.4” ที่อาจจะได้ใช้ความรู้ด้านนี้บ้าง

(เฮ้อ พร่ามมาซะยาว เข้าเรื่องต่อ เอ๊ะ วันนี้เราเขียนเรื่องไรหว่า ลืมแล้วนั่น ออ เรื่องบังเอิญนี่เอง ไม่ได้แก่จนขี้ลืมนะแต่บังเอิญลืมต่างหาก จะต่อแล้วนะ)

การได้พบปะ ได้พูดคุย ได้รู้จักกับใครก็ล้วนแล้วแต่เป็นความบังเอิญทั้งนั้นครับ

เคยไหมครับเวลาคุณเข้าไปเรียนในที่ใหม่ๆ ทำงานในที่ใหม่ๆ ได้ซักพักแล้วรู้สึกสนิทกับใครบางคนเป็นพิเศษ ช่วงแรกๆอาจจะงงๆ แต่พอผ่านไปได้ซักอาทิตย์นึงก็สนิทกันไปโดยไม่รู้ตัว แถมยังบังเอิญชอบอะไรคล้ายๆกัน ทำอะไรเหมือนๆกัน บางครั้งก็พูดอะไรพร้อมๆกันมายังกับกล้วยหอมจอมซนอย่างไงอย่างงั้น

หรือว่าจะเป็นเหตุการณ์ที่คุณผ่านที่ๆนึงแล้วนึกถึงคนในเหตุการณ์นั้นๆที่ไม่ได้เจอมานานหรือโอกาสเจอน้อยมากๆ (กรุณาอ่านเน้นเสียงเพื่อความบันเทิง) คุณกำลังนึกภาพเขาอยู่ในสมอง แล้วจู่ๆ เขาก็เดินผ่านหน้าคุณซะอย่างงั้น(อันนี้พักหลังๆเป็นประจำ)

เรื่องบังเอิญก็เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้หละครับ มีทั้งเรื่องบังเอิญที่ดีๆ แล้วก็มีเรื่องบังเอิญที่แย่ๆ อาจจะมีซักวันที่ฟ้าครึ้มมาเชียวคุณก็เตรียมร่มมาซะอย่างดี ผลปรากฏว่าวันนั้นมันครึ้มเฉยๆก็เป็นได้ แต่พออีกวันขี้เกียจพกบังเอิญว่าฝนตกหนักซะอย่างงั้น หรือไม่ก็คุณไปเที่ยวกับเพื่อนๆกัน 5 คน แล้วอยากจะถ่ายรูปหมู่กันพอมาดูรูปในคอม อ้าวทำไมมี 6 ล่ะ อ้าวบังเอิญถ่ายติดผีซะงั้น(อันนี้ช่วยไม่ได้จริง หนังสือกล้องที่เคยอ่านๆมาไม่มีวิธีแก้ แต่แนะนำให้ไปทำบุญนะ อาจจะเวิร์คก็ได้)

เรื่องบังเอิญจะเกิดเมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ มันจะบังเอิญดีแล้วขึ้น หรือบังเอิญแล้วแย่ลง ไม่มีใครกำหนดได้ บางครั้งมีใครหลายๆคนอาจเรียก “ความบังเอิญ” ว่าเป็น “พรหมลิขิต” แต่ผมเชื่อว่าชีวิตเรา 99% เราต่างหากที่เป็นคนลิขิตเอง จะดี จะชั่ว อยู่ที่ตัวเรา เพราะฉะนั้น อย่ารอให้ใครมาลิขิต จงปล่อยให้เรื่องบังเอิญมันเป็นแค่น้ำจิ้มเล็กๆ ให้ชีวิตพอมีรสชาติ แล้วทำวันนี้ของคุณให้ดีที่สุดก็พอแล้ว “ชีวิตเรา เรากำหนดเอง”

The romantic Saturn

2008-04-20T08:04:00.000-07:00

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ตื่นมาแบบมึนๆ ตื่นมาก็ดูมวยปล้ำเพื่อความบันเทิง ดูไปดูมากว่าจะจบก็ 11 โมงเข้าไปแล้วเลยลงไปกินก๋วยเตี๋ยวข้างล้าง แล้วรู้สึกว่าวันนี้อากาศร้อนอีกแล้ว กินเสร็จก็เลยขึ้นมาฟังเพลงที่เมื่อคืนโกะส่งมาให้แล้วยังไม่ได้ฟัง ก็ไปสะดุดกับเพลงๆนึงของ Lula (ไม่รู้ว่าชื่อของเธอมันอ่านเป็นไทยจริงๆว่ายังไงนะ แต่รู้สึกติดใจเพลงของเธอคนนี้ตั้งแต่เพลง “ทะเลสีดำ” ที่ร้องกับ ต้าร์ Paradox แล้วนั่น) เพลงที่ฟังวันนี้น่ะชื่อเพลง “ดาวเสาร์"

“เราช่างเข้ากันดี

เธอว่าไหมในบรรยากาศที่เป็นใจแบบนี้

ฉันว่าได้เวลาที่เราควรอยู่ใกล้กันนานกว่านี้

และถ้าตอนนี้ดาวตกลงมา เป็นดาวเสาร์ก็คงดี

เผื่อเธอจะมอบสิ่งที่ใจฉันคอย

อุ๊ย ดาวตกแล้ว

อยากให้เป็นดาวเสาร์เผื่อเธอจะเอาวงแหวนของดวงดาว

มาให้ฉันเพื่อพันผูกหัวใจของเราทั้งสองดวงให้อยู่คู่กันตลอดไป”

พอฟังอินโทรบวกกับเนื้อร้องของเพลงนี้บอกได้เลยว่าเป็นเพลงที่ชิวมาก แถมยัง “โรแมนติก” อีกต่างหาก มันเป็นคำจัดกับความง่ายๆของเพลงนี้เลยครับ ซึ่งจะบอกว่าผมแทบจะไม่ได้พบเจอกับความโรแมนติกแบบนี้ซักเท่าไหร่ เรียกได้ว่าห่างเหินมานานมาก จนจำไม่ได้ว่าผมทำเรื่องโรแมนติกครั้งล่าสุดเมื่อไหร่(จะว่าไปกูเคยทำไหมนั่น) เพลงนี้จะว่าไปก็เป็นเพลงที่ออกแนวโรแมนติกแบบแอบรักน่ะครับ (ซึ่งเหมาะกับคนโสดอย่างผมดีจริงๆ 555) ผมว่าเพลงแนวนี้ทำให้โลกสดใสนะ แถมฟังได้แทบทุกโอกาส ไม่ว่าคุณจะโสดแต่พอฟังแล้วอยากแอบรักใครบางคน หรือว่าจะเพิ่งถูกแฟนทิ้งมาไม่นานแล้วเกิดไปแอบรักใครซักคน หรือจะมีแฟนอยู่ทั้งคนแต่เกิดไปแอบชอบอีกคน(อันนี้ไม่แนะนำด้วยประการทั้งปวง แถวบ้านเรียกเจ้าชู้น่ะ) แล้วแถมฟังแล้วมันยังช่วยลดอุณหภูมิในหัวใจจากร้อนๆให้เหลือแค่อุ่นๆอย่างที่ควรจะเป็น เห็นไหมครับแค่เพลงรักเพลงเดียวก็เปลี่ยนอะไรๆให้มันดูดีขึ้นได้ แล้วถ้าคุณได้มีความรักโลกของคุณจะสดใสขนาดไหน ไปไหนก็ได้ไปกับแฟนกันสองต่อสอง (หรือมากกว่านั้น)

เห็นไหมครับ ความรักทำให้คุณไม่เหงาได้ด้วย นอกเหนือจากนั้นจะเอาอะไรอีกดี แค่จิตใจสดใส แล้วก็มีเพื่อนไว้คุยยามแก้เหงา แค่นี้ก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่หรอครับ โอ้วแค่คิดก็สุขแล้ว ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่มีแฟนกะเขา แต่แค่ได้แอบรักบางครั้งก็ทำให้คุณมีความสุขได้เหมือนกันใช่มะ ส่วนตัวผมก็ได้แต่คิดว่าเรื่องความรักอย่าไปยึดติดอะไรมาก มีเข้ามาเดี๋ยวเขาก็ไป ทุ่มเทให้ใครไปมากๆก็อาจจะต้องเจ็บมาก เพราะความรักอาจจะเล่นตลกกับเราได้ คนที่เรารักอาจไปชอบอีกคน
ซึ่งอีกคนอาจจะไปรักกับอีกคน แล้วคนนั้นอาจจะกำลังแอบรักเราอยู่ก็ได้ เพราะฉะนั้นอย่าคิดมาก ถึงตอนนี้หากคุณกำลังอกหักอยู่ ก็ขอให้คิดซะว่าเป็นโอกาสดีที่เราจะได้แอบรักใครซักคน ที่อาจจะดีกว่าเก่า ให้ถือว่าเป็นการเดินทางครั้งใหม่ ประสบการณ์ใหม่ แล้วสักวันคุณก็จะแข็งแกร่งขึ้นเอง(แถวบ้านเรียกว่าถึกขึ้น)

แล้ววันนี้ คุณแอบรักใครซักคนหรือยังล่ะ

(แอบรักวันละนิด จิตแจ่มใสนะจ้ะ 555)

Credit : Picture by http://www.deviantart.com

ไดอารี่ บีทีเอส

2008-04-19T08:17:00.000-07:00

วันนี้เป็นอีกวันที่ฟ้าครึ้ม ผมเริ่มจากการไปส่งบัญชีของเเม่แถววัดไร่ขิงเลยน่ะ แล้วก็มากินส้มตำแถวประชาชื่น ระหว่างกินฝนก็เกิดตกหนักซะงั้น นึกว่าจะได้เดินแบบเปียกๆซะเเล้ว พอฝนซาก็นั่งรถพ่อไปได้ซักพักก็โทรหาเต๋า ปรากฎว่ามันอยู่สถานีรถไฟฟ้าแล้ว ยังไม่ทันจะวางสายโกะก็โทรมา ก็เลยนัดเจอโกะที่สถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส หมอชิต พอไปถึงก็หามันไม่เจอก็โทรหา ปรากฎว่าโกะออกคนละทางเลยว่าจะไปหาที่อีกประตู แต่ในระหว่างลงบันไดก็เห็นวัตถุน่าสงสัย ท่าทางคุ้นๆ ก็เลยโทรไปอีกทีปรากฎว่าใช่โกะจิงๆ เลยเรียกไปเจอข้างล่าง แล้วก็นั่งรถใต้ดินไปหาเต๋าที่สถานีกำแพงเพชร พอไปถึงก็ประมาณบ่ายโมง 50 เราก็ยืนรออ้อมซึ่งเต๋าบอกว่าตอนโทรไปอยู่สีลม แต่รอไปรอมา กว่าคุณเธอจะเยื้องกรายมาถึงสถานีกำแพงเพชรก็ปาไปบ่ายสอง 40 นาทีแล้วนั่น(ได้ข่าวว่านัดบ่าย2)
หลังจากการรอคอยอันแสนยาวนาน เราก็ได้ไปเดินตลาดนัดซะที ด้วยความร้อนของอากาศที่มีมาก สังเกตุได้จากเสื้อที่เต๋ามันใส่มา ชุ่มไปด้วยเหงื่อ เราทั้ง 4 คนก็เลยแวะพักกินเฉาก๊วยกัน ระหว่างกินอยู่นั้น ผมเกิดมีข้อสงสัยในกบาลว่า ไอ้เฉาก๊วยที่เรายัดใส่ปากอยู่นั่น มันทำมาจากอะไร? เราทั้งสี่เลยหาทฤษฎีมาสมคบคิดกัน สรุปได้ว่า "ไม่รู้" 555 ซึ่งจากเหตุการณ์นี้ทำให้ผมไม่ค่อยกล้าจะถามอะไรประมาณนี้อีก เพราะมันทำให้เพื่อนๆคาใจในยามที่หาคำตอบไม่ได้

พอเรากินกันเสร็จก็ได้เดินกันจริงๆจังๆซะที เป้าหมายของผมก็คือ อยากจะหากระเป๋าสะพายข้างใหม่ซักใบ แล้วก็กระเป๋าสตางค์อันใหม่มาแทนอันเก่าที่ไม่รู้ว่าจะยัดอะไรมากมาย จนทำให้มันทั้งบวมทั้งฉีก แต่ก็เดินไปเดินมาก็ยังไม่เจอที่ถูกใจซักที เลยว่าจะไปหาต่อที่เซ็นทรัลลาดพร้าว พอไปถึงก็ไปกินไอติมกันก่อน พอกินเสร็จก็ว่าจะไปเดินหากระเป๋าต่อ แต่เผอิญว่าอ้อมต้องรีบกลับบ้านเพราะที่บ้านเรียกไปกินข้าว แล้วโกะที่ตอนแรกว่าไม่รีบกลับก็ต้องกลับเมื่อม๊าเรียกไปกินข้าว (เอ๊ะ อย่างงี้เขาเรียกเห็นแก่กินรึป่าวหว่า 555) ระหว่างทางกลับเราแยกกับเต๋าที่เซ็นทรัลนั่นแหละครับ แล้วก็ลงมารถไฟฟ้าใต้ดินกับโกะและอ้อม ระหว่างทางก็ต้องมาช่วยอธิบายวิธีกลับบ้านของอ้อมซะนาน เล่นเอาพีกับโกะต้องเหนื่อยไปตามๆกัน555
แต่โกะก็ทิ้งผมให้อยู่กับอ้อมที่สถานีสวนจตุจักร ระหว่างทางกลับก็มีเรื่องให้ขำ บวกปวดหัวเล็กน้อยกับน้องอ้อม 555
ป.ล. ถ้าสังเกตุดีๆรูปแรกมีคนคล้ายๆโกะตั้ง2คนแหนะ หรือว่า...โกะมีฝาแฝดหรือนี่

เบลอ!!!

2008-04-18T08:27:00.000-07:00

เมื่อวานจะว่าไปก็น่าจะเป็นวันที่ทรมานสุดๆในชีวิตครับ ตั้งแต่ 10 โมงเช้า ถึง ตี 1 ผมต้องนั่งๆนอนๆอ่านบัญชีที่ความรู้ดั้งเดิมเข้าขั้น "กระท่อนกระแท่น" เลยทีเดียว ซึ่งบัญชีก็เป็นวิชาที่ผมไม่ค่อยจะชอบเท่าไหร่ จะให้เรียกว่าเกลียดก็คงได้ (แต่แม่สอนไว้ไม่ให้เกลียด 555)
คือที่ไม่ค่อยชอบบัญชีก็เพราะวิชาบัญชีเป็นวิชาแรกที่เรียนไม่เข้าใจ พยายามแล้วพยายามอีกก็ไม่เก็ทกะมันซักที ถ้าเปรียบสมองผมเป็นคอมพิวเตอร์ วิชาบัญชีก็เปรียบกับเป็นโปรแกรมที่มีเนื้อที่มาก เพราะเนื้อหาเยอะ ต้องใช้เวลาประมวลผลเป็นเวลานาน สมองผมแรมยิ่งน้อยๆอยู่ หรือถ้ามันไม่น้อย มันก็คงเป็นแรมประเภทที่ว่าเก่าจนขึ้นสนิมรอวันและเวลาในการเปลี่ยนซะแล้ว และด้วยช่วงนี้ใส่แว่นบ่อย ตอนแรกๆก็คล้ายเด็กเรียนอยู่หรอกนั่น แต่ทำไปทำมา มันทำให้สายตาฟ่าฟาง เวลาไม่ใส่เเว่นมองอะไรก็มัวไปหมดเลย และที่สำคัญวิชานี้ข้อสอบเป็นข้อเขียนซะด้วยสิ วันนี้ตอนสอบเขียนด้วยความมั่นใจ เขียนไป 5 บรรทัดเเรกก็ต้องลบซะ 3 เปลืองลิขวิดจริงๆ แล้วลายมือก็ใช่ว่าจะดี ยิ่งมีรอยลิขวิดยิ่งเละเข้าไปใหญ่ แถมอาจารย์ยังเขียนดักไว้หน้าข้อสอบว่า "กรุณาเขียนด้วยปากกา ถ้าเขียนด้วยดินสอจะไม่ได้รับการตรวจ"
ก็เลยหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ก็สอบกลางภาคเสร็จไปแล้ว วันนี้ตอนบ่ายๆ ค่อยรู้สึกโล่งขึ้นมาหน่อยได้ไปปลดปล่อยกับ เต๋า อ้อม โกะ ที่มาบุญครอง ไม่งั้นตายแหงๆ 555

If you can't find a HERO, be one.

2008-04-16T07:25:00.000-07:00

เคยไหมครับเวลาที่มีสิ่งที่อยากจะพูดออกมา แล้วมันพูดออกมาไม่ได้ เพราะว่ากลัวผลกระทบจากการพูดครั้งนั้นๆของเรา้ ผมว่าไม่ว่าใครๆก็เคยแหละ แล้วเหตุการณ์นี้มันก็อยู่ในชีวิตประจำวันของเราทุกคนด้วยสิ ยกตัวอย่างง่ายๆ เวลาเราเดินไปตามท้องถนน รอรถเมล์อยู่ แล้วจู่ๆคนที่ยืนข้างๆควักบุหรี่ขึ้นมาสูบซะงั้น เหม็นก็เหม็น แต่ก็ไม่รู้จะพูดกับมันยังไงดี จะบอกตรงๆก็ไม่กล้า ทั้งๆที่คนผิดคือมัน นี่ถ้ารู้จักคงเขกกระบาลมันไปซักทีนึงแล้ว เรื่องแบบนี้มันลามเข้ามาสู่ทุกสัดส่วนของชีวิตกันเลยทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นกับคนที่ไม่รู้จักกันอย่างเหตุการณ์เมื่อสักครู่ หรือแม้กระทั่งคนรู้จักด้วยกันเอง เหตุการณ์แบบนี้ก็เกิดขึ้นได้ง่ายๆ ยกตัวอย่างเช่น แอบรักเพื่อนตัวเอง จะบอกก็กลัว แต่ในใจก็อยากบอก แต่ถ้าไม่บอกก็แห้วแน่ๆ แต่ถ้าบอกล่ะเขาจะรู้สึกยังไง เห็นไหมล่ะครับ ตัวอย่างผมนี่มันชัดเจนดีจริงๆ
ผมเลยมาลองนั่งๆคิดดูว่าทำไมเราจึงไม่กล้าพูด เราผิดหรอที่จะไปบอกไม่ให้เขาสูบบุหรี่เพราะมันเหม็น แล้วเราผิดหรอที่เรารักใครสักคนแล้วอยากจะบอก คำตอบคือ ไม่ผิดด้วยกันทั้งคู่แหละครับ แต่จะมีใครสักกี่คนที่จะกล้าทำ กล้าพูดออกไป ถ้าคุณเป็นนักการเมือง ผมว่าคุณกล้าพูดแน่ๆ เพราะคุณสมบัติของนักการเมืองคือพูดเก่ง ด่าก็เก่ง ไม่เชื่อดูนายกคนปัจจุบันของเราสิครับ ชัดเจนดีมะ 555
คำตอบของ 2 สถานการณ์นี้คือ ความกลัวครับ คนเรามักจะกลัวในสิ่งที่ยังไม่เกิดเสมอๆ คนเรามักจะกลัวที่จะทำอะไรที่มันแตกต่างจากชาวบ้าน คนเรามักจะกลัวที่จะทำอะไรใหม่ๆ แต่สังเกตุไหมครับ จะมีแต่คนดีที่กลัว ผมไม่ค่อยเห็นคนชั่วๆกลัวที่จะทำความเดือดร้อนที่คนอื่นเลย ไม่ว่าจะฉก ชิง วิ่งราว ขี่รถแว้นเสียงดัง ขับรถปาดหน้าคนอื่น อะไรเยี่ยงนี้ แล้วถามว่าไอ้คนที่ขี้กลัวคือคนดีใช่ไหม ผมก็ไม่สามารถจะตอบได้ว่าใช่ เพราะถ้าคุณไม่ทำอะไรเลย หรือทำแต่อะไรชั่วๆ คุณก็เป็นแค่คนรกโลกไปวันๆ เพราะจริงๆแล้ว คนดีไม่จำเป็นต้องกลัวเสมอไป เมื่อคุณเป็นคน แล้วคุณกล้าที่จะทำในสิ่งที่ถูก นั่นคือคนดี ไม่ว่าในสมองคุณจะคิดเรื่องเลวทรามต่ำช้าแค่ไหนแต่ถ้าคุณทำดีมากกว่าทำชั่ว คุณก็คือคนดีเพราะผมว่าคนเรามันวัดที่การกระทำนะครับ คนที่พูดดีแต่ไม่ทำ ผมก็ไม่สามารถบัญญัติในพจณานุกรมของผมว่าเขาคือคนดีได้
ในสังคมไทยเรามีคนพูดดีก็เยอะเเล้วครับ แต่ในทางกลับกัน คนทำดีไม่ค่อยจะมีแฮะ
เพราะอย่างนี้ผมว่าเรามาปฎิวัติตัวเองซะดีกว่าครับ ทำดีกันให้มากขึ้น สังคมไทยของเราจะได้น่าอยู่ เป็นกำลังใจให้ทุกคนทำความดีนะจ้ะ 555
ป.ล. 1 ทำดีได้นะแต่อย่าดีเกินไปเดี๋ยวใครเค้าจะหมั่นไส้
ป.ล. 2 อย่าทำดีเกินไปเพราะอาจทำให้แฟนคุณมีข้ออ้างที่จะมาบอกเลิกคุณ ข้ออ้างนั้นก็คือ"เราเลิกกันเถอะ เธอดีเกินไป"

มาถ่ายรูปกันดีกว่า

2008-04-15T10:21:00.000-07:00

แชะ แชะ แชะ ถ่ายรูปๆๆ ยิ่งใครยิ่งมีโอกาสดูโฆษณาตัวล่าสุดของแคนนอลที่มีพอลล่าเล่น ยิ่งอยากจะถ่ายรูปกันมากขึ้นใช่ไหมครับ (โดยเฉพาะถ้ายิ่งได้พอลล่ามาเป็นนางแบบ) จะว่าไปแล้วในชีวิตผมก็ถ่ายรูปมาแล้ว 5 ปี โดยประมาณ รู้สึกจะเริ่มมาตอน ม.3-ม.4 ไรประมาณนี้ แน่นอนครับว่า เมื่อ 5 ปีก่อนกล้องดิจิตอลยังไม่ได้ใช้กันอย่างเป็นจริงเป็นจัง ตอนนั้นก็เลยต้องเริ่มจากกล้องฟิลม์ซะก่อน แต่กล้องตัวที่ผมมีเป็นของตัวเองจริงๆน่ะ เป็นของแถมน่ะครับ เป็นกล้องคอมแพค ยี่ห้อไรไม่รู้ พอได้มาก็เริ่มบรรเลงเลย แต่ปัญหาของผู้เริ่มต้นประสบการณ์น้อย+ความที่ยังเป็นฟิลม์อยู่คือ

1. เปลืองฟิลม์
2. ไม่รู้จะถ่ายอะไร
3. ถ่ายยังไงให้สวย

ปัญหาเล่านี้สำหรับผู้ที่เคยผ่านประสบการณ์มาก่อนคงรู้กันดี ดังนั้นเรามาแก้ปัญหาทีละข้อดีกว่า
ข้อ 1 . ตัดทิ้งไปได้เลยครับ เพราะเดี๋ยวนี้เราใช้กล้องดิจิตอลกันเป็นส่วนใหญ่ (แต่ถ้าคุณเริ่มที่กล้องฟิลม์ก็อ่านข้อถัดไปน่าจะช่วยได้)
ข้อ2. ปัญหาที่ว่าไม่รู้จะถ่ายอะไรนั้นผมว่าเราต้องเข้าใจกันก่อน ถ้าอยากฝึกแต่ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน ลองเริ่มจากสิ่งใกล้ตัวดีไหมครับ เช่น ตุ๊กตา แหวน ดอกไม้ ต้นไม้ อะไรประมาณนี้ แต่ถ้าคุณคิดว่ามันยังไม่น่าสนใจพอ ลองออกมาเผชิญโลกภายนอกกันดีไหมครับ ลองเดินออกมาตามซอย มองไปรอบๆตัว คุณอาจจะเห็นอะไรบางอย่างที่น่าสนใจ อย่างน้อยๆมันก็น่าจะมี หมา แมว นก ร่อนไปร่อนมาให้ถ่ายบ้างแหละ ถ้ายังไม่หนำใจ หน้าปากซอยครับมันมักจะมีอะไรเด็ดๆเสมอ ถือเป็นสถานที่ฝึกฝีมือชั้นดีเลยนะครับ เพราะสถานการณ์มันเปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลา เหมาะมากกับการถ่ายภาพสวยๆเพื่อเอาไว้ประดับคอมพิวเตอร์ ไปจนถึงหัดการเป็นนักข่าว(เพราะสังคมภาพนอกมีทั้งโจร ขโมย อุบัติเหตุ เด็ก ผู้หญิง ผู้ชาย ทอม ดี้ เกย์ กระเทย เห็นไหมครับมีมากกว่าห้างสรรพสินค้าอีก)
ข้อ 3. ปัญหานี้เป็นปัญหาโลกแตกครับ เพราะเหตุผลเดียวคือ "นานาจิตตัง" บนโลกนี้ไม่มีใครคิดอะไรเหมือนกันหรอกครับ ชอบก็ชอบกันคนละแบบ แต่มันก็แอบมีสูตรสำเร็จเหมือนกันนะ ที่เห็นจากช่างภาพที่เขาถ่ายๆกันก็พวก
หน้าชัดหลังเบลอ ซึ่งถ้าเป็นกล้องแมนนวลนี่ก็เกิดจากการ ปรับความเร็วชัตเตอร์ให้มีค่าสูงๆ(เช่น 1/250-1/4000) แต่ถ้ากล้องที่คุณมีอยู่เป็นกล้องคอมแพค ก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้นะนั่น มันทำได้โดยเปลี่ยนเป็นโหมดมาโคร(รูปดอกไม้อ่ะครับ) ส่วนใหญ่ก็จะใช้กับการถ่ายดอกไม้หรือไม่ก็ ถ่ายภาพบุคคลน่ะครับ์
หรือถ้าอยากถ่ายรูปวิวให้สวยๆ ก็ต้องปรับรูรับแสงให้แคบๆ แล้วใช้ความเร็วชัตเตอร์ประมาณ 1/60(มากกว่าหรือน้อยกว่านี้ก็ได้ตามความเหมาะสมครับ) หรือแค่เปลี่ยนเป็นโหมดถ่ายภาพวิวคุณก็ได้รูปแสงสวยๆแล้ว
แต่เดี๋ยวก่อน ถ้าปัญหาของคุณไม่ได้เกิดมาจากแสง แต่เกิดมาจากองค์ประกอบภาพ มันก็กฎง่ายๆที่ใช้แก้ปัญหาเหมือนกันนะครับ แต่ขอไปรวบรวมข้อมูลก่อน 555 ยังไงก็จะอัพเดตให้ในภายหลังนะครับ แต่ถ้าคุณรอไม่ไหว ก็ลองเองเลยครับ ไม่มีอะไรเสียหาย แค่อย่าไปแอบถ่ายข้างบ้านตอนอาบน้ำก็พอ 555
ป.ล. วันนี้คุณถ่ายภาพแล้วหรือยัง